De Alpe d’Huez is, wellicht samen met de Ventoux, een van de meest iconische en bekendste beklimmingen in de Tour de France. Maar of het een goed idee is om hem te beklimmen in wedstrijdverband, daar kun je over twisten. Het is er ieder jaar weer gekkenhuis met dronken fans die vooral bezig lijken te zijn met op televisie komen in plaats van met wielrennen volgen, en het is ieder jaar met geknepen billen kijken of er nog ongelukken gebeuren. Dit jaar gebeurde dat gelukkig niet in de kop van de koers, maar wel iets verderop; een volgauto werd gehinderd, moest vol in de remmen, en Einer Rubio klapte er op volle snelheid tegenaan. Hij verlaat de koers, sneu voor hem en ook voor Rutger, die hem als unieke renner had.
Er waren toch ook wel genoeg sportief relevante zaken om te vermelden. We hadden de vroege vlucht met opnieuw dik over de 40 renners, een terugkerend fenomeen deze Tour in de zwaardere etappes. Ze roken wellicht mogelijkheden met het verzwakte team van Pogacar, waarbij het natuurlijk ook nog de vraag was: hoe goed is hij zelf nog? Heeft hij, of wellicht Del Toro, ook last van het mysterieuze virus? Het antwoord daarop werd evenwel beantwoord met een overduidelijk ‘nope’. De beide kopmannen sloegen weer keihard toe vandaag, waarbij Pogacar de genadeslag uitdeelde aan de enige resterende belager Evenepoel, en Del Toro de nek omdraaide van oud-ploegmaat Ayuso, die een slechte dag had en definitief uitgeschakeld is voor de witte trui. Seixas is nog niet uitgeschakeld, die bleef vlakbij, dus is de strijd om het wit wél nog steeds spannend met nog een zware bergrit voor de boeg!
Pogacar was weer eens de veelvraat die we al vaker gezien hebben deze Tour, want hij pakte ook de ritzege. Hij snelde de laatste vluchters, Lenny Martinez en Carapaz, voorbij in de laatste kilometers. Martinez, die op een paar tellen als tweede eindigde, was nogal chagrijnig en maakte pissige handgebaren naar de Sloveen, maar hij kan evenwel niet klagen – met zijn aanvalslust van vandaag stijgt hij twee plekjes naar nummer 5 in het klassement. Ook Carapaz, die 3e werd, heeft een mooie slag geslagen, want hij heeft eindelijk die felbegeerde bolletjestrui om zijn schouders – al zal hij die morgen nog wel met al zijn kracht moeten verdedigen, want hij heeft slechts één puntje voorsprong op Pogacar (en 7 op Valentin Paret-Peintre, die ook nog niet is uitgeschakeld). Met het oog op het virtuele klassement is dit heel interessant voor Martijn, Maarten en mij, wij krijgen er alledrie 50 punten bij – en omdat de meesten Pogacar zeiden wordt dat veelal een ‘swing’ van 100 punten.
De etappe-uitslag van vandaag bevat een vreemde mix van klassementsrenners en aanvallers, waarbij Carapaz, Martinez en Kuss de meestte punten 0pleveren als nummers 2, 3 en 4. Fokke Jan is de enige die ze alle drie heeft, maar hij mist natuurlijk de HC-renners inclusief Pogacar, zodat hij niet in aanmerking komt voor de dagzege. Stephane mist Carapaz, maar heeft afgezien daarvan de hele top-7, en dat is voldoende voor de ritwinst. Diana komt nog wel dichtbij, zij heeft geen Kuss maar wel Carapaz én Tejada, die nog netjes 10e werd met zijn C3-status. Aurel wordt vandaag derde in de rituitslag en loopt 6 puntjes in op Steven.
De Tour de Friends is nog altijd niet beslist; Aurel heeft iets minder ingelopen dan hij stiekem zal hebben gehoopt, maar toch een paar puntjes, en het verschil is daarmee teruggebracht tot 36. Daarachter gebeurt ook iets interessants. Er is voor mij als organisator namelijk zowaar wat te juichen, want met nog 2 etappes te gaan sta ik onverwachts ineens virtueel op het podium! Het is wel een wankel podium, want alles staat of valt met dat éne bergpuntje van Carapaz, zonder dat zou ik omlaag stuiteren naar plek 5. Als Pogacar morgen Carapaz vroeg eraf rijdt, of zelfs als Paret-Peintre de bolletjestrui nog weet te winnen, dan is Andreas toch nog de beste kanshebber voor plek 3, ondanks zijn zeer moeizame dagen gisteren en vandaag. Ook William heeft beslist nog kans op plek 3, al mag Bol dan beslist niet zijn rode lantaarn verliezen en moet hij in de laatste 2 etappes nog wel wat puntjes goedmaken op Andreas en mij, bijvoorbeeld met Seixas en Carapaz in de laatste bergrit en met Van der Poel op de Champs-Elysees. Verder naar achteren valt op dat Stephane zakt naar plek 8 ondanks zijn dagwinst, en ook dat is natuurlijk de schuld van Carapaz en zijn bollentrui, want Martijn en Maarten steken hem voorbij.
Morgen dus de laatste en waarschijnlijk ook de zwaarste bergrit, met driemaal buitencategorie, een ware slijtageslag. Kan Pogacar nogmaals toeslaan en iedereen op een kwartier rijden? Belangrijker nog voor ons pooltje: kan Carapaz de bolletjestrui consolideren, en Bol de rode lantaarn? Genoeg interessante vragen, morgen zijn we weer een stukje dichter bij een antwoord!