Tour de Friends

Waarom hebben ze daar eigenlijk zo lang aan vastgehouden, aan die traditionele massasprint op de Champs-Elysees? Pas sinds de Montmartre een keer opgefietst werd in het kader van de Olympische Spelen werd die iconische heuvel opgenomen in het parcours, en sindsdien is de slotetappe van de Tour een heel stuk interessanter geworden. Het was vandaag ook weer nagelbijten tot het allerlaatste moment, met een soort afvalkoers die geen impact meer kon hebben op het klassement (want laatste 50 km geneutraliseerd) maar die alsnog iedereen graag wilde winnen. Zoals wel meer etappes in deze slotweek pure reclame voor de wielersport, de parcoursbouwers hebben toch maar mooi gelijk gekregen.

Voordat de koers begon werd alvast het laatste klassement beslist, want Richard Carapaz werd zoals verwacht uitgeroepen tot meest strijdlustige renner van de Tour de France. Dat is goed nieuws voor William, die dus 50 punten krijgt in plaats van 25 voor die voorspelling. Ook interessant voor hem was dat Mathieu van der Poel op voorhand werd getipt als topfavoriet voor deze rit, want die heeft hij wel, en ik (als concurrent voor plek 3) niet. Als hij dat waar zou maken zou hij nog maar 3 punten hoeven goedmaken op mij voor de bronzen medaille (nee, we hebben geen echte medailles). Ook om de eerste plek was het zoals gezegd nog spannend, met Steven die een marge van 17 punten verdedigde ten opzichte van Aurel.

Maar kon Van der Poel het waarmaken? Nog voor de eerste van de drie beklimmingen van de Montmartre was er wel een gunstige ontwikkeling voor hem, want Del Toro reed op het slechtst denkbare moment lek, en was in één klap uitgeschakeld voor de ritzege. Bovendien miste Pogacar daardoor zijn meesterknecht. Al bij die eerste beklimming bleek bovendien dat het met zijn vorm wel goed zat, hij kwam terecht in een elitegroepje dat weliswaar vrij snel weer werd teruggepakt. Een ronde later bij die tweede beklimming werd het al wat interessanter, want Van der Poel, Pogacar, Evenepoel en Pedersen kwamen met zijn vieren voorop te rijden – een kopgroep met vier wereldkampioenen! Ook toen werden ze weer teruggepakt, onder meer door het beulswerk van de mannen van Kooij, die ook duidelijk zijn zinnen op deze rit had gezet.

Toen kwam de derde passage, en daarin liet Van der Poel zijn meest splijtende demarrage zien. Alleen Pogacar kon zijn wiel nog houden, maar zelfs hij, die met overmacht zijn vijfde Tour won vandaag, had daar de grootst mogelijke moeite mee. Met zijn tweeën verdedigden ze een voorsprong van steeds zo rond de 15 seconden, tot de achtervolgende groep, met daarin nog diverse sterke sprinters, de definitieve eindsprint ging voorbereiden. Toen kwamen ze met rasse schreden dichterbij. En een opvallend beeld: Pogacar gaf het op! Hij kon niet meer, waaruit blijkt dat zelfs hij moe kan worden, een beeld dat we de hele Tour nog niet hebben gezien. Het groepje sprinters kwam nog ontzettend dichtbij, maar Van der Poel perste elke resterende druppel energie eruit en won de etappe. Wat een prestatie en wat een ontknoping!

Dan was het reikhalzend uitkijken naar de rest van dat groepje sprinters om de Tour de Friends te beslissen. Bittner kwakte nog in volle finale tegen het asfalt, wat met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid een einde maakte aan de ambities van Aurel om Steven nog bij te halen. Dat werd nog extra bekrachtigd doordat Pedersen nog 3e eindigde, en die heeft Aurel niet. In de strijd om het brons was het voor mij even nagelbijtend kijken waar Girmay zat, en die zat inderdaad nog vrij kort (11e), maar gelukkig eindigde Kanter nog een stuk hoger (4e), zodat ik toch William van me af weet te houden voor de derde plek. Andreas eindigt als 5e na een moeizame slotweek, al krijgt hij dankzij onder meer Kanter en Fretin nog wel een dagzege mee, een pleister op de wonde.

Het eindklassement dan! We hadden 16 deelnemers aan de Tour de Friends zoals gezegd, een record. Jesse is laatste geworden en heeft dus de dubieuze eer om als eerste deelnemer ooit 16e te worden in de Tour de Friends. Hij verliest in de laatste etappe toch nog weer van Rutger, onder meer door Mohoric, die dus als 15e eindigt. Jasper wordt bij zijn debuut 14e, de pechvogel van het jaar met de meeste uitvallers. Emma wordt 13e, naar eigen zeggen toch iets te haastig in elkaar gedraaid. Fokke Jan eindigt op plek 12, eigenlijk heel knap zonder de HC-renners Pogacar, Vingegaard, Evenepoel, Seixas en Merlier, al had hij ook wel veel geluk dat hij als enige geen enkele uitvaller heeft(!). Stefan eindigt op plek 11, en verliest dus de ‘hogeschoolstrijd’ nipt van Jolan, die 10e wordt. Het rechterrijtje wordt aangevoerd door Diana, een mooie prestatie voor haar: 9e, maar slechts minder dan 50 punten verwijderd van plek 6.

Martijn eindigt de Tour de Friends op plek 8, met opvallend vaak een score van exact 85 punten. Stephane, de ’tweede Steven’ die onder een andere naam meedeed aan het pooltje, wordt bij zijn debuut meteen 7e mét ook nog de groene trui voor de meeste dagzeges, knap gedaan! Maarten sluipt hem in de slotfase echter nog geruisloos voorbij, en wordt in extremis nog 6e. Andreas deed lang mee om de winst maar moet uiteindelijk genoegen nemen met plek 5, net achter William, die één ereplaats van Max Kanter verwijderd was van het podium in de slotrit. De 3e plek is echter dan toch voor mij, daar kan ik alleen maar tevreden mee zijn – ‘best of the rest’! Aurel maakte het nog even spannend maar belandt uiteindelijk op het zilver, 38 punten te weinig, terwijl Steven voor de derde maal op rij winnaar is van de Tour de Friends, met voor de derde maal op rij een puntenrecord – 2315, twee puntjes meer dan vorig jaar! Gefeliciteerd Steven!

Er kon natuurlijk nog veel meer gescoord worden dan die 2315. Laten we even nog kijken naar het ideale team. Dat bestond dit jaar uit 11 klassementsrenners en 9 sprinters – opvallend veel sprinters, meer dan wij allemaal hadden, als je nagaat dat er toch behoorlijk veel bergritten waren. De verklaring zit hem in het feit dat de klassementsrenners die leverden bijna allemaal HC-, C1- of C2-status hadden, terwijl er diverse sprinters uit C3 en C4 uitstekend scoorden en zich zo bij de bovenste 20 fietsten. Er zit geen enkele pure vluchter bij de best scorende 20 renners, al gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat Johannessen, Pidcock en vooral Carapaz natuurlijk een aanzienlijk deel van hun punten wel behaalden vanuit de vlucht. De best scorende pure vluchter strandt op plek 21, dat is Schmid (110 punten).

Artz, Russo, Pluimers en Jegat zijn door niemand gekozen (bij Jegat verbaasde me dat overigens aangezien hij het ook vorig jaar al heel behoorlijk deed). De andere renners waren over het algemeen wel behoorlijk populair: Kanter, Fretin en Waerenskjold behoorden tot de meest gespeelde renners uit de lagere categorieën C3 en C4, en de rest heeft domweg zijn hogere status waar kunnen maken. Merlier en Vingegaard missen in dit lijstje, deels door hun vroegtijdige uitvallen. Puntloos bleven onder meer Alaphilippe en De Lie (C2), evenals Caruso, Healy en Trentin (C3).

Daarmee is de Tour de Friends van 2026 nu toch officieel afgelopen! Jullie krijgen zo nog een mail ter afsluiting, en verder hoop ik natuurlijk dat iedereen het weer leuk heeft gevonden om mee te doen en dat jullie ook volgend jaar weer deelnemen. We zijn dan toe aan 20 jaar Tour de Friends, dat is natuurlijk een mooie mijlpaal. Heel graag tot volgend jaar!

De Tour nadert zijn apotheose! In deze voorlaatste update van de Tour de Friends nemen we nog eens kritisch onder de loep waar we met zijn allen op lijken te koersen qua posities in het eindklassement. We kijken met name naar de truivoorspellingen vandaag, want op dat gebied zijn de meeste beslissingen definitief gevallen vandaag, in deze allerlaatste bergetappe. Ik kan deze bewering niet staven met feiten, maar voor mijn gevoel hebben de truivoorspellingen – afgezien van de gele trui, die al heel snel duidelijk was natuurlijk – nog nooit zo’n grote impact gehad op ons pooltje. Of misschien lijkt dat zo omdat ze veelal nog behoorlijk spannend waren tot het ingaan van deze rit.

Beginnen we even met de groene trui, want die viel het snelst in het slot. Pedersen stond natuurlijk al op een flinke voorsprong ten opzichte van zijn naaste belager Philipsen, en het siert hem wat mij betreft enorm dat hij in werkelijk álle ritten het hazenpad koos om die voorsprong zoveel mogelijk uit te bouwen. Ook vandaag deed hij dat nog weer, en met die extra 25 punten erbij is hij nu officieel niet meer bij te halen. Goed nieuws voor Maarten en Martijn dus, die stiekem al wel op die 50 bonuspunten gerekend zouden hebben. Die andere bonus van +50, voor de bolletjestrui van Carapaz, is ook definitief binnen voor ze – én voor mij – want ook de Ecuadoriaan koos vandaag opnieuw voor de vroege vlucht. Hij kwam meermaals als eerste boven op de zwaarste beklimmingen van de Tour, en daardoor wint hij uiteindelijk het bergklassement nog met een royale voorsprong, ondanks dat hij pas gisteren de bijbehorende leiderstrui voor het eerst droeg.

Dan de witte trui, die bleef nog het langst spannend. Del Toro oogde af en toe kwetsbaar de laatste dagen, maar bleek uiteindelijk toch dik in orde op de beklimming van de Sarenne. Seixas had duidelijk wel snode plannen, want hij zette Prodhomme en de uit de kopgroep teruggewapperde Riccitello op kop van de groep favorieten, als een volleerd tacticus op zijn 19e jaar. Hij had echter geen antwoord op de versnelling van Del Toro en zijn, ahum, ‘meesterknecht’ Pogacar. Laatstgenoemde kon het zich permitteren om Evenepoel een handvol seconden weg te laten rijden en nam Del Toro op sleeptouw naar de finish, daarbij langzaam maar zeker de nek omdraaiend van de jonge Fransman Seixas. Ergens sneu, maar laten we het erop houden dat hij de toekomst heeft! Stephane, Fokke Jan, Emma, Martijn, William, Jasper en Diana zullen gehoopt hebben dat Seixas het nu al zou waarmaken, maar lopen helaas de 50 bonuspunten mis.

Hoewel Emirates de twee sterkste coureurs vitaal en fit heeft weten te houden, zakten ze als collectief toch een beetje door het ijs. Ze lopen daardoor ruimschoots het ploegenklassement mis, die blijft bij Lidl-Trek, ondanks dat Ayuso iets minder werd de laatste dagen. Goed nieuws voor mij, die 50 punten zijn ook binnen! Opmerkelijk is verder nog dat Yates nóg verder wegzakte uit het klassement en uiteindelijk de top-20 helemaal mist, vervelend voor Stephane en Diana. Een andere renner die verrassend genoeg ineens ontbreekt uit het eindklassement is Van Wilder, want die kwam hard ten val in de afdaling van de Croix de Fer. Een pijnlijke aftocht voor de Belg, en zuur voor Jolan, Andreas en Steven, die toch op de klassementspunten van de C4-renner gehoopt hadden.

Oh ja, de strijd om de etappezege, die hadden we natuurlijk ook nog. Dat was eigenlijk nog wel een briljant spektakel, eentje met een gezonde dosis slapstick, dat me nog een beetje deed denken aan de strijd tussen Arrieta en Eulalio in die Giro-rit van afgelopen voorjaar. Carapaz en Kuss waren de twee sterkste renners uit een omvangrijke kopgroep, die ook onder meer Hindley bevatte (die leeft ook nog!), bruggenhoofd Riccitello, Ayuso die zijn klassement probeerde te redden, en Arensman, die helaas weer eens viel. Maar de uiteindelijke etappezege ging dus tussen Kuss en Carapaz, waarbij Kuss verrassend genoeg de betere klimmer van de twee leek te zijn. Hij maakte echter een lelijke uitglijder die zomaar in een ravijn had kunnen eindigen met een beetje pech, waardoor Carapaz hem voorbij kon steken en de ritzege kon pakken. Met uitzondering van Arensman reden ook de overige genoemde vluchters nog naar een ereplaats, tussen de klassementsrenners door.

Stephane pakt door deze ontwikkelingen zijn vijfde dagzege van deze Tour de Friends, en lijkt daarmee de meeste dagzeges van allemaal (de ‘groene trui’) in de wacht te gaan slepen! Indrukwekkend, zeker voor een debutant. Hij deed dat ook nog zonder de etappewinnaar van vandaag, Carapaz, omdat hij onder meer met Kuss en een verre ereplaats van Benoot de schade ruimschoots inhaalt. Steven en Stefan eindigen op gepaste afstand gedeeld als tweede; Stefan heeft eveneens Benoot, plus Carapaz en een zwik klassementsrenners, terwijl Steven nog wat scoort met Johannessen en Riccitello ten opzichte van veel concurrenten.

Het algemeen klassement ligt inmiddels dus behoorlijk in het slot, net als de meeste overige klassementen. Alleen de superstrijdlust moet nog bekend worden gemaakt; het is goed mogelijk dat William hier nog van 25 naar 50 punten springt, als Carapaz (zoals we stiekem met zijn allen wel vermoeden) als meest strijdlustige renner van de Tour wordt uitgeroepen. In alle overige klassementen zijn verschuivingen onwaarschijnlijk op de Champs-Elysees; de tijdsverschillen in het algemeen klassement zijn immens, zowel boven- als onderin (dus ook Bol zal daar wel blijven staan).

We maken ons op voor een titanenstrijd in Parijs tussen Steven en Aurel! In de etappe-uitslag loopt Steven iets uit, maar doordat hij nogal wat klassementspunten verliest door het uitvallen van Van Wilder is zijn voorsprong tóch verder geslonken tot slechts 17 punten. Kunnen renners als Bauhaus, Bittner en Schmid het wonder voor hem voltooien? Of slepen Godon en Pedersen het over de eindstreep voor Steven? De strijd om plek 3 lijkt nu gunstig uit te pakken voor mij, al is het verschil van 53 punten met William meteen teruggebracht tot 28 als Carapaz inderdaad de superstrijdlust binnenharkt. William heeft met Van der Poel, Godon en Girmay ook voor morgen nog wat ijzers in het vuur, al heb ik dat met renners als Kanter en Waerenskjold natuurlijk eveneens. Andreas lijkt helaas uitgeschakeld voor het podium na zijn zeer moeizame slotweek. Ook verder naar achteren zijn er nog verschuivingen mogelijk – maar dit verhaal wordt zo erg lang, dus check die vooral zelf in het document hieronder!

Morgen de ontknoping! We zien elkaar in Parijs. À demain!

De Alpe d’Huez is, wellicht samen met de Ventoux, een van de meest iconische en bekendste beklimmingen in de Tour de France. Maar of het een goed idee is om hem te beklimmen in wedstrijdverband, daar kun je over twisten. Het is er ieder jaar weer gekkenhuis met dronken fans die vooral bezig lijken te zijn met op televisie komen in plaats van met wielrennen volgen, en het is ieder jaar met geknepen billen kijken of er nog ongelukken gebeuren. Dit jaar gebeurde dat gelukkig niet in de kop van de koers, maar wel iets verderop; een volgauto werd gehinderd, moest vol in de remmen, en Einer Rubio klapte er op volle snelheid tegenaan. Hij verlaat de koers, sneu voor hem en ook voor Rutger, die hem als unieke renner had.

Er waren toch ook wel genoeg sportief relevante zaken om te vermelden. We hadden de vroege vlucht met opnieuw dik over de 40 renners, een terugkerend fenomeen deze Tour in de zwaardere etappes. Ze roken wellicht mogelijkheden met het verzwakte team van Pogacar, waarbij het natuurlijk ook nog de vraag was: hoe goed is hij zelf nog? Heeft hij, of wellicht Del Toro, ook last van het mysterieuze virus? Het antwoord daarop werd evenwel beantwoord met een overduidelijk ‘nope’. De beide kopmannen sloegen weer keihard toe vandaag, waarbij Pogacar de genadeslag uitdeelde aan de enige resterende belager Evenepoel, en Del Toro de nek omdraaide van oud-ploegmaat Ayuso, die een slechte dag had en definitief uitgeschakeld is voor de witte trui. Seixas is nog niet uitgeschakeld, die bleef vlakbij, dus is de strijd om het wit wél nog steeds spannend met nog een zware bergrit voor de boeg!

Pogacar was weer eens de veelvraat die we al vaker gezien hebben deze Tour, want hij pakte ook de ritzege. Hij snelde de laatste vluchters, Lenny Martinez en Carapaz, voorbij in de laatste kilometers. Martinez, die op een paar tellen als tweede eindigde, was nogal chagrijnig en maakte pissige handgebaren naar de Sloveen, maar hij kan evenwel niet klagen – met zijn aanvalslust van vandaag stijgt hij twee plekjes naar nummer 5 in het klassement. Ook Carapaz, die 3e werd, heeft een mooie slag geslagen, want hij heeft eindelijk die felbegeerde bolletjestrui om zijn schouders – al zal hij die morgen nog wel met al zijn kracht moeten verdedigen, want hij heeft slechts één puntje voorsprong op Pogacar (en 7 op Valentin Paret-Peintre, die ook nog niet is uitgeschakeld). Met het oog op het virtuele klassement is dit heel interessant voor Martijn, Maarten en mij, wij krijgen er alledrie 50 punten bij – en omdat de meesten Pogacar zeiden wordt dat veelal een ‘swing’ van 100 punten.

De etappe-uitslag van vandaag bevat een vreemde mix van klassementsrenners en aanvallers, waarbij Carapaz, Martinez en Kuss de meestte punten 0pleveren als nummers 2, 3 en 4. Fokke Jan is de enige die ze alle drie heeft, maar hij mist natuurlijk de HC-renners inclusief Pogacar, zodat hij niet in aanmerking komt voor de dagzege. Stephane mist Carapaz, maar heeft afgezien daarvan de hele top-7, en dat is voldoende voor de ritwinst. Diana komt nog wel dichtbij, zij heeft geen Kuss maar wel Carapaz én Tejada, die nog netjes 10e werd met zijn C3-status. Aurel wordt vandaag derde in de rituitslag en loopt 6 puntjes in op Steven.

De Tour de Friends is nog altijd niet beslist; Aurel heeft iets minder ingelopen dan hij stiekem zal hebben gehoopt, maar toch een paar puntjes, en het verschil is daarmee teruggebracht tot 36. Daarachter gebeurt ook iets interessants. Er is voor mij als organisator namelijk zowaar wat te juichen, want met nog 2 etappes te gaan sta ik onverwachts ineens virtueel op het podium! Het is wel een wankel podium, want alles staat of valt met dat éne bergpuntje van Carapaz, zonder dat zou ik omlaag stuiteren naar plek 5. Als Pogacar morgen Carapaz vroeg eraf rijdt, of zelfs als Paret-Peintre de bolletjestrui nog weet te winnen, dan is Andreas toch nog de beste kanshebber voor plek 3, ondanks zijn zeer moeizame dagen gisteren en vandaag. Ook William heeft beslist nog kans op plek 3, al mag Bol dan beslist niet zijn rode lantaarn verliezen en moet hij in de laatste 2 etappes nog wel wat puntjes goedmaken op Andreas en mij, bijvoorbeeld met Seixas en Carapaz in de laatste bergrit en met Van der Poel op de Champs-Elysees. Verder naar achteren valt op dat Stephane zakt naar plek 8 ondanks zijn dagwinst, en ook dat is natuurlijk de schuld van Carapaz en zijn bollentrui, want Martijn en Maarten steken hem voorbij.

Morgen dus de laatste en waarschijnlijk ook de zwaarste bergrit, met driemaal buitencategorie, een ware slijtageslag. Kan Pogacar nogmaals toeslaan en iedereen op een kwartier rijden? Belangrijker nog voor ons pooltje: kan Carapaz de bolletjestrui consolideren, en Bol de rode lantaarn? Genoeg interessante vragen, morgen zijn we weer een stukje dichter bij een antwoord!

Ik heb er vandaag niet veel van kunnen zien, want Emma en ik waren een dagje op stap voor onze trouwdag, maar ik heb onderweg wel een beetje in de gaten kunnen houden hoe onze renners het ervan af wisten te brengen. Het was op voorhand spannend of het een dag voor de vluchters of voor de klassementsrenners zou gaan worden, maar eigenlijk was al vrij vroeg in de koers duidelijk dat de winnaar uit een van de omvangrijke kopgroepen zou komen. Dat heeft voor een belangrijk deel te maken met vermoeidheid van de renners na 3 weken koers, en van de mannen van Emirates voorop. Ze lijken het massaal gehad te hebben, en er schijnt ook iets van een virusje te heersen in de ploeg. Gisteren reed Yates al lange tijd voor de bezemwagen uit, vandaag bleken ook Wellens en McNulty ziek. Laatstgenoemde stapte zelfs helemaal uit koers. Het ploegenklassement kunnen ze op deze manier in ieder geval vergeten, en het is te hopen voor ze dat Pogacar en Del Toro wél fit blijven de laatste dagen van de Tour…

Er waren verschillende vluchtersgroepen actief vooraan. De chauvinistische fans konden even hopen op een magische wederopstanding van Arensman, maar ook als hij niet lek rijdt of te laat aan de start verschijnt heeft hij het helaas totaal niet dit jaar. Ook ploeggenoot Bernal kwam niet vooruit en deed niet mee om de knikkers vandaag. Andere renners die vooruit waren en minimaal één keer gekozen zijn in ons pooltje, maar uiteindelijk tekort kwamen, waren onder meer Gregoire, Tejada, Vacek en Healy. Uiteraard had ik die bijna allemaal, ach ja.

Zeven mannen bleven wél uit de klauwen van de groep favorieten op de slotklim. Daaronder in ieder geval de twee uitdagers van Pogacar voor de bolletjestrui, Carapaz en Valentin Paret-Peintre. Ze hebben nog niet de hele achterstand ingelopen, maar zijn nu wel binnen schootsafstand, en kunnen het bergklassement toch nog interessant maken in deze slotfase, zeker met het verzwakte Emirates van dit moment. Hiernaast hadden we de wisselvallige, maar vandaag uitstekende Tobias Johannessen, de herboren Jorgenson, de koning van de vluchters van de derde week van dit jaar, Schmid, en twee Spanjaarden van Movistar, Castrillo en Garcia Pierna. Fokke Jan had maar liefst 4 van deze 7 renners, terwijl Jesse, Steven en Aurel er 3 hadden. Deze spelers zouden het vandaag uitvechten voor de winst.

Carapaz wint de etappe, op zich geen enorme verrassing, maar wel heel knap na alle eerdere mislukte pogingen. Hij verslaat op de slotklim daarbij Schmid en Jorgenson. Hoewel Fokke Jan dus 4 mannen vooraan had, profiteert Aurel maximaal van het feit dat hij de hele top-3 als enige had, en daarmee pakt hij zijn vierde dagzege. Hij is daarmee ook de eigenaar van de ‘groene trui’ voor de meeste dagzeges – Steven en Aurel hebben er allebei vier, maar Aurel heeft meer tweede plekken (3 om 1). Andreas is de grote verliezer van de dag, hij haalt de laagste score van allemaal, verliest bijna 100 punten op Aurel en 70 op Steven, en is daarmee in één klap uitgeschakeld voor eindwinst in de Tour de Friends (al werd dat door het verliezen van de rode lantaarn voor Gradek toch al lastig). Arme Andreas, alweer die vermaledijde vluchtersritten! Tweemaal een nulscore en nu dit…

Na de recentste twee dagzeges is niet Andreas, maar Aurel nu nog de enige deelnemer die Steven serieus kan uitdagen om de winst. Hij mag daarvoor vooral Mauro Schmid op zijn blote knietjes danken, want alleen al dankzij hem is hij 70 punten ingelopen de laatste twee etappes. Het verschil is nu nog 46 punten, dat is wel moeilijk maar zeker niet onmogelijk. Andere verschuivingen na de rit van vandaag zitten in de strijd tussen Martijn en Maarten om plek 8 en 9, Fokke Jan die over Emma heen springt voor plek 12, en Jesse die de rode lantaarn weer kwijtspeelt aan Rutger – die twee wisselen al voor de zoveelste keer van positie!

Morgen begint het échte werk, een tweeluik aan zware bergetappes wacht op ons en brengt de definitieve ontknoping voor het algemeen klassement met zich mee. Gaan er nog bijzondere dingen gebeuren voor de gele trui, zowel in ons pooltje als in de echte Tour? Dat zien we allemaal in de dagen die komen gaan. Graag tot morgen!

Zo, beste deelnemers, wat een etappe was het vandaag. Een en al spektakel, pure poëzie, reclame voor het wielrennen. En dat met een parcours dat ook zomaar een saaie massasprint met een lange solo van Veistroffer had keunnen worden als je dit in etappe 3 had aangeboden. Zo zie je maar weer dat het parcours echt wel wat denkwerk vereist en dat de Tour echt een slijtageslag is, zeker in die laatste week. Dit etappeverslag gaat de werkelijkheid sowieso tekort doen, want het is nu eenmaal vooral mijn taak om verslag te doen van het pooltje en niet van het wielrennen zelf – dus kijk vooral eens een lange samenvatting terug als je niet live hebt kunnen kijken. Het is het waard, geloof me.

Laten we even beginnen met de openingsfase, want daarin leek het hele klassement al even ondersteboven gegooid te worden. Er was een vroege valpartij met Pidcock en Martinez, maar die kwamen er gelukkig allebei zonder kleerscheuren van af. Vervolgens kwamen er breukjes in het peloton op de kleine klimmetjes in de openingsfase, waar onder meer Del Toro lange tijd op achterstand leek te raken, samen met de rest van Emirates, behalve Pogacar zelf dan – maar die zat dus wel geïsoleerd. Ook een heleboel sprinters van de tweede lijn die gevaarlijk hadden kunnen worden, zoals Kanter, Godon, Waerenskjold maar ook Girmay, zaten al vroeg in de verkeerde groep. Del Toro kwam uiteindelijk wel terug, met een heleboel andere grote namen, maar de genoemde sprinters zagen hun achterstand op het eerste peloton verder en verder oplopen.

Ondertussen was er natuurlijk ook gewoon een vroege vlucht, maar hun voorsprong werd nooit extreem groot. Bovendien werd door de twee deelpelotonnetjes die elkaar aan het achtervolgen waren hun poging enigszins ondermijnd. Uiteindelijk waren ze binnen schootsafstand, wat het teken was voor een heel zwik sprinters om de oversteek te maken. Kooij en Philipsen waren de belangrijkste mannen die erbij kwamen, wat vooral Pedersen, die al in die vroege vlucht zat, niet zo leuk vond. Toen de groep eenmaal een man of veertig rijk was, ging in het eerste peloton eindelijk de vaart eruit en konden de meeste gelosten terugkeren. Rond dat moment bleek ook dat Yates vandaag vreselijk slechte benen had, hij kon het peloton niet meer volgen en verloor uiteindelijk een kwartier. Volgens berichten blijkt hij ziek te zijn, en dat betekent dat Stephane en Diana een paar klassementspuntjes verliezen en waarschijnlijk niet meer kunnen scoren in de resterende bergetappes met de Britse klimmer.

De grote kopgroep van 40 ging dus strijden om de winst, maar het was een behoorlijk onorthodoxe kopgroep met daarin diverse sprinters die meestal alleen in massasprints voorin te vinden zijn. Op een gegeven moment had een subgroepje van 6 zich losgemaakt van de rest, met daarin onder meer Pedersen en Healy. Vooral Healy was interessant; hij was de meest gekozen C3-renner (10 keer), maar komt al de hele Tour niet vooruit en staat nog altijd op nul punten. Het leek erop dat hij vandaag eindelijk betere benen had, maar helaas voor hem werd dat vluchtersgroepje teruggepakt. Ook voor Pedersen was dat een flinke aderlating met zijn groene trui-ambities, en voor Stuyven was het extra zuur omdat hij als laatste nog overbleef en met 4 kilometer te gaan werd teruggepakt. Het werd dus een sprint van een middelgrote groep.

De sprint werd uiteindelijk dan toch gewonnen door Philipsen, wat opmerkelijk is omdat hij nog niets gewonnen had dit jaar. Hij was afgelopen jaren standaard een van de grootste namen in de sprint, maar leek het nu nog niet helemaal te hebben. Nu pakt hij dan toch zijn ritje mee. Kooij werd uiteindelijk 3e, nog achter de verrassende Schmid, waar vooral Emma en Aurel garen bij spinnen. Pedersen strandt op plek 8, de massasprints vallen hem toch vaak zwaar dit jaar, ook als het eigenlijk geen massasprints zijn. Hij behoudt zeer nipt de groene trui, dat wordt echt nog nagelbijten tot in Parijs.

Aurel pakt vandaag dus de dagzege, voor Emma, William en Rutger. De daguitslagen leveren weinig noemenswaardige verschuivingen op in het klassement, maar de virtuele klassementspunten des te meer. Weliswaar wist Del Toro zijn witte trui te consolideren na even op achterstand te zijn gereden, en Pedersen behoudt dus ook nipt het groen. Ook het ploegenklassement blijft bij Lidl, sterker nog, die hebben een uitstekende dag gekend met ook Simmons en Gee goed voorin, en lopen meer dan 17 minuten uit op Emirates. Nee, de ’trui’ die van eigenaar wisselt is eigenlijk een niet-bestaande: de rode lantaarn. Bol verliest vandaag genoeg tijd op Gradek dat hij hem overneemt, en dat betekent op veel plekken een swing van 100 punten in de Tour de Friends (50 eraf voor de Gradek-kiezers, 50 erbij voor de Bol-kiezers). Het ziet er nu zo uit:

Steven en Aurel hadden Bol als rode lantaarn, waardoor Andreas (Gradek) 100 punten op ze verliest in het virtuele klassement. Daardoor staat Steven ineens riant aan de leiding en Andreas nu 3e achter Aurel – met natuurlijk de kanttekening dat die 100 punten morgen weer omgekeerd kunnen zijn. Ik sta nu weer achter William, die geen van beiden had als rode lantaarn; als ik de 50 voor Gradek terugkrijg, dan kom ik weer nipt boven hem uit. Jolan maakt ook een opmerkelijke sprong door Bol, en staat nu op plek 7.

We beginnen morgen aan een drieluik bergetappes, waarvan die van morgen wel de lichtste is. In de media wordt veelal gesproken over ‘de laatste kans voor de vluchters’, al zijn er in de koers wel gekkere dingen gebeurd natuurlijk. Ik ben benieuwd wat het wordt, hopelijk jullie ook!

De tijdrit is toch altijd wel een bijzondere discipline. Geen ploegentactieken, geen koersinzicht, wel economisch je krachten verdelen. Niet voor niets komen er vaak net weer andere renners bovendrijven vergeleken met een rit in lijn. Eerlijk gezegd vind ik de vlakke tijdritten paradoxaal genoeg vaak het mooist, als de échte specialisten de dienst uitmaken; bij zo’n heuvelachtige als vandaag zie je toch de klassementsrenners bovenaan, op een paar uitzonderingen na. Maar toch blijft het een mooi gezicht, die renners die één voor één door je beeld flitsen.

De specialisten die niet als geweldige klimmers te boek staan mochten natuurlijk wel als eerste een richttijd neerzetten, omdat ze relatief laag staan in het klassement. De eerste naam die we dan moeten noemen is die van Tarling, die heel lang in de hotseat zat en uiteindelijk eindigt als tiende. Helaas levert dat niemand punten op, omdat de beste man écht alleen kan tijdrijden en dat is redelijk algemeen bekend, dus heeft niemand hem gekozen. Wél gekozen was die andere grote specialist, Ganna, maar die kwam uiteindelijk tekort om Tarling te verslaan. Martijn en Rutger zullen stiekem toch gehoopt worden op net iets meer puntjes dan de 13 stuks die de 11e plaats van een C3-renner oplevert.

Daarna was het wachten op Arensman, soms een klassementsrenner maar deze Tour niet, en in ieder geval een uitmuntende tijdrijder (2e in de Giro bijvoorbeeld in de tijdrit). Dat wachten duurde zo’n twaalf seconden langer dan we met zijn allen hadden verwacht, want hij miste het startsignaal en was op dat moment aan het inrijden. Slordig van hem en van de ploeg, en ergens heel knap dat hij met deze handicap toch nog op plek 7 eindigde. Hij versloeg daarmee wel Castrillo (unieke renner van Jesse), maar kwam tekort voor de tijd van Cattaneo, de best scorende niet-klassementsrenner vandaag (door niemand gekozen overigens).

Toen was het de beurt aan de klassementsrenners. Jammer genoeg gebeurde in die fase iets onaangenaams, want we waren getuige van de harde valpartij van Lipowitz. Vorig jaar was hij nog verrassend 3e in de Tour en ook dit jaar lag hij op koers voor een goed klassement, maar net als Vingegaard moest hij met een sleutelbeenbreuk de aftocht blazen. Een aderlating voor de Tour; hij was door bijna alle spelers gekozen in ons pooltje, behalve door Fokke Jan, Rutger en mij. De andere klassementsrenners deden het wel netjes, en zoals verwacht was Evenepoel de sterkste van allemaal; hij pakte wat tijd terug op Pogacar, al blijft diens voorsprong natuurlijk riant.

De tijdrit levert voor de Tour de Friends een duidelijke winnaar op, en dat is Andreas! Hij heeft als enige de hele top-5, en daarnaast ook nog nummer 7 Arensman, een heel sterke prestatie. Het dichtst in de buurt komt Stephane, die Skjelmose mist maar wel wat compenseert met onder meer een verre ereplaats voor Grossschartner, een van zijn C4-troeven. Verder presteert Rutger vandaag opmerkelijk sterk; de hekkensluiter van de Tour de Friends van dit jaar heeft wel betere edities gekend, maar eindigt toch vandaag 3e in de daguitslag, onder meer dankzij de punten voor Skjelmose en Ganna.

De aftocht van Lipowitz zorgt voor één enkele verschuiving als de virtuele klassementsstanden worden meegerekend: ik sta nu 4e ten koste van William. Kanttekening daarbij is dat Lidl-Trek nog slechts luttele seconden over heeft op Emirates voor het ploegenklassement, en zodra die 50 punten weg zijn ben ik de aansluiting met William kwijt. Saillanter nog is dat Steven meer dan de helft van zijn resterende voorsprong op Andreas verspeelt, het verschil is nog slechts 17 punten. Onderin pakt Rutger de 15e plaats weer terug van Jesse door zijn nette dagscore van vandaag.

Morgen hebben we een heel ander soort rit, een overgangsrit met wel wat glooiingen maar geen noemenswaardige bergen in de finale. Er zijn twee scenario’s mogelijk: een sprint met een mogelijk wat uitgedund peloton, of een groep vluchters. Het meest waarschijnlijk lijkt dat laatste te zijn, zeker zo ver in de Tour zijn sprints zeldzaam als het niet biljartlakenvlak is. Laten we kijken wat de dag van morgen brengt; tot dan!

Nou, allemachtig, dat verzin je ook niet. Ik was vandaag de hele dag in Amsterdam – vandaar deze late update – maar net die ene dag dat ik niets live kan kijken gebeurt er toch wel iets historisch. Niet meteen iets positiefs trouwens, want het is wel een beetje het einde van een tijdperk op deze manier. Vijf jaar op rij eindigden de twee zelfde renners op de plekken 1 en 2 in het algemeen klassement in de Tour, dat was nog nooit vertoond, maar een zesde editie op rij zit er niet in. De epische jarenlange tweestrijd tussen de kemphanen Pogacar en Vingegaard, die – zo geef ik toe – dit jaar niet extreem spannend was omdat Vingegaard toch al wel echt duidelijk de mindere was van de twee, eindigde vandaag met een klap. Vingegaard lag in de berm met een sleutelbeenbreuk en is naar huis. Abandon. Om stil van te worden.

Hij was niet de enige renner van naam die vandaag de etappe niet uitfietste. Merlier kwam niet ten val, maar is gewoon geen al te beste klimmer – maar het is hem vergeven, omdat hij toch al drie ritten had gewonnen. Hij zal graag Parijs hebben gehaald, maar dat lukte hem helaas niet meer. Het opmerkelijke is dat met het uitstappen van twee HC-renners alleen het onorthodoxe team van Fokke Jan nog gevrijwaard is gebleven van uitvallers. Misschien was zijn strategie in ieder geval op dat gebied toch zo gek nog niet! Ook Van Asbroeck finishte overigens niet vandaag, maar dat heeft verder geen impact op ons pooltje.

Met Vingegaard uit koers is het laatste sprankje hoop op een spannende Tour voor het eindklassement wel definitief verdwenen, maar er is nog genoeg interessants te melden. Allereerst de etappezege van vandaag, die ging verrassend naar Evenepoel. Hij leek afgelopen bergetappes op de zware klimmen vaak kwetsbaar, al kwam hij dan vaak met zijn vinnige punch terug in de absolute slotfase. Vandaag kon hij echter tot het allerlaatst mee met Pogacar. Het moet wel gezegd worden dat laatstgenoemde niet alles op alles leek te zetten om Evenepoel te verslaan, misschien omdat hij Del Toro zo goed mogelijk op sleeptouw wilde nemen om hem in de witte trui te hijsen. Dat plan is overigens wel gelukt, want Seixas was net iets minder sterk vandaag dan in de vorige bergetappes, en Ayuso eindigde nog iets verder naar achteren.

Ook zonder Vingegaard zien we een vergelijkbaar beeld als in de vorige bergetappes als we naar de daguitslag van de Tour de Friends kijken. Voor Fokke Jan en Rutger, de enige twee spelers zonder Vingegaard, is het stiekem natuurlijk wel gunstig, al eindigen ze alsnog niet in de voorhoede, daarvoor missen ze teveel andere coureurs in de top van het klassement. Martinez en Skjelmose eindigen iets hoger dan ze normaal doen, wat natuurlijk ook voor een deel door het wegvallen van Vingegaard komt, en dat maakt dat Steven vandaag net iets minder scoort en dat de dagzege voor Stephane is. Dat komt ook deels doordat Adam Yates verrassend hoog eindigt overigens. Voor de andere speler die Yates had, Diana, is dat ook gunstig; zij eindigt als derde in de daguitslag, net achter Aurel.

Dat brengt ons bij de leukste traditie van de Tour de Friends, want we zijn aanbeland bij de tweede rustdag, en dan gaan we lekker speculeren over de slotweek aan de hand van de virtuele klassementen en truivoorspellingen! Vanaf nu rekenen we met de virtuele eindstanden om te bepalen wie er koersen op welke positie. Zijn we er klaar voor?

Vooralsnog scoren Stephane, Steven, Aurel en Andreas – in die volgorde – het beste in het algemeen klassement. Op zich logisch als je nagaat dat die spelers ook het beste scoren in de bergetappes over het algemeen. Diana zit daar net iets achter, met name doordat ze Del Toro mist (Aurel mist Evenepoel, maar heeft verder de hele top-9). Bij de truivoorspellingen lijken tot op heden Andreas, Maarten en ik de beste zaken te doen. Met name de rode lantaarn van Gradek is daarin doorslaggevend, en daarnaast voor mij nog het ploegenklassement van Lidl-Trek. De truivoorspellingen zijn eigenlijk nog het spannendst – afgezien van de gele trui kunnen álle klassementen nog flink de andere kant op, wat weer een totaal ander beeld zou opleveren voor het eindklassement (persoonlijk vrees ik met grote vreze dat ik nog 100 punten kwijtspeel in de slotweek…).

Anyway, het virtuele klassement!

Steven gaat nog altijd aan de leiding, met nog altijd Andreas als voornaamste concurrent. Het verschil is op dit moment wel maar 35 punten, dus Steven staat er minder riant voor na twee weken Tour dan bij zijn vorige twee zeges, het moet gezegd worden! Andreas is daarbij wel heel erg afhankelijk van diezelfde rode lantaarn voor Gradek waar ik ook vurig op hoop – Askey en vooral de vaak gekozen Bol gaan nog heel gevaarlijk worden daar, en Andreas kan die 50 punten eigenlijk niet missen als hij de Tour de Friends nog wil winnen. Daarnaast zal hij moeten hopen op een sterke derde week van Arensman, een van zijn belangrijkste troeven die Steven niet heeft, te beginnen bij de tijdrit van dinsdag. Aurel heeft ook nog een theoretische route naar de winst, maar dan moet een Schmid of een Izagirre wel echt gekke dingen laten zien.

Morgen is er dus geen Tour, want rustdag, maar dinsdag zijn we er natuurlijk weer bij met zoals gezegd de enige individuele tijdrit. Graag tot dan!

Als je door je oogharen kijkt, dan was het beeld dat we zagen in de etappe van vandaag eigenlijk enorm sterk vergelijkbaar met de rest van de berg- of zware heuvelritten tot nu toe. Toch was het nog best interessant om te kijken, en gebeurde er onderweg meer dan genoeg. In het begin natuurlijk de tussensprint, daar was Philipsen net iets sterker dan Pedersen, dus dat blijft nog een spannende strijd om de groene trui. Dan de vlucht van de dag, dat was weer een lange periode van formeren, samensmelten en weer uiteenvallen op de verschillende beklimmingen die het parcours vandaag rijk was. Iedere renner had daar weer een eigen verhaal te vertellen.

Het verhaal van Pidcock blijft daarbinnen toch wel fascinerend, die vliegt er elke dag volle bak in, duidelijk hinkend op de twee gedachten van ritzege en klassement, maar voorlopig in die beide ideeën nog niet helemaal slagend. Hij reed een tijd in de kopgroep mee, maar was vandaag niet sterk genoeg om helemaal in de voorste gelederen te geraken; mede door zijn verspilde krachten verloor hij vandaag weer een aanzienlijk deel van de voorgift die hij gisteren kreeg, en daarmee zakte hij weer van plek 4 naar 9. Ook Arensman liet zich nadrukkelijk zien, maar had een lekke band op een bijzonder onfortuinlijk moment; daardoor verloor hij het contact met Rubio, kwam hij terecht in een chasse patate, en werd hij uiteindelijk veroordeeld tot kopwerk voor Bernal in de hoop dat die nog richting de top-10 kan als er iemand tussenuit valt. Desondanks wel het beste wat we van Arensman gezien hebben deze Tour, wellicht kan hij nog iets in zijn fameuze derde week. Een naam die we nog helemaal niet genoemd hebben deze Tour is Tiberi, hij koos vandaag ook eens het hazenpad, maar was al vroeg weer verdwenen, jammer voor Martijn en Maarten.

Carapaz deed het dan een stuk beter. Hij belandde eerst in een titanenstrijd met Valentin Paret-Peintre om de bolletjestrui, al verloor hij de slag daarin vandaag wel; Paret-Peintre staat nu tweede en Carapaz derde in het bergklassement. Beiden staan ze nog wel een stukje achter, hoe kan het ook anders, Pogacar. Carapaz knalde na zijn bergsprintjes echter nog volle bak door in de hoop ditmaal wél te gaan voor die felbegeerde ritzege. Dat mislukte, maar hij kreeg wel voor de tweede keer de prijs van de strijdlust, en dat is vooral gunstig voor William, die nu virtueel aan de leiding gaat in dat klassement (alleen Veistroffer kreeg ook meer dan éénmaal een rood rugnummertje tot nu toe, maar die is door niemand gekozen). Ook eindigde hij nog als 8e in de etappe en steeg hij naar plek 15 in het klassement, al kwam dat ook deels door het afstappen van de zieke Ramses Debruyne. Voor Stephane, Emma, Andreas en Rutger is dat vervelend, want zij hadden als enige spelers Carapaz niet in hun team. Overigens werd Carapaz lange tijd gegangmaakt door ploegmaat Healy, die ook iets beter voor de dag kwam dan afgelopen dagen, wellicht kan hij ook nog iets in de slotweek.

Carapaz had in de finale trouwens nog wel lange tijd gezelschap van Tobias Johannessen. Hij kent een enigszins wisselvallige Tour, maar had vandaag een goede dag en eindigde net achter Carapaz als 9e in de daguitslag. Afgezien van Carapaz en Johannessen waren het toch vooral weer dezelfde klassementsrenners voorin (met Pidcock dus iets verder naar achter). Tegen Pogacar valt helemaal niets te doen dit jaar, maar daarachter houden ze elkaar nog altijd binnen schootsafstand voor plek twee en drie. Skjelmose was vandaag net iets minder dan de andere favorieten, hij verliest vandaag een minuutje; zijn ploeggenoot Ayuso verspeelt een handvol seconden, waardoor Seixas nu de witte trui overneemt met 3 luttele seconden verschil. Del Toro was vorige bergrit wat minder, maar vandaag deed hij het uitstekend, hij won zelfs het sprintje om de tweede plaats in de rituitslag, zodat ook hij nog altijd gevaarlijk wordt voor de witte trui (31 seconden achter Seixas nu). Lidl-Trek consolideert ondanks het lichte tijdsverlies van Ayuso en Skjelmose nog wel het ploegenklassement, omdat Gee eindelijk zijn goede benen vindt en in dezelfde groep finisht als Yates. Het verschil is nu nog 7,5 minuut.

Het zal niemand verbazen dat Steven weer de ritzege pakt (nieuwe hoogste dagscore van dit jaar met 147!) en Stephane daar vlak achter finisht met 144. Deze beide heren doen dus de beste zaken, zoals vaak het geval is in de zware bergritten. Aurel en Andreas blijven echter redelijk in de buurt met eveneens een solide score van 132. Ook de overige spelers scoren vandaag redelijk in de vaste pikorde die we hebben gezien bij de vorige bergetappes. Wat betekent dat voor het klassement?

Het betekent dat er weinig grote verschuivingen zijn, en de verschuivingen die er zijn konden we al redelijk met potlood invullen. Fokke Jan schuift weer een stuk omlaag en Stephane juist omhoog, hij belandt weer in het linkerrijtje. De spelers die het vandaag goed doen hebben wel het extra goede nieuws dat er nog veel van dit soort etappes zullen volgen, en dat Pogacar en zijn team er een zaak van lijken te maken om alles te winnen wat ze maar kunnen. Dat betekent dat bijvoorbeeld Jolan, Stephane, Maarten en Jesse wellicht nog een stukje omhoog kunnen kijken, terwijl Martijn, Fokke Jan, Jasper, Rutger en ik vooral met vrees achterom zullen kijken. Eerstgenoemde spelers zullen hopen op een zo dominant mogelijk Emirates om zoveel mogelijk ritten voor de klassementsmannen te behouden, terwijl laatstgenoemde spelers juist hopen op zoveel mogelijk ritten voor de vluchters. Dat geldt ook voor de bergetappe van morgen, al is die slotklim (HC) wel dusdanig zwaar dat eventuele vluchters het héél zwaar zullen krijgen… we gaan het in ieder geval weer zien. À demain!

Wanneer is iets nog een kopgroep en wanneer is het het eerste peloton? Dat soort filosofische vragen mogen wij koersvolgers onszelf vandaag stellen, als we het verloop van de etappe van vandaag bespreken. Dat vluchters een grote kans zouden maken als ze met het mes tussen de tanden erin zouden vliegen stond al een beetje in de sterren geschreven, maar het leek vandaag wel alsof bijna iedereen het wilde proberen. Nou ja, één iemand die het niet wilde proberen was in ieder geval Frits Biesterbos, want die is naar huis. Waarom weet ik ook niet exact, de ploegleiding vond het wel mooi geweest, of zo? In ieder geval noteert Jasper een vierde uitvaller, hij moet door met 16 renners in de Tour de Friends. Emma verliest ook haar rode lantaarn, al wordt dat normaal gesproken toch al een titanenstrijd tussen Gradek (op dit moment laatste!) en Bol (op dit moment voorlaatste!).

Hoe dan ook, we hadden dus een gigantische kopgroep. Ik geloof dat het er maximaal 56 of 57 waren, al is het een beetje een wirwar geweest met verschillende groepjes die samensmolten en waaruit vervolgens weer langzamerhand renners gingen lossen. Zelfs bij Emirates deden ze geen moeite om te controleren, integendeel, ze stuurden zelf met McNulty en Wellens twee mannen mee. Lidl-Trek miste aanvankelijk totaal de slag; ze kregen uiteindelijk wel Pedersen nog mee met een achtervolgende groep die zijn groene trui nog kon verdedigen bij de tussensprint, maar ze verliezen wel een groot deel van hun voorsprong in het ploegenklassement. Vervelend voor hen en ook voor mij, want die 50 punten heb ik erg hard nodig.

Wie zaten er naast de genoemde renners nog meer voorin? Eerst even de mannen die het níet zo goed deden. Alaphilippe probeerde het wel, maar was al heel snel weer gezien, nog altijd een schim van zijn vroegere zelf. Wright zat ook een tijdje voorin maar eindigt uiteindelijk ook in de achterhoede, hij lijkt alleen in de sprints nuttig te zijn geweest dit jaar. Philipsen, Pedersen en Girmay deden alleen mee aan de tussensprint, maar kwamen in de finale niet meer voor. Gregoire, Mohoric en Healy losten ook al vroeg, grote namen die helaas totaal uit vorm lijken te zijn dit jaar. In totaal elf renners die zijn gekozen in de Tour de Friends eindigden wél bij de bovenste twintig. Laten we voor de grap eens onderaan beginnen.

Cort, O’Connor en Izagirre eindigen op de plekken 18, 19 en 20, alleen een beetje sprokkelwerk dus. Vanaf Hirschi wordt het al wat interessanter, ook door zijn C4-status; 10 punten voor Rutger en Jasper voor de vijftiende plek. Matthews rijdt voor zijn doen een heel aparte Tour, je ziet hem helemaal niet als sprinter maar wel al een paar keer kort in de vlucht, 8 punten voor Martijn, Maarten en Emma. Plapp, die niet als een erg collegiaal wielrenner bekend staat, probeerde een paar keer concurrenten én ploeggenoten te slim af te zijn met een aanval, maar strandde op plaats 10; toch nog 15 punten voor Fokke Jan. Vauquelin begint langzaam een beetje in vorm te komen en levert 13 punten op voor Jolan en Martijn, en dan komen we bij de bovenste vier.

Van Gils was vandaag vierde; tot op heden totaal onzichtbaar, maar mogelijk zijn benen gespaard voor een rit die hem past als een jas. 25 punten voor Jolan, Maarten en mij. Pidcock eindigde op plek 3, de enige klassementsman voorin, en ook voor dat klassement deed hij vandaag uitstekende zaken, want daarin nestelt hij zich tussen Evenepoel en Ayuso als vierde. Pidcock levert 18 punten op voor een heleboel spelers, maar voor Steven, Stephane en William waren dat ook meteen de enige punten. Tejada en Schmid waren vandaag het sterkste, zij beslisten samen de etappe door een sprint-à-deux, en die was uiteindelijk een prooi voor Schmid. 40 punten voor Emma en Aurel, 35 voor Jasper en Diana, die Tejada hadden.

De combinatie van Schmid en Pidcock is voor Aurel vandaag genoeg om de winst in de wacht te slepen. De puntjes voor Izagirre waren niet eens nodig, maar bieden daarin nog een kleine extra versteviging. Verliezer van de dag is Andreas, die voor de tweede keer dit jaar een nulscore moet incasseren (en tweemaal met een grote vluchtersgroep, opvallend!). Toch houdt hij de schade nog verrassend beperkt, omdat ook Steven niet bijzonder goed scoort en hij een behoorlijk riante voorsprong had op de rest. Aurel haalt natuurlijk wel een flinke hap van zijn achterstand af en wipt William virtueel weer van het podium. Verder omlaag doet Jolan goede zaken – als enige 3 man in de top 10 vandaag, en daarmee komt hij tot plek 7 – terwijl Stephane de verliezer van de dag is, hij zakt naar plek 10.

Morgen is het parcours nog een stukje heftiger dan vandaag, met verschillende klimmen van de eerste categorie en eigenlijk nauwelijks een moment vlak. De vorige keer was dat een strijd tussen de klassementsmannen, dus grote kans dat dat ook nu weer zo is – al zullen sterk klimmende vluchters als Carapaz daar mogelijk weer een stokje voor proberen te steken. Lukt dat dit keer wel, of gaat Pogacar gewoon voor nummer vier? Dat zien we allemaal morgen!

Een opvallend gegeven over de Tour van dit jaar is dat er tot op heden relatief weinig valpartijen te melden waren. Natuurlijk, er waren hier en daar wat incidenten, onder andere het uitvallen van Molenaar na zijn aanvallende openingsfase van de Tour, en ook de aftocht van Traeen in zijn gele trui. Maar echt massale valpartijen waar het halve peloton tegen de vlakte ging hadden we gelukkig nog niet gezien. Dit is deels te danken aan een nieuwe mentaliteit bij klassementsploegen, die niet meer koste wat kost van voren willen zitten en vrij gedwee achterin het peloton hangen als ze niet meedoen om de ritzege. Vandaag in de laatste echt pure vlakke rit ging het echter tóch nog mis. Een aantal kanshebbers op een mooie eindklassering in de massasprint lagen erbij, met als voornaamste slachtoffer de verrassende winnaar van gisteren, Waerenskjold. Ook Godon en Bittner kwakten tegen het asfalt en kwamen dus vandaag in de finale niet meer aan sprinten toe. Gaviria en Berckmoes verging het overigens nog slechter, zij stappen morgen niet meer op de fiets, maar dat heeft verder geen impact op de Tour de Friends.

Nog voor die finale van start ging hadden we al wel wat schermutselingen gezien van renners die sowieso niet van plan waren om het op een sprint aan te laten komen. We hadden natuurlijk de onvermijdelijke solo van Veistroffer, maar hij was zeker niet de enige die aanviel vandaag. Caruso, Costiou en Vercher hielden de supervluchter Veistroffer gezelschap in de eerste helft van de rit, maar ook later in de finale gebeurde er van alles. Een groep van 17 met voor ons pooltje gevaarlijke mannen als Vacek, Ganna, Schmid en Wright probeerde namelijk uit alle macht om de sprinters te ontregelen. Ze slaagden echter niet in hun opzet en dus werd het toch gewoon een massasprint, zij het dus met een wat kleiner peloton door alle valpartijen.

In die sprint voltooide Merlier zijn hattrick, hij was opnieuw de sterkste vandaag en verwees een lichtjes gefrustreerde Kooij naar plek 2. Philipsen en Girmay werden 3e en 4e, en dus keken we voorzichtig naar William als potentiële dagwinnaar in de Tour de Friends, want hij had als enige de hele top-4. Het lukt hem echter niet om de dagwinst over de streep te trekken, want verderop in de top-10 vinden we Fretin en Kanter, die beiden vanuit lagere categorieën (C4 en C3 respectievelijk) een uitmuntende Tour rijden en veel punten opleveren voor Andreas en Fokke Jan. De dagzege gaat uiteindelijk naar laatstgenoemde, die met een verre ereplaats van Wright (ondanks zijn vluchtpoging!) Andreas nipt voor blijft met 118 punten tegen 115

De afwezigheid van Waerenskjold bovenin maakt dat we een totaal ander beeld zien dan gisteren. Waar gisteren Steven weer een goede zaak deed voor het algemeen klassement, moet hij vandaag juist een bittere pil slikken doordat hij Andreas maar liefst 44 punten in ziet lopen. Ook Aurel deed het gisteren uitstekend en vandaag juist zeer pover, met slechts 59 punten verliest hij voorlopig zijn virtuele podiumplek weer aan William. Fokke Jan, de jojo van dienst, maakt logischerwijs weer een flinke sprong omhoog door zijn dagzege, helemaal naar plek 7. Verder naar beneden zijn er verder geen verschuivingen.

Het lijkt erop dat we voorlopig, en misschien wel voor de rest van de Tour, even klaar zijn met sprinten! Met ingang van morgen staan er langzaam maar zeker weer pittigere beklimmingen op het programma. De rit van morgen specifiek gaat wel over één enkele beklimming, die een klein stukje van de finish af ligt, dus dat is normaal voer voor een grote vluchtersgroep (al weet je met die gasten van Emirates maar nooit…). Wie gaat maximaal profiteren van het wat onvoorspelbaardere koersverloop? Dat zien we morgen, dus graag tot dan!

We zijn alweer op de helft van de Tour de Friends, wat gaat dat toch ieder jaar razendsnel. Voor ik het ga hebben over de etappe van vandaag nog een paar kleine aanvullingen op de rit van gisteren. De uitslag hebben we uitgebreid besproken, maar één ding had ik even verzuimd, namelijk de valpartijen onderweg. Allereerst even Van Eetvelt. Hij valt eigenlijk elke grote ronde wel een keer, en dat is meestal het moment dat hij ook wegduikelt uit het klassement, dus waarschijnlijk was het me daarom ook even ontschoten. Niettemin vervelend voor onze Belgische brokkenpiloot dat het hem weer overkomt, en ook voor Maarten en Rutger, die hem in hun team hebben. Van Eetvelt finishte nog wel, maar zal normaal gesproken geen klassementspunten meer opleveren straks in Parijs. Ook Jorgenson viel nog gisteren, het is geen al te fortuinlijke Tour voor hem, jammer voor Steven, Fokke Jan en Aurel. Ook hij vervolgde zijn weg gewoon. Harper lag er ook bij en is inmiddels wél naar huis, maar die had ook niemand – mogelijk deels omdat die ook echt pas ter elfder ure werd toegevoegd aan de startlijst (jullie worden bedankt, Q36.5, namens pooltjesorganisatoren over de hele wereld). Ook afgestapt is Trentin, maar ook die had niemand.

Goed, dan de etappe van vandaag. Ook die bevatte een noemenswaardige valpartij onderweg, namelijk van Zimmermann. Hij had in etappe 4 voor een paar puntjes gezorgd voor Jasper en Jolan, maar kwam vandaag op flinke achterstand en gehavend binnen. Hij was trouwens in opvallend gezelschap, namelijk dat van Alaphilippe. Die had vandaag in de vroege vlucht gezeten, maar moest al heel vroeg lossen uit de kopgroep en later ook uit het peloton. Pijnlijk om zo’n grote renner zo te zien worstelen, zeker ook voor Diana, die hem als enige dit jaar nog gekozen heeft.

Ook de andere vroege vluchters waren echter vrij kansloos tegen het aanstormende peloton, zoals we vrijwel altijd zien in zo’n vlakke rit. Dat neemt niet weg dat het een enerverende massasprint was, waar er in het positioneren een aantal vreemde dingen gebeuren. Kooij leek perfect gepositioneerd te zitten, maar Bol stampte er zo’n snoeiharde versnelling uit dat hij alleen op kop kwam te rijden, een stukje los van de rest van het peloton. Even leek het alsof niet Kooij, maar ploeg- en landgenoot Bol ons chauvinistische hart sneller zou doen kloppen. Toen werd hij echter toch nog ruim op tijd geremonteerd door een andere verrassende man, Waerenskjold. Hij rijdt sowieso al een waanzinnig sterke Tour, waarin hij met de beste sprinters van de wereld kan wedijveren, en vandaag legde hij er ze allemaal op. Kooij wordt uiteindelijk nog 2e, voor Philipsen en de eveneens boven zichzelf uitstijgende Fretin. Philipsen werd overigens nog eventjes gediskwalificeerd, maar dit bleek later ongegrond, dus uiteindelijk werd dat teruggedraaid en eindigde hij gewoon als nummer 3.

Een paar verrassende namen dus voorin, maar één deelnemer had de hele top-4, en dat is… Jasper! Ik zinspeelde er gisteren al even op dat de sprints steeds een andere winnaar kenden in ons pooltje, en ook vandaag is dat dus weer het geval. Jasper haalt een ijzersterke score van 122 punten – zelfs al heeft hij buiten de top-4 niemand meer, hij houdt Steven en mij ruimschoots op achterstand (beiden 102). Steven doet vandaag wel weer goede zaken voor het klassement, door 8 punten uit te lopen op Aurel en 22 op Andreas – laatstgenoemde mist met name etappewinnaar Waerenskjold vandaag.

De dagwinst van Jasper katapulteert hem helemaal van plek 14 naar plek 10, een knappe prestatie. Hij staat daarmee ook nog maar 4 punten achter Diana, die van de bovenste 4 alleen Philipsen heeft en dus een moeizame dag kent. Jolan doet het dan beter en pikt haar plek in het linkerrijtje in, net achter de jojoënde Stephane, die ijzersterke bergritten combineert met zeer moeizame sprints. Bovenin zijn er verder geen verschuivingen, alleen Steven loopt zoals gezegd iets verder uit, terwijl onderin Jesse nu de rode lantaarn weer overneemt van Rutger.

Morgen gaan we wederom sprinten, althans, als iedereen eraan blijft hangen op dat klimmetje van de vierde categorie. Krijgen we weer een verrassende winnaar, of pakt Merlier zijn derde, of Kooij zijn tweede? Dat kunnen we morgen verder zien. Tot dan!

Zou het liggen aan die vreemde profielkaartjes die de Tourorganisatie heeft uitgezet, of aan de koersmentaliteit van Pogacar en zijn mannen? Waar ik vandaag voorzichtig rekening had gehouden met een groepje goed klimmende vluchters, wellicht een Pidcock of een Johannessen op basis van de laatste rit vóór de rustdag (voor Van der Poel was het sowieso te zwaar), hadden ze bij Emirates heel andere plannen. In het begin van de rit reed er echt nog wel een grote en interessante groep weg, zonder Pidcock of Johannessen maar met namen als Baudin, Healy, Tejada, Arensman, O’Connor, Plapp, Zimmermann, Izagirre en Gregoire, om er maar een paar te noemen die belangrijk kunnen zijn voor de Tour de Friends. Ze werden echter nog ruim voor de finale begon stuk voor stuk weer gegrepen, en met een uitgedund pelotonnetje voorop begonnen we aan de twee zwaarste beklimmingen van de dag.

De enige man die nog de wil én de benen had om een nieuwe zegetocht van Pogacar te voorkomen was Carapaz. Hij had duidelijk heel andere doelen dan een algemeen klassement; in de eerste week heeft hij zeker niet alles op alles gezet om zo min mogelijk tijd te verliezen, maar vandaag ging hij vol voor de bergpunten. Ergens mooi nieuws voor Martijn, Diana, Maarten en mij, die Carapaz als bolletjestrui hadden genoteerd. Het jammere daarin was wel dat hij net vóór de top van de Pertus werd bijgehaald door Pogacar, waardoor hij niet alleen de ritzege uit zijn hoofd kon zetten (dat was sowieso lastig geworden, maar dromen mag), maar ook de maximale score daar miste. Carapaz staat nu 3e in het bergklassement, ruim voor Evenepoel en Martinez, maar zijn achterstand op Pogacar is amper kleiner geworden. Hij werd nog wel 11e in de etappe-uitslag overigens, een handvol punten erbij voor de 12 deelnemers die hem hadden.

Achter Pogacar was het een slagveld. Met zijn versnelling draaide hij opvallend genoeg met name de nek om van zijn ploegmaat Del Toro, die zijn witte trui vandaag verspeelde aan Ayuso. Dat vindt vooral Rutger een erg leuk nieuwtje, die als enige Ayuso als witte trui voorspelde (de rest zei Seixas of Del Toro). Voor Martijn en Diana is de duikeling van Del Toro ook leuk nieuws, aangezien zij als enige twee spelers Del Toro missen in hun basisteam, en indirect is een zwakkere Del Toro ergens ook gunstig voor mij, want daardoor liep Emirates slechts 3 minuten in op Lidl-Trek voor het ploegenklassement (nog 24 minuten over). Verona fietste volle bak door om te consolideren voor Lidl-Trek, dat is wel interessant om te zien in dit kader.

Vingegaard voerde de achtervolging aan op de slotklim, maar moest dat op het einde bekopen. Hij lijkt momenteel niet alleen absoluut geen partij voor Pogacar, maar ook zeker nog in te halen voor de tweede plek. Hij verloor een handvol seconden op onder meer Evenepoel, die ook even kwetsbaar oogde maar behoorlijk recupereerde, en de Franse hoop Seixas, en eindigde zelfs nog achter Lipowitz, Ayuso en Skjelmose. Voor de rest zagen we een redelijk vergelijkbaar beeld met eerdere bergritten (was dit een bergrit? nou ja). De voornaamste verschillen waren dat Pidcock wat beter voor de dag kwam – misschien omdat de temperatuur eindelijk onder de 30 graden begon te zakken – en dat Piganzoli nu de voornaamste knecht voor Vingegaard lijkt te zijn in plaats van Kuss, gunstig voor Emma.

Logischerwijs doen ook dezelfde teams het goed in de Tour de Friends als in de vorige etappes waar de klassementsmannen het voor het zeggen hadden. Steven pakt vandaag zijn derde dagwinst, en daarmee de groene trui weer terug van Stephane. Aurel en Andreas verliezen slechts weinig terrein, allebei minder dan 10 punten achterstand, en ook Stephane doet goede zaken vandaag (ondanks het verlies van zijn groene trui). Daarnaast scoort Diana opmerkelijk hoog vandaag, zij profiteert maximaal van een sterkere Pidcock en een zwakkere Del Toro.

In het klassement zien we dat Aurel nu precies gelijk staat met William voor plek 3. Stephane is mij voorbij voor plek 5, terwijl Diana nu voor het eerst linkerrijtje staat (8e) door haar sterke dag en de vrije val van Fokke Jan, die lekker door blijft jojoën zonder HC-renners. Onderin is Emma voorbij Jasper voor plek 13, en Jesse gaat weer langs Rutger voor plek 15, zodat laatstgenoemde de rode lantaarn weer terug heeft. Hij zal toch onder meer moeten hopen op een sterke Ayuso om die punten voor de witte trui binnen te harken!

Morgen gaan we als het goed is weer eens sprinten. Met Fokke Jan, Andreas en Aurel hebben we drie verschillende winnaars gezien van de vorige drie sprintritten, dus het belooft ook morgen weer spannend te worden in de Tour de Friends. Wie gaat hem morgen pakken? En valt er voor de chauvinistische neutrale kijker nog wat te juichen, met Kooij die de zwaardere ritten heelhuids door is gekomen? Dat zien we allemaal morgen!

In het moderne wielrennen zijn zaken soms erg voorspelbaar geworden, en dus vraag je je wel eens af waarom je nog zo’n wielerliefhebber bent. Dan heb je even een rit als vandaag nodig. De etappe van vandaag was vanaf kilometer nul tot aan de finish continu spannend voor de ritoverwinning en bevatte diverse onverwachte wendingen, die op zo’n beetje alle klassementen invloed kunnen hebben. Een genot voor de neutrale fan, dat sowieso. En aangezien we de eerste rustdag bereikt hebben is het ook een mooi moment om de balans op te maken in al die klassementen.

Laten we beginnen met de strijd om de dagzege. Het is onbegonnen werk om alle renners op te noemen die tenminste geprobeerd hebben om in de vlucht van de dag te zitten, maar na heel erg veel mislukte pogingen reed er uiteindelijk een groepje weg van 15 renners. In het peloton gaven ze dat groepje bijzonder weinig ruimte, zodat ze alle zeilen bij moesten zetten om überhaupt de schamele anderhalve minuut bij elkaar te fietsen die ze maximaal kregen. Bovendien werd er zo hard gekoerst, ondanks alle opeenvolgende korte klimmetjes en de hitte, dat driekwart van het peloton op een gegeven moment op achterstand reed.

Vooraan bleken vier mannen een stukje sterker dan de concurrentie. De schifting werd gevoerd door Mathieu van der Poel, die ik gisteren al even noemde, maar niet per se in een positieve context. Ik moet vaker schrijven dat hij uit vorm is, want dan gaat hij altijd de dag daarna vliegen. De drie mannen die hem konden volgen waren Johannessen, Pidcock en Baudin, waaruit maar weer blijkt dat alleen de sterkste coureurs vandaag kans maakten op de zege.

Het was echter nog geen zekerheidje dat ze vooruit zouden blijven. In het peloton hielden ze de vlucht heel kort, met name bij Emirates, maar ook Ineos deed een duit in het zakje. Dat had te maken met Johannessen en Pidcock, die veel tijd hebben verloren in de Tourmalet-etappe, maar nog niet helemaal uitgeschakeld zijn voor een klassement als ze een keer wat goed kunnen maken in een rit als deze. Ineos probeerde Bernal te verdedigen, die anoniem maar toch redelijk sterk koerst tot nu toe, en tiende staat. Emirates was ook deels geïnteresseerd in het algemeen klassement, waar ze ook Del Toro zo hoog mogelijk in willen houden, maar ook deels in het ploegenklassement, waar ze nog 27 minuten moeten goedmaken op Lidl-Trek.

Lidl-Trek was intussen met twee mannen in de aanval geweest, Simmons en Gee, maar die konden allebei niet volgen toen Van der Poel aanviel in de kopgroep. Dus veranderden ze subiet het geweer van schouder om Pedersen te helpen. Hij had vanuit het peloton ook al de hele dag met een leeuwenhart gekoerst, eerst door de tussensprint licht heuvelop te winnen en de groene trui te verstevigen, en vervolgens door nog net de lastigere klimmetjes te overleven in de groep favorieten. Dat was extra indrukwekkend omdat dat pelotonnetje, als het al zo mocht heten, aan de finish nog maar uit een man of 30 bestond. Toen Simmons en Gee losten, bleek Pedersen nog over een derde plannetje te beschikken: hij wilde de ritzege en zette zijn mannen op kop om Ineos en Emirates te helpen de vlucht de nek om te draaien.

De vier mannen vooral bleven echter vol gas doorknallen, en het lukte Pedersen en de zijnen niet om ze in te rekenen. Er werd dus om gesprint vanuit de kopgroep, en Van der Poel bleek in die groep de sterkste. Hij blijft erg onvoorspelbaar in de Tour, maar heeft dit jaar dan toch zijn dag uitgekozen en was op die dag onverslaanbaar. Johannessen en Pidcock pakken een handvol seconden terug voor het klassement, inclusief nog wat bonificaties, want ze worden tweede en derde, voor Baudin. Pedersen verliest de eindsprint voor plek 5 nog van Ganna, ook opmerkelijk, die hebben we al een tijdje niet meer gezien in dit soort ritten.

Voor wie zijn deze ontwikkelingen het gunstigst in ons pooltje? Er is één speler die drie van de vier vluchters in zijn team had vandaag, en dat is Stephane. Baudin had hij niet, en Ganna ook niet, maar de spelers die een van die twee renners wél hebben (Jasper, Andreas, Martijn en Rutger) verliezen te veel op andere fronten; bovendien heeft Stephane ook nog de meeste renners in het groepje daarachter met klassementsrenners, waaronder de verrassende Benoot. Het is dus een ruime dagzege voor hem, zijn tweede. Door zijn tweede plek in etappe 1 neemt hij bovendien de groene trui over van Steven, die nog geen enkele keer tweede eindigde in een etappe-uitslag (wel heel vaak derde…).

Aurel en ik krijgen forse klappen vandaag, met allebei slechts één man in de vlucht en ook slechts vijf in de groep daarachter. Voor Aurel betekent dat dat hij William voorbij ziet gaan, en voor mij dat het podium definitief uit zicht verdwijnt en Martijn en Stephane nu eng dichtbij komen in de strijd om plek 5. Fokke Jan lijkt vooralsnog niet mee te doen om die strijd, met ook een magere dag – wel twee man in de vlucht maar vrijwel niemand daarachter. In het rechterrijtje doen Diana en Maarten goede zaken ten opzichte van Jolan, Stefan en Jasper – in de breedte een moeizame dag voor de hogeschool dus!

Nog even de klassementen dan. Pogacar gaat normaal de Tour winnen, dat dachten we letterlijk allemaal (Jolan vulde slechts per vergissing Evenepoel in…). Ook voor de bollen staat hij op pole position, dat hadden een heleboel spelers ook voorspeld. Pedersen heeft dus de beste papieren voor groen, dus voorlopig gunstig voor Martijn en Maarten. Voor mij persoonlijk is het ploegenklassement eigenlijk het meest spannend; ik voorspelde als enige Lidl-Trek, en die verdedigen nog altijd een ruime voorsprong op Emirates, al willen die er duidelijk wel werk van maken. Omdat bijna alle anderen Emirates zeiden, is dat een swing van 100 punten voor mij ten opzichte van de rest. Ook voor de rode lantaarn heb ik met Gradek momenteel goede papieren, want die staat van de door ons gekozen renners het laagst in het algemeen klassement en heeft op dit moment alleen de ongekozen Louvel achter zich. Bol en Merlier kunnen in principe nog wel gevaarlijk worden. Seixas, Ayuso en Del Toro houden elkaar in de houdgreep om de witte trui, dus daar valt nog weinig zinnigs over te zeggen. Tot slot is Emma de eerste wiens voorspelde rode rugnummer een dagprijs voor de strijdlust krijgt, namelijk Van der Poel, dus voorlopig heeft zij daarvoor de beste papieren.

Morgen is het rustdag, dus geen Tour de Friends! Dinsdag zijn we weer terug met etappe 10, een pittige heuvelrit met veel beklimmingen, nog iets steviger dan vandaag. Gaan de klassementsmannen het uitvechten, of wordt het toch een vlucht met sterke mannen, net als vandaag? We gaan het zien, graag tot dinsdag!

download de file:

Een vlakke rit op zaterdag, eigenlijk is dat ergens wel zonde. Veel mensen zijn vrij, maar meestal gebeurt er in de koers betrekkelijk weinig op zo’n dag. In dat kader mogen we Liam Slock wel dankbaar zijn, want hij maakte het zeker de laatste 50 kilometer zeker wel de moeite waard om even voor de buis te zitten. Hij was met twee medevluchters op pad, Guernalec en Otruba. Nu zijn dat zo ongeveer de twee matigste renners van het huidige Tourpeloton, dus op zich was het niet per se wonderlijk dat Slock het langste standhield vooraan. Wat wél wonderlijk was, was hoe diep de sprintersploegen moesten gaan om de eenzame Belg terug te pakken voor de finish. Het was oprecht even heel spannend, maar met nog 1,2 kilometer te gaan denderde de sneltrein over Slock heen. Ze Slockten hem op, zou je kunnen zeggen. En toen werd het toch gewoon een massasprint.

In die sprint stonden eindelijk alle grote namen op punt, het werd de verwachte en gedroomde koninklijke sprint. Geen valpartijen, geen afhakers, de vier beste pure sprinters – mannen die ook de sprintritten in België verdeelden in voorbereiding op de Tour – eindigden vandaag op de plekken 1 tot en met 4. Pedersen viel als enige grote naam enigszins tegen vandaag, al is zo’n biljartlaken ook net iets minder zijn ding natuurlijk – hij heeft echt wel een heuveltje nodig om te excelleren. Hij behoudt wel de groene trui, zij het nipt; Martijn en Maarten mogen hoop houden dat hij in Parijs het puntenklassement wint, maar dan moet hij echt gaan scoren in de overgangsritten die komen gaan.

Kijken we even naar de daguitslag. William is de enige speler die alle vier de topsprinters in zijn team heeft en komt daarmee op een vroege voorsprong. Hij wint de etappe echter niet, omdat hij van de nummers 5 tot en met 10 niemand heeft. Aurel en Andreas scoren uitstekend met de nummer 5, want dat is Bittner geworden. Omdat Aurel echter zowel Merlier als Girmay mist, wint hij vandaag de etappe ook niet. Nee, de winst is voor Andreas, die dankzij Merlier en Bittner ook Fokke Jan voorblijft vandaag. Beide spelers scoren goed met ereplaatsen van Kanter en Fretin (9e en 10e), en de paar sprokkelpuntjes van Godon, Wright en Bauhaus zijn voor Fokke Jan onvoldoende om te compenseren voor Bittner.

De oplettende volger ziet in het plaatje hierboven al wat opmerkelijks, want Steven heeft een zeldzame mindere dag. Weliswaar consolideert hij nog wat met Kanter en Waerenskjold, maar die twee zijn iets minder dan in de afgelopen sprints, en de goede scores van Bittner en Fretin kosten hem wel wat van zijn pluimen. Omdat ik ongeveer dezelfde sprinters heb als Steven (alleen de uitgevallen De Kleijn in plaats van Godon) heb ik ook geen fantastische dag. Hierdoor klimt Andreas naar plek 2 en is Steven zijn voorsprong op plek 2 voor het eerst in een aantal dagen weer onder de 50 punten gezakt. Ook Aurel en William (3e en 4e) komen dichter bij de koppositie. Verder naar achter maakt Fokke Jan weer een reuzensprong en staat nu 7e, Maarten zakt verder weg naar plek 13, en Rutger speelt de rode lantaarn kwijt door over Jesse heen te wippen.

Morgen wordt een interessante rit, met veel kleine heuveltjes en een finale met veel draaien en keren. Beslist niet geschikt voor een sprint, normaal gesproken voer voor een vluchtersgroep, al kan het ook zomaar zijn dat de klassementsploegen willen controleren en het voor de punchers wordt. Pogacar ruikt wellicht bloed nu hij zoveel beter is dan de rest, of andersom: de rest doet nog een wanhoopspoging om hem aan te vallen in de overgangsritten. Het is ook typisch een rit voor Mathieu van der Poel, behalve dat hij bijna altijd matig is in de Tour, maar wel iets voor zo’n type renner. Ik ben heel benieuwd, hopelijk jullie ook!

Download de file:

Die arme Torstein Traeen. Twee dagen geleden oreerde ik nog over zijn bijzondere prestatie vanuit de vroege vlucht in de recentste Vuelta, waar hij negende eindigde in het klassement. Mijn gedachte was: als hij in etappe 6 nu tot de top van de Tourmalet enigszins kan bijblijven, dan kan hij ook nu met zijn voorgift nog een rol gaan spelen in het klassement. Niet alleen mislukte dat faliekant, hij viel in de afdaling daarvan ook dusdanig hard dat hij niet eens meer van start gaat vandaag. Hersenschudding, dan houdt het wel op. Heel sneu voor hem en ook voor Rutger, die zijn ‘extra’ klassementsrenner zo meteen weer kwijt is. Hij had dat goed kunnen gebruiken om nog een sprongetje te maken, want voorlopig staat hij helaas laatste in het klassement.

Zonder Traeen, maar met de overige 176 renners gingen we vandaag van start voor een vlakke rit. Hij was nog een stukje vlakker dan etappe 5, zodat er nu écht geen twijfel over mogelijk was dat we een massasprint zouden gaan krijgen vandaag. Veistroffer deed nog wel een poging om het recordaantal vluchtkilometers verder aan te scherpen – waarschijnlijk denkt hij dat hij de Giro rijdt, waar dat daadwerkelijk een nevenklassement is – en Abrahamsen probeerde met een ploegmaat nog een late uitval, maar alles kwam weer bij elkaar en we gingen voor een koninklijke sprint. Ik was helaas net te laat thuis om die te aanschouwen, maar was wel benieuwd of Kooij voor zijn tweede zou kunnen gaan…

Ik moest helaas een flink eind omlaag scrollen om de naam van Kooij tegen te komen, want die werd slechts 23^e. Oei. Slecht gepositioneerd, heb ik begrepen. De etappezege ging vandaag naar die ándere topfavoriet, Merlier, die vandaag bewees dat hij zijn HC-status toch wel waard is. De snelste pure sprinter ter wereld deed zijn naam eer aan en liet iedereen zijn hielen zien. De verrassende Waerenskjold werd tweede, en dat is heel mooi nieuws voor Aurel, Steven, Jasper en mij, want door zijn C4-status zijn dat 43 heel fijne puntjes. Opmerkelijk is dat niemand van ons zowel Merlier als Waerenskjold heeft, waardoor er ook weer geen extreem hoge scores worden gehaald. Fokke Jan heeft ze zelfs geen van beiden, maar heeft wél de nummers 3 tot en met 6 en 8. Is dat genoeg voor een tweede sprintzege?

Het antwoord is nee! Waerenskjold haalt in zijn eentje meer punten dan Girmay, Godon en Wright bij elkaar, terwijl Bittner en Fretin elkaar met verre ereplaatsen in balans houden. Daardoor blijft Aurel uiteindelijk 5 punten voor Fokke Jan en pakt hij zijn eerste dagzege van deze Tour de Friends, met een score van 115. Steven doet opnieuw uitstekende zaken, hij heeft één puntje minder dan Fokke Jan en komt tot 109.

In het klassement zien we dat Aurel door zijn dagwinst de tweede plek overneemt van Andreas, die juist lichtjes tegenvallend scoort vandaag maar nog wel 3^e staat. Verder valt op dat Martijn een mooie sprong vooruit maakt, hij had Merlier plus nog een zwik ereplaatsen van mannen als Bauhaus, Ackermann en Turgis, en staat nu 6^e. Ook Fokke Jan en Jasper halen dus mooie scores en ontworstelen zich een beetje uit de achterhoede, ten koste van de onfortuinlijke Emma die zakt naar plek 14. Jesse heeft opnieuw heel weinig punten door zijn sprintertekort, hij houdt nog slechts 24 punten over op Rutger om de rode lantaarn.

Morgen hebben we een soortgelijke rit als vandaag. Geen noemenswaardige obstakels, normaal gesproken een sprint. Kan Kooij zichzelf nu beter positioneren en gaan voor nummer 2, of is Merlier te sterk, of gebeurt er nog iets anders? En wie leveren het meeste op voor ons pooltje, zijn dat wederom Kanter en Waerenskjold of zien we misschien nu andere C3- en C4-mannen vooraan? Dat zien we morgen, dus graag tot dan!

Download de file:

De etappe over de Aspin en de Tourmalet is vaak een toonaangevende of zelfs beslissende etappe, en dat was dit jaar niet anders. Weliswaar is het nog vroeg in de ronde, maar de voorspelde, maar daarom niet minder imposante raid van Pogacar legde het eindklassement eigenlijk al voor een groot deel in de plooi. Vingegaard knokte voor wat hij waard was, maar in de afdaling verloor hij al veel tijd en in het laatste stuk vals plat omhoog werd dat niet veel beter. Het lijkt erop dat nummer 5 voor de Sloveen al zo goed als binnen is, tenzij hij nog ziek wordt of valt, maar laten we dat niet hopen.

Ons pooltje is gelukkig nog wel een stuk interessanter. Laten we beginnen bij de uitvallers, want daar waren er vier van te betreuren vandaag, waarvan er drie impact hebben op ons pooltje (Van Lerberghe had niemand). Molenaar stapte na zijn val van gisteren niet meer op, en al vrij snel in de rit kwam De Kleijn daarbij, hij leek de afgelopen dagen al hopeloos uit vorm en staakte vandaag zijn dagelijkse strijd tegen de tijdslimiet. Uijtdebroeks vond het ook mooi geweest, met koorts fietsen is al niet prettig en zeker niet als het buiten dik boven de 30 graden is. Dit drietal zorgt voor een pijnlijke dag voor Jasper, die ze als enige alle drie in zijn team had en nu nog slechts 17 man in koers heeft. Ook voor mij waren het pijnlijke ontwikkelingen, met twee van de drie raak (alleen Molenaar niet). Emma, Martijn, Steven, Rutger, Aurel en Maarten schrijven één uitvaller bij.

Dan even de klassementsrenners die vandaag wat tegenvielen. Uit categorie 1 zijn dat Pidcock en Johannessen, en uit categorie 2 Carapaz. Zij stonden nog behoorlijk kort, maar verloren vandaag veel tijd (de eerstgenoemde twee leveren nog wel een paar puntjes op). Van Eetvelt en Van Wilder verloren ook tijd, al is het hen iets minder aan te rekenen vanuit hun C3/C4-status. Arensman deed het nog minder, al is hij natuurlijk ook gevallen en kwam hij bovendien niet per se als klassementsrenner naar de Tour (maar dat kun je ook van Carapaz zeggen).

Wie waren er wél verrassend goed? Skjelmose, Martinez en Kuss waren de renners uit de top-10 die lager waren ingeschaald dan categorie 1. Vooral van Kuss is dat opvallend, want de laatste jaren wekten Piganzoli en Jorgenson vaak een sterkere indruk als helpers van Vingegaard, maar Kuss lijkt nu toch ineens weer de tweede man van die ploeg te zijn, zoals hij dat ook in het verleden vaak was. Verder eindigden toch vooral de verwachte namen vooraan: de 4 klimmers van de buitencategorie, aangevuld met Del Toro, Ayuso en Lipowitz. Lipowitz leek onderweg iets sterker dan Evenepoel (en lag een beetje met hem in de clinch na afloop), maar laatstgenoemde eindigt uiteindelijk korter in de daguitslag.

Als je kijkt naar de 10 mannen vooraan is er één deelnemer aan het pooltje die een score van 9 uit 10 haalt, en dat is onze debutant Stephane! Hij heeft duidelijk wat geleerd van zijn collega en naamgenoot, en komt vandaag tot 142 punten. Ook heel goede zaken doet Andreas, die de hele top-8 in zijn team heeft (als enige), hij haalt 129 punten. Hij stijgt door zijn goede dag naar plek 2, en loopt 5 punten in op Steven, die nog altijd aan de leiding gaat. Het is echter zeker nog geen gelopen race bij ons, want opmerkelijk is dat Andreas zowel gisteren als vandaag een paar puntjes pakt op Steven, dus hij kan het zowel in de sprint als in de bergen. Wordt Andreas de belangrijkste uitdager van Steven om een hattrick van zijn kant te voorkomen? Wie weet… Voor mij was het in ieder geval zoals verwacht een erg magere dag, ik zak van plek 2 naar 5. William consolideert weer heel degelijk en blijft nog altijd 3e, al staat Aurel nu wel vlak achter hem. Stephane klimt met zijn dagwinst naar plek 6.

Morgen en overmorgen hebben we normaal gesproken tweemaal een sprint, eindelijk even adempauze voor de wat minder klimmende renners én teams onder ons. Kan Fokke Jan opnieuw een dagzege pakken, kan Andreas verder inlopen op Steven, en gebeuren er nog meer interessante dingen in de Tour de Friends? Dat zien we allemaal morgen. Tot dan!

Download de file:

Vandaag was de eerste vlakke rit van de Tour, wat eigenlijk rijkelijk laat is als je het vergelijkt met andere jaren. Op zich is dat wel te begrijpen, want het kijken van dit soort vlakke ritten is voor de eerste driekwart van de koers ongeveer even boeiend als het kijken naar groeiend gras. Dat vinden de parcoursbouwers zelf ook, dus proberen ze dat op slimme wijze te tackelen. Vorig jaar hadden ze gewoon heel weinig vlakke ritten, dit jaar hebben ze eerst een paar stevige heuvelritten in het parcours gelegd zodat de sprinters al moe zijn bij hun eerste kans. Helaas was desondanks ook vandaag weer een beetje een gaapfestijn, met alleen de eenzame vluchter Veistroffer die er nog iets van wilde maken onderweg. Dapper, maar een kansloze missie.

Het geeft me wel de gelegenheid om een paar hiaten van gisteren weg te werken, want er gebeurden nog een paar dingen die ik nog niet besproken heb. Dan gaat het met name om de klassementen in de Tour. Torstein Traeen eindigde enigszins onder de radar als 8^e in het etappe-overzicht en scoorde voor Rutger, die hem als unieke renner heeft, 22 punten. Omdat hij geen andere renners had leverde dat geen imposante totaalscore op, maar interessant voor hem is wél dat Traeen nu de gele trui heeft, met een slordige 8 minuten op Pogacar en Vingegaard. Hij flikte dit kunstje vorig jaar in de Vuelta ook al eens, en werd uiteindelijk 9^e in het eindklassement. Je zou kunnen zeggen dat Rutger er door deze coupe ineens een extra klassementsrenner bij heeft – hij zal de Tour normaliter niet winnen, maar kan zomaar in de top 10 blijven staan.

De andere klassementen leveren natuurlijk geen punten op voor ons basisteam, maar wel voor onze truivoorspellingen. In dat kader is het imposante rijden van Lidl-Trek op twee vlakken interessant voor de Tour de Friends. Allereerst laat Pedersen zien dat hij serieus werk wil maken van de groene trui, en beslist bereid is om de boel met de hele ploeg op de spits te drijven in heuvelritten zoals die van gisteren. Martijn en Maarten zullen daar wel enthousiast over zijn, aangezien zij Pedersen als groene trui hadden voorspeld. Het sterke rijden van de ploeg heeft ze ook een flinke voorsprong op Emirates en Visma opgeleverd in het ploegenklassement, en dat is dan weer interessant voor mij, aangezien ik Lidl-Trek daar als winnaars had ingevuld (en de rest een van de twee zojuist genoemde ploegen). Wellicht zijn ze van plan dat te consolideren.

Over de andere klassementen valt nog weinig zinnigs te zeggen, dus laten we toch maar eens de finale van vandaag bespreken. Het was niet helemaal biljartlakenvlak, dus probeerden een paar coureurs zo rond de enige gecategoriseerde beklimming van de dag nog een wonder te verrichten met een late uitval, maar Asgreen, Wright en Valentin Paret-Peintre kwamen niet heel ver. Dat was jammer voor met name Fokke Jan, die laatstgenoemde twee renners heeft, en voor Jesse die alleen de Fransman heeft. Uiteindelijk gingen we toch sprinten, maar in ieder geval niet met De Kleijn, die totaal uit vorm lijkt te zijn en alweer als laatste finisht vandaag. Tenzij er nog een wonder gebeurt zal hij deze Tour geen punten geven aan Emma, Martijn, Jasper en mij.

Martijn, Maarten en William haalden ook geen punten met Matthews vandaag, want die was betrokken bij een valpartij op 6 km. Die valpartij zorgde ervoor dat alle klassementsrenners gehinderd werden, maar omdat ze allemaal achter de breuk zaten levert het geen tijdverlies op. Alleen Van Eetvelt zat nog verder naar achteren en verliest een handvol seconden. De etappe werd uiteindelijk gewonnen door Kooij, die zeer sterk en dominant iedereen de hielen liet zien. Kanter werd verrassend tweede, voor Merlier. De top-10 bestaat verder uit weinig verrassende namen. Wat betekent dat voor ons pooltje?

We zien een interessante etappewinnaar in de Tour de Friends, namelijk Fokke Jan! Hij had het de eerste 3 dagen van ons pooltje (dus de eerste 4 van de Tour) erg zwaar door zijn zelfgekozen uitdaging om alle HC-renners over te slaan, en stond ruim laatste. Maar omdat hij qua sprinters alleen Merlier hoefde over te slaan, en daarbuiten meer dan genoeg goede sprinters wél had – waaronder Kooij, Kanter en de verrassend sterke Fretin, die met zijn C4-status 8e werd – pakt hij dus vandaag de dagzege. Andreas heeft als enige de hele top-3, maar mist ten opzichte van Fokke Jan Girmay, Godon en Bauhaus, zodat hij 3 puntjes achter Fokke Jan eindigt. Steven doet in de schaduw van de twee sprintspecialisten weer uitstekende zaken voor het klassement met een heel nette score van 112, 9 punten achter Fokke Jan.

In het klassement zien we nu dat Maarten, Stephane en vooral Jesse helemaal wegzakken, zij hadden vooral sterk gefocust op klassementsrenners en/of vluchters, veel minder op de sprint. Ritten als deze zullen dus een aderlating voor ze worden, zo lijkt het voorlopig. Naast Steven ben ik degene die daar het meest van profiteert, met een solide 104 punten sta ik nu voor het eerst sinds deze website bestaat virtueel podium (hèhè!). William heeft ook aardig geconsolideerd en behoudt zijn 3e plek, al hijgt Andreas met zijn sterke sprintersgilde nu wel in zijn nek. Hij heeft de vieze smaak van de nulscore van gisteren in ieder geval dubbel en dwars weggepoetst! Dat geldt ook voor de net-niet-nulscore van Aurel, die stijgt naar plek 5.

Morgen hebben we een pittige bergetappe voor de boeg. De etappe die daar nog het meest mee te vergelijken is was rit 3, dus mijn vrees is wel dat die virtuele podiumplek van mij geen lang leven is beschoren – als we de scores van etappe 3 bij de huidige tussenstanden zouden optellen staat William virtueel 2e, net voor Andreas en Aurel. Maar wellicht gebeurt er iets verrassends, zoals een vroege vlucht die het haalt of renners die totaal door het ijs zakken of juist uit de as herrijzen. We gaan het allemaal zien. Graag tot morgen!

Download de file:

De rit van vandaag bevatte eigenlijk twee scenario’s door elkaar. Ik stelde namelijk gisteren al even de vraag: gaat etappe 4 een prooi zijn voor de vroege vluchters of voor de beter klimmende sprinters? Het antwoord was uiteindelijk allebei, want die beter klimmende sprinters kozen vandaag gezamenlijk het hazenpad. Diverse plukjes renners demarreerden na elkaar in de openingsfase, en uiteindelijk leidde dat tot een kopgroep van 34 man. Een behoorlijk omvangrijke kopgroep dus, dat hebben we toch al een tijd niet meer gezien in de Tour voor mijn gevoel (omwille van de tijd laat ik de factcheck wanneer de laatste keer was even aan iemand anders).

Bij die 34 zaten in totaal 12 renners met enige impact op de Tour de Friends. Ik had vanmiddag al even een vluchtige inventarisatie gemaakt wie van ons er mogelijkerwijs de beste zaken zou doen als de groep vooruit zou blijven, en kwam tot de conclusie dat niemand meer dan 5 renners voorin had. Jesse stond er halverwege de koers het gunstigst voor, met voorin Philipsen, Gregoire, Izagirre, Vacek en Castrillo. Andreas stond er het slechtst voor, met uitsluitend Philipsen. Het was echter in die fase nog geen voldongen feit dát de groep vooruit zou blijven, want Politt bleef maar rammen op kop van het peloton en hield het gat heel lang op ongeveer 3 minuten. Pogacar zou toch niet nóg een potentiële vluchtersrit in willen pikken voor zichzelf?

Op een gegeven moment gaven de heren van Emirates de achtervolging echter toch op, en schoot de voorsprong omhoog van 3 naar 6 minuten. Toen was duidelijk dat het inderdaad voor de groep van 34 zou zijn. Rond diezelfde tijd verloren we Philipsen en Girmay in de kopgroep, zij vonden het na de tussensprint wel mooi geweest – kennelijk hadden ze onvoldoende fiducie in hun klimcapaciteiten om te overleven tot aan de finale. Ze zakten langzaam terug in het peloton, zodat er nog 32 overbleven (waarvan nog 4 voor Jesse en 0 voor Andreas, alle overige spelers hadden er tussen de 1 en 3).

Met nog 80 kilometer te gaan ontsnapte Vacek samen met Tratnik uit het peloton. Even mochten Fokke Jan, Emma, William, Jesse en ik dromen van een etappezege van de jonge Tsjech, wat ons al 40 punten zou opleveren voor hem alleen. Vacek en Tratnik kregen een minuutje, maar bleven niet weg. Het hielp niet dat Vacek zelf op een gegeven moment weigerde om mee te draaien, waarschijnlijk omdat ze allang bedacht hadden bij Lidl-Trek dat het scenario heel gunstig aan het uitpakken was voor Pedersen. Zeker nadat de enige andere goede sprinter, Matthews, niet meer in de uitgedunde eerste groep van 10 bleek te zitten.

De etappezege ging uiteindelijk inderdaad met overmacht naar Pedersen. Het knechtenwerk van Vacek was een beetje zuur voor de vijf spelers met hem in het team, want daardoor eindigde hij als laatste van die groep van 10, maar dat zijn toch nog wel wát puntjes. William en ik hadden óók Pedersen, dat was nog wel een troost voor ons tweeën, daardoor deden we alsnog geen slechte zaken. De dagwinst gaat echter naar Martijn, die naast Pedersen en Matthews (11e) ook nog wat punten haalt met Vauquelin (6e), die zich vandaag enigszins revancheert voor zijn slechte start van de Tour. Zijn klassement is om zeep, maar als aanvaller kan hij Martijn en ook Jolan toch nog wat punten opleveren. Jesse is uiteindelijk slechts 4e in de rituitslag, mede omdat Izagirre (20e) en Gregoire (22e) enigszins tegenvallen uiteindelijk. Die 20e plaats van Izagirre voorkomt overigens een nulscore van Aurel, want daarmee haalt hij precies één puntje, en dat is één puntje meer dan de onfortuinlijke Andreas, die dus niemand had voorin.

Lage scores dus vandaag, dat zien we vaker in van die vluchtersritten met veel C4-mannen voorin. Het klassement schuift een beetje door elkaar, de verschillen zijn nog niet enorm. Steven blijft bovenaan, hij zal even nagelbijtend naar de tv hebben gekeken met alleen Pedersen in de eerste groep, maar hij consolideert uiteindelijk mooi met toch nog 25 punten. Maarten loopt 10 puntjes in en blijft tweede, William staat door zijn nette score vandaag nu derde. Ook Jesse, Martijn en ik schuiven een paar plekjes omhoog.

Morgen gaan we dan eindelijk een onvervalste sprint krijgen! Tenminste, als er geen onverwachte vluchters wegblijven of andere gekke dingen gebeuren. Laten we in ieder geval hopen op een eerlijke finale met zo min mogelijke valpartijen. Alle sprinters waren vandaag in ieder geval op tijd binnen; alleen de relatief onbekende Australiër Kelland O’Brien kwam buiten tijd en moet naar huis, maar dat heeft op ons pooltje verder geen impact. Morgen zijn ze aan zet. Veel succes voor hen én voor ons, en graag weer tot morgen!

Download de file:

De etappe vandaag voerde van Spanje naar Frankrijk, waar de Tour dus zou aankomen in haar thuisland. Het was een Pyreneeënrit, met niet de allerzwaarste beklimmingen maar ook eigenlijk zelden echt vlak, en het was bovendien zwaar vanwege de hitte die nog altijd de regio beheerst. Nog niet vaak waren de eerste drie ritten van de Tour zo’n slijtageslag, en met name sprinters, gevallen en zieke renners hadden het bijzonder zwaar vandaag. Over gevallenen gesproken, daar kwamen er vandaag nog een paar bij, met onder meer Arensman en Vacek, maar ze kwamen er zo op het eerste gezicht nog redelijk ongeschonden uit.

Minder ongeschonden uit de strijd kwam Arnaud de Lie. Hij was niet gevallen, maar wel ziek, zwak en misselijk, opmerkelijk genoeg net als in de Giro. Hij leek de eerste twee dagen al in dramatische vorm, en vandaag voerde hij een eenzame strijd tegen de tijdslimiet. Die gaf hij op toen eenmaal duidelijk werd dat hij niet meer tijdig kon binnenkomen, en dat maakt de eerste DNF die impact heeft op ons pooltje. Andreas en Rutger hadden hem in hun team en moeten verder met 19 renners. Ook voor Arvid de Kleijn, die niet ziek was maar gewoon totaal niet kan klimmen, was het nog even spannend, maar het lukt hem uiteindelijk om de tijdslimiet te halen. Met de flashbacks naar Kenny van Hummel in 2009 in het achterhoofd is het de hoop voor Emma, Martijn, Jasper en ondergetekende dat hij morgen aardig doorkomt en daarna nog wat moois kan laten zien in de sprints, die dan eindelijk op hem én de andere rappe mannen wachten.

Wie waren er dan wél goed vandaag? In ieder geval een flinke handvol vluchters, want er vertrok een groep van 19 die maximaal 3 minuten kreeg. Uit die groep van 19 ontsnapte in een later stadium een kleiner groepje van 6, met Baudin als interessantste naam voor ons pooltje. Jasper en Andreas zullen stiekem gehoopt hebben dat de winnaar van de openingsrit van de niet-Dauphiné (dat klinkt leuker dan Tour Auvergne-Rhone-Alpes of iets van die aard) ook hier een mokerslag kon uitdelen, maar Visma en Emirates wilden dat het vandaag weer voor de klassementsmannen zou zijn, en zo geschiedde.

De sterkste vandaag was Pogacar, die zaterdag de winst aan Visma moest laten en gisteren ploeggenoot Del Toro voor liet gaan, maar nu dan toch orde op zaken stelt en ook – zij het zeer nipt, op minder dan een seconde – de gele trui overneemt van Vingegaard. Verder zagen we voor een aanzienlijk deel dezelfde namen in de top-20 als gisteren, maar wel in een wat andere volgorde en met een paar grote verschillen. Gregoire en Foss hadden vandaag geen goede dag en vielen weg uit de top van het klassement, waar Benoot, Arensman en Piganzoli vandaag juist voor het eerst wat puntjes opleverden (dat geldt ook voor Jegat en Bernal, maar die heeft niemand).

Het is dan ook niet verwonderlijk dat we ongeveer eenzelfde beeld zien als gisteren. Steven pakt opnieuw de dagzege, met ditmaal een wat ruimere voorsprong op de rest. Hij heeft maar liefst 9 van de eerste 10 renners, een beeld dat we ook vorig jaar vaak zagen, al blijven de astronomische dagscores van vorig jaar wel ruim uit het zicht omdat het veelal om HC- en C1-renners gaat. Maarten blijft nog het dichtst in de buurt (137 tegen Stevens 145); hij mist weliswaar Johannessen en Evenepoel, maar heeft wel (als enige naast Rutger) de verrassende Van Eetvelt, die 6e wordt vandaag en een ‘clean sweep’ van Steven voorkomt. Ook Aurel doet het netjes vandaag en wordt 3e, zowel in de daguitslag als in het voorlopige tussenklassement.

De veelvraten van de twee grote ploegen hebben nog nauwelijks ruimte gegeven aan de concurrentie, maar morgen vindt wellicht een wat ander koersverloop plaats, want de finale is dan wel echt te vlak om winst voor Pogacar of Vingegaard mogelijk te maken. In de laatste 5 kilometer loopt de weg zelfs nog in iets dalende lijn. Onderweg vinden we wél genoeg heuvels, dus zijn er eigenlijk twee scenario’s mogelijk: toch ditmaal wél een succesvolle vluchtersgroep, of wellicht een sprint van een uitgedund peloton. De beter klimmende sprinters, types als Pedersen, hebben wellicht baat bij het in handen nemen van de koers zodat ze een mooie gelegenheid hebben om een rit te pakken of een slag te slaan voor de groene trui. Wat het precies gaat worden, dat zien we morgen. A demain!

Download de file:

Het openingsweekend van de Tour de France zit erop, en daarmee is dan toch ook eindelijk de Tour de Friends van 2026 onderweg! Voor de mensen die het nog niet gezien hadden, ziehier de blogpost over alle deelnemers aan ons pooltje van dit jaar en hun teams. Daarnaast heb ik voor we inhoudelijk op de zaken ingaan even een kleine huishoudelijke mededeling. Jullie zullen merken dat de updates dit jaar niet onmiddellijk na de etappe kunnen worden getypt en geüpload, dat heeft natuurlijk alles te maken met de gezinsuitbreiding van onze kant. Gezien het tussen 5 en 7 veelal spitsuur is met eten en slapen, verwacht ik dat de meeste etappeverslagen niet vroeger dan een uurtje of 8 in de avond online staan. Alvast dank voor het begrip!

Dan even de sportieve update, want daar doen we het nu eenmaal allemaal voor. We beginnen daarbij toch even met de ploegentijdrit. Zoals verteld telt die in principe nog niet mee voor de Tour de Friends, maar dat wil niet zeggen dat er niets belangrijks gebeurde of dat er niet indirect invloed uitgeoefend kan worden op het wel en wee van onze teams. We hebben namelijk alvast een eerste clash tussen de klassementsmannen kunnen meekrijgen, en die werd gewonnen door Vingegaard. Hij pakte alvast een handjevol seconden op Pogacar en nog wat meer tijd op de overige favorieten, dat was wel interessant om te zien. Rutger en Fokke Jan, die Vingegaard niet hebben, zullen dat wat minder leuk hebben gevonden. Andere klimmers of klassementsrenners die verrassend sterk voor de dag kwamen waren Piganzoli (gunstig voor Emma), Tiberi (gunstig voor Martijn en Maarten) en Riccitello (gunstig voor Jesse en Steven). Dit alles levert dus nog niemand punten op, maar geeft een voorzichtige indicatie voor hun ambities en capaciteiten. Tegenvallend waren vooral Uijtdebroeks (kramp) en Vauquelin (materiaalpech). Daarnaast waren er nog een paar valpartijen, maar daar waren veelal niet de allergrootste namen bij betrokken, al stapte Mohoric wel in het verband op de fiets vandaag. Berthet is wel al naar huis, maar die heeft niemand van ons.

Vandaag was dan de eerste rit in lijn aan de beurt, en dus ook de eerste rit die ons van de nul af kon helpen! En eerlijk is eerlijk, dat hebben we allemaal met verve gedaan, want iedereen had maar liefst 7 of meer renners bij de eerste 20. Goede prestaties in de breedte dus. En dat terwijl de rit nog enigszins in mineur begon, met al in de openingsfase een val waar onder meer Van Gils en Girmay bij betrokken waren. Zij konden echter zonder al te zware blessures hun weg vervolgen, en nadat de vroege vlucht was ingelopen maakten de beste klimmers van deze Tour in de heuvelachtige finale er een slijtageslag van.

Er was nog even de hoop op een spectaculaire aanval van Pogacar of van iemand anders – de Nederlanders hoopten wellicht nog op Van der Poel, maar voor hem was de finale net te pittig – maar uiteindelijk werd het een sprintje heuvelop van een uitgedunde groep. Dat die groep al stevig uitgedund was, bleek uit de namen die er níet meer bij zaten. Een bloemlezing: O’Connor, Guillaume Martin, Gee, Jorgenson, Vauquelin (net als gisteren), Tiberi en Riccitello (in tegenstelling tot gisteren) verloren al ruim 5 minuten en gaan het erg lastig krijgen om nog een goed klassement neer te zetten.

Skjelmose zat er nog wel bij. Hij plaatste in volle finale nog een demarrage, maar bleek te vroeg op kop te zijn gekomen om het goed af te kunnen maken. Hij eindigde nog wel als 5e, alsnog een mooie prestatie en een slootje punten voor Andreas, Aurel en Rutger. In de allerlaatste bocht zeilde Del Toro echter kunstig om Skjelmose heen, en daarna trok hij door in de laatste rechte lijn omhoog naar de finish. Pogacar kwam op zijn wiel, keek achterom, zag dat Evenepoel en Vingegaard het niet meer gingen halen om hem terug te pakken, en hield bewust iets in om zijn ploeggenoot te laten winnen. De eerste etappezege van Del Toro is een feit! Martijn en Diana zullen dat niet leuk hebben gevonden, want zij hebben als enige twee spelers de Mexicaan links laten liggen.

Andreas had als enige de hele top-5 van de daguitslag in de gelederen en leek dus even af te stevenen op de winst. Maar wacht, zei ik ‘stevenen’? Ik bedoelde natuurlijk eigenlijk ‘Steven en Stephane’, want die eindigen nog gelijk óf zelfs boven Andreas. Stephane mist Skjelmose in zijn team, maar heeft wel onder meer Tobias Johannessen, Martinez en Pidcock om wat puntjes in te lopen op Andreas. Ze eindigen allebei op 128 punten. Het is echter Steven die zijn ijzersterke lijn van de afgelopen twee jaar voortzet en de eerste dagzege van dit jaar in de wacht sleept, met 137 punten. Ten opzichte van Stephane mist hij Martinez, maar sprokkelt hij nog wat met Van Wilder, Carapaz en Uijtdebroeks, die iets beter voor de dag kwam dan gisteren.

De verschillen zijn echter nog niet groot, want de nummer 4 tot en met 8 staan ook allemaal nog binnen de 15 punten van Steven. De eerste slag is dus weliswaar voor de regerend kampioen, maar er kunnen zeker nog geen vroege conclusies getrokken worden over het verdere verloop van de Tour de Friends. De meeste spelers staan nog binnen schootsafstand, de enige wat grotere verschillen (>30 punten) zijn ontstaan met de spelers die Del Toro misten (Diana en Martijn) of in algemene zin wat meer hebben gegokt op C3- en C4-renners, die pas in de vluchtersritten waarschijnlijk meer gaan scoren (Rutger, Fokke Jan en Jasper).

In de breedte dus nette scores, goed werk allen! Laten we die lijn doorzetten in de volgende etappe, die opnieuw heuvelachtig is en een lastige finale kent. Zouden er grotere verschillen kunnen ontstaan tussen de grote namen, of zouden er vluchters voorop kunnen blijven, of misschien wel allebei? Dat zien we morgen. Graag tot dan!

Download de file hier: