Auteur: admin

Het is in de geschiedenis van de Tour de Friends beslist vaker voorgekomen dat ik jullie de allerlaatste update stuur vanaf een vakantie-adres. Ik herinner me in ieder geval dat ik in het verleden de eindstand heb gemaild vanuit Kroatië en vanuit Tsjechië. Dit jaar zoeken we het iets dichter bij huis, met een heerlijke pannenkoek achter de kiezen waren we vanavond net op tijd terug in het hotel in Valkenburg om de ontknoping te kunnen kijken én de laatste update te kunnen sturen. Hoe is het allemaal afgelopen in ons favoriete Tourpooltje?

Hoe het ook zij, ik vond het een heel vreemd, bijna surrealistisch gezicht. Een solo-aankomst op de Champs-Elysees terwijl er niet eens sprake is van een tijdrit, dat is wel heel bijzonder. Niet Vingegaard, maar Wout van Aert is dit jaar de enige renner (nog wel van Visma!) die Pogacar wist te lossen, en nog wel op het laatste klimmetje in de Tour, de Montmartre. Jammer genoeg had de organisatie toen al wel besloten om de koers qua tijdsverschillen te neutraliseren in de laatste 50 kilometer vanwege kans op gladheid, zodat de meeste klassementsmannen (uitgezonderd Pogacar en Vauquelin) rustig aan naar de finish peddelden. Een grote groep van 28 renners, inclusief de genoemde renners maar ook mannen als Mohoric, Jorgenson, Teunissen, Groves, Girmay en Laurance, had nog wél zin en energie om de strijden voor de allerlaatste etappezege.

Van Aert won dus de slotetappe, voor Ballerini (was dat ooit ook niet een pure sprinter?) en Mohoric, die Martijn vandaag pas voor het eerst punten oplevert. Ook de overige genoemde renners in het lijstje hierboven eindigden op een mooie ereplaats en leverden dus nog wat punten op voor de Tour de Friends. Eén deelnemer had maar liefst 7 renners bij de bovenste 20, een zeldzaamheid in een etappe die je in wezen als vluchtersrit zou kunnen bestempelen, en dat is Jolan! Met een zeer nette score van 93 punten pakt hij vandaag zijn vierde dagwinst, en blijft hij Martijn voor, die tot 80 punten komt.

Dan de eindstand! De 13e plaats is voor Stefan, dezelfde positie als vorig jaar, maar nu helaas met een deelnemer minder, dus de rode lantaarn. Dan een gedeelde 11e plek voor Jesse en Diana, allebei precies 1543 punten, dat is toch ook een unicum in ons pooltje. Martijn scoort in de laatste paar dagen uitstekend, onder meer met de superstrijdlust van Healy, en pakt na zijn moeizame eerste twee weken toch nog een 10e plek. Emma probeerde ook nog een opmars te maken maar komt uiteindelijk tot plek 9. Ikzelf heb wederom geen al te briljante editie met (net als Stefan overigens) maar liefst 8 uitvallers, en dus een 8e plek. Op de 7e plek en dus op het randje van het linkerrijtje, met ook Healy als superstrijdlust en dus een vreemd soort affiniteit met de obscuurdere klassementen, vinden we Fokke Jan.

6e is Andreas, lang meegestreden om het podium maar in de slotweek afgehaakt. Op de voorlaatste dag stond William nog op het podium, maar hij heeft (niet voor het eerst…) net pech op de Champs-Elysees en zakt nog naar plek 5. Slechts twee puntjes daarboven vinden we Maarten, 4e. Jolan houdt met zijn klinkende dagzege uiteindelijk een aardige marge over en eindigt voor het eerst op het podium van de Tour de Friends, 3e! Aurel wordt opnieuw 2e, boven de 2100 punten, eigenlijk gewoon een uitmuntende prestatie. Er stond echter opnieuw geen maat op Steven, die zijn titel prolongeert en met 2313 punten opnieuw zijn eigen puntenrecord aanscherpt, én de bonussen voor hoogste dagscore en meeste dagwinsten mee naar huis neemt! Gefeliciteerd! Volgend jaar wellicht tijd voor nieuwe doelen, waaronder het zeer belegen record van hoogste dagscore aller tijden (173)?

Als we kijken naar het ideale team zien we opmerkelijk genoeg een heel ander beeld dan andere jaren. Het is een stukje conventionele wijsheid dat je om goed te scoren in een Tourpooltje een mix moet hebben van klimmers/klassementsrenners en sprinters. Dit jaar waren de sprints zo ontregeld door waaiers en valpartijen, en vlakke etappes bovendien zo zeldzaam, dat daar absoluut geen sprake van is. De 12 best scorende renners – aangevoerd door Onley en gevolgd door Pogacar, Vauquelin, Vingegaard, Lipowitz, TH Johannessen, Jegat, Healy, Gall, Arensman, Jorgenson en Roglic – zijn allemaal mannen die top-20 eindigen in het algemeen klassement. Dus is het dit jaar vooral cruciaal gebleken om de beste klassementsrenners dan wel klimmers te kiezen. Op de plekken 13 t/m 20 vinden we vervolgens een contingent sprinters en aanvallers, maar het interessante daarbij is dat het vooral die sprinters zijn die ook vaak in de aanval zijn gegaan. Ballerini, Groves en De Lie zijn vaak te vinden in de massasprint, en Laurance in de punchy finales, maar ze hebben deze Tour vooral vanuit de vroege vlucht gescoord. Gregoire heeft wel vooral zijn waarde bewezen in de heuvelachtige finales vanuit het peloton, en Milan en Penhoët zijn de pure sprinters van dienst. V Paret-Peintre tot slot is de pure aanvaller, die met zijn zege op de Ventoux het leeuwendeel van zijn punten heeft binnengeharkt. Met deze 20 renners kon je in totaal 2673 punten scoren, met nog 350 punten erbij voor de truivoorspellingen was de maximaal haalbare score dit jaar 3023 punten.

Daarmee zijn we aan het einde van de Tour! Ik wil jullie allemaal hartelijk danken voor jullie deelname en heel graag weer tot volgend jaar. Over het financiële gedeelte ontvangen jullie nog apart bericht, indien van toepassing. Het was me weer een waar genoegen! Au revoir!

Een van de zwaarste en slopendste Tours uit de moderne geschiedenis zit er bijna op! Het is veelzeggend dat het verschil tussen de nummer 1 en de nummer 10 in het algemeen klassement na gisteren al was opgelopen tot meer dan een half uur, dat hebben we deze eeuw nog niet meegemaakt. Iedereen heeft flink moeten zwoegen over de heuvels en bergen de afgelopen drie weken, en ook vandaag was het nog verre van vlak, al waren er maar weinig gecategoriseerde klimmetjes. Het was zo’n rit waarbij iedereen wist dat het draait om de juiste vlucht vinden, en vaak ontstaat er dan een boeiende strijd om die vlucht in de eerste helft van de etappe. Zo ook vandaag, waarbij Wellens, Jorgenson en Costiou met name erg actief waren in de openingsfase.

In het klassement zou er niet al te veel meer gebeuren normaal gesproken. Hoewel? Onley en Gall lieten zich even verrassen toen het peloton brak in de openingsfase, maar de orde werd vrij snel hersteld. Interessanter was het nog dat Jegat opnieuw het hazenpad koos en daarmee O’Connor nog bedreigde, en uiteindelijk versloeg, in de strijd om plek 10. Voor de rest was het echt een pure strijd om de ritwinst, met voorin twee Nederlandse kanshebbers die wellicht geïnspireerd waren door de twee zeges van Arensman, namelijk Frank van den Broek en Pascal Eenkhoorn. Verder zaten er interessante namen bij voor ons pooltje, zoals Gregoire, Stewart, Groves en de eerder al besproken Wellens. Ook nog noemenswaardig was de aanwezigheid van Romeo, maar tot groot verdriet van Andreas en Fokke Jan viel die letterlijk weg uit de kopgroep. Zonde, vandaag was een uitgelezen kans voor hem geweest.

De etappe werd uiteindelijk gewonnen door Groves, met name doordat Van den Broek en Stewart te veel met elkaar bezig waren en daarmee nogal een tactische fout begingen. Na de beslissende aanval van Groves konden ze hem niet meer terughalen, en kon ook een groepje daarachter met onder meer Eenkhoorn en Gregoire terugkeren. Ondanks dat Groves de unieke renner van Martijn is, sleept hij niet de dagwinst in de Tour de Friends in de wacht; hij heeft verder namelijk niemand anders in de kopgroep, terwijl Maarten en Stefan er maar liefst drie hebben. Stewart en Jorgenson hebben ze allebei, en Gregoire eindigt uiteindelijk hoger dan Wellens, zodat Maarten de dagwinst pakt.

Door zijn dagwinst maakt Maarten de strijd om het podium nóg spannender, want hij is nu voorbij Jolan en staat nog slechts 6 punten achter William – na verrekening van de klassementen zelfs nog slechts 2 punten. Na vandaag is bovendien zeker dat William geen punten gaat opstrijken voor de rode lantaarn met Ballerini, want die zat ook vooraan in de vlucht vandaag, een beetje een vergiftigd geschenk voor hem. Voorlopig houdt hij echter de derde plek nog wel vast, met nog één etappe te gaan. Verder onderin loop ik door Stewart weer 20 punten uit op Emma, al blijft het spannend om plek 8; de strijd om plek 10 is ook nog niet beslist, maar door Groves slaat Martijn een mooie slag ten opzichte van Jesse, die een plekje verliest door zijn nulscore vandaag. Met de recentste verschuivingen in het klassement erbij gerekend hoeft Steven nu slechts nog 15 punten te pakken om het puntenrecord te evenaren.

De welbekende finale op de Champs-Elysees is terug van weggeweest, maar zoals eerder besproken zit die wel iets anders in elkaar dan vroeger, omdat we een paar extra rondjes fietsen over de Montmartre. Hierdoor krijgt de slotrit in Parijs meer het karakter van een punchersrit dan een pure sprint, een tendens die we al vaker hebben gezien dit jaar. De pure sprinters lijken een beetje uit de gratie te zijn. Gaat dit, zoals de Tourorganisatie hoopt, een wat aansprekender finale opleveren dan de traditionele massasprint? Gaat er eens een vluchter in de voetsporen treden van mannen als Cavendish, Kittel en Greipel, of is het voor de rappe mannen met wat meer inhoud, voor zover die nog in koers zijn? Dat zien we morgen in de allerlaatste etappe van deze Tour!

Het kan soms gebeuren dat er een rit wordt ingekort of (deels) wordt geneutraliseerd. Meestal is dat het gevolg van slecht weer; in de Giro vervallen er wel eens hoge bergtoppen vanwege sneeuw, en in de Tour is de koers een keer stilgelegd vanwege modderstromen een paar jaar geleden. Vandaag was er iets nieuws aan de hand, want ze besloten om de Col des Saisies te schrappen vanwege een uitbraak van een koeienziekte. Een korte etappe dus vandaag, iets minder dan 100 kilometer, dat zijn eigenlijk juniorenafstanden.

Voor we die etappe bespreken nog een kleine rectificatie van gisteren, want ik werd erop gewezen dat ik een uitvaller gemist had. Enric Mas was nog in de aanval gegaan, maar werd al vroeg gelost. Gedemoraliseerd, waarschijnlijk deels ook door zijn verlies op de Ventoux, stapte hij vrij snel daarna af. Hij stond al niet bijzonder kort meer in het klassement en had zijn meeste krachten wel verspeeld, dus Emma, Diana, Jesse en Stefan missen er vermoedelijk niet heel veel punten door.

In de korte rit van vandaag ging Roglic opnieuw vroeg in de aanval. Dat bleek echter een bijzonder dom idee, want niet alleen kon hij daardoor niet Lipowitz helpen het brons te verdedigen, ook hielp hij zijn eigen klassement ermee om zeep. Hij kwam zichzelf genadeloos tegen en verspeelde vele minuten op de slotklim naar La Plagne. Ook Vauquelin was al vroeg gelost en zakt wat weg in het klassement.

De overige klassementsrenners bleven lange tijd dicht bij elkaar. Pogacar probeerde aan te vallen voor de ritwinst, maar Vingegaard sprong meteen in zijn wiel en weigerde over te nemen. Arensman was op dat moment de derde in koers, reed het gaatje dicht omdat de Grote Twee weer naar elkaar aan het gluren waren, en sprong vervolgens zelf in de aanval. Het groepje met o.a. Gall, Onley en Lipowitz kwam vervolgens weer terug bij Pogacar en Vingegaard, en bleef lang hangen een halve minuut achter Arensman. Zou hij dan toch een tweede ritzege gaan pakken deze Tour, opnieuw in de voetsporen van Michael Boogerd?

Het antwoord is ja! Het was wel verschrikkelijk spannend tot op de streep, en eigenlijk flikte Arensman het onmogelijke. Iedereen verwachtte nog een dodelijke sprint van Pogacar waarmee hij de eenzame vluchter zou verschalken, maar zelfs hij blijkt moe te kunnen worden. Niet alleen pakte hij Arensman namelijk net niet terug, op 2 seconden na, maar hij verloor ook voor het eerst deze Tour het eindsprintje van Vingegaard. Een schrale troost voor de Deen, die er definitief niet in is geslaagd om deze Tour te winnen. Lipowitz wist zich vandaag te revancheren voor zijn mindere dag van gisteren, en loste Onley uiteindelijk diep in de finale, zodat hij nu (nagenoeg) verzekerd is van de witte trui.

Het zal niemand verbazen dat Steven ook deze dagzege opraapt, dat is alweer nummer 8. Daarachter gebeurt er wel van alles. Maarten en William doen goede zaken, en voor met name William betekent dat dat hij de achterstand op Jolan voorlopig heeft weggepoetst. William staat nu virtueel derde en mag dus hopen op een podiumplaats, al is dat zeker nog niet gespeeld; Jolan is kwetsbaar in de bergen gebleken, door het missen van Onley, Gall en Johannessen, maar de bergen zijn nu verleden tijd. Ook Maarten maakt nog kans op het podium. Verder naar achteren doet ook Emma uitstekende zaken, ze verkleint de achterstand op mij om de achtste plek naar één schamel puntje.

Dat Steven de Tour de Friends dit jaar opnieuw ging winnen was al even duidelijk, maar nog lange tijd spannend was het om het puntenrecord. Inmiddels hoeft hij nog slechts 52 punten te halen om dit te verbeteren, en met nog 2 ritten te gaan zou dat normaal te doen moeten zijn. Het enige dat het nog kan verpesten voor hem is tweemaal een omvangrijke vlucht met de verkeerde mannen – die kans is op de Champs-Elysees normaal klein, maar het parcours daar is heuvelachtiger dan normaal, vanwege de Montmartre-passages. Aurel is al enige tijd verzekerd van het zilver, met – laten we dat niet vergeten – opnieuw eveneens een fantastische score, ruim boven de 2000 met nog 2 ritten te gaan. Daarnaast is het dus nog spannend om plek 3 tussen Willam, Jolan en Maarten; tenzij er nog een wonder gebeurt staat Andreas net te ver bij de actie vandaan. Hij moet wellicht eerder achterom kijken, want Fokke Jan is genaderd tot op 50 punten achterstand. Emma en ik strijden om plek 8, en Jesse, Martijn en Diana houden het spannend om plek 10. Stefan lijkt daar normaliter niet meer bij in de buurt te kunnen komen.

Morgen zijn we er weer voor de voorlaatste etappe. Het zit er bijna op, maar we zeggen nogmaals: graag tot morgen!

Je zou bijna medelijden krijgen met die wielrenners. Ze hebben al zoveel zware etappes achter de rug, en dan krijgen ze vandaag ook nog de koninginnenrit voorgeschoteld, met drie beklimmingen van de buitencategorie. Glandon, Madeleine, en finish op de loodzware Col de la Loze, die ze volgens mij vooral in het parcours hebben opgenomen om Pogacar te pesten. De legendarische beelden uit 2023, waar hij op die berg een zeldzame zeer slechte dag had en op de teamradio verkondigde ‘I’m gone, I’m dead’, staan ons allemaal helder op het netvlies. Maar weet Vingegaard hem ook vandaag de nek om te draaien?

Er zijn in de tussentijd nog wel wat andere nekken omgedraaid. Carlos Rodriguez kwam in de rit van gisteren tweemaal ten val, finishte nog wel, maar bleek toch een breuk in zijn bekken te hebben en kan vandaag niet meer verder fietsen. Ook Girmay viel hard, maar die is vandaag wel weer opgestapt; mocht het toch meevallen met zijn blessures, dan hoopt hij wellicht op de Champs-Elysees nog een rol van betekenis te kunnen spelen. Wel naar huis is Danny van Poppel, maar dat heeft een leuke reden, want die is vader geworden! Tof voor hem, maar ergens jammer voor Stefan, die nu geen punten meer met hem kan scoren.

Al op de Glandon was het Roglic die als eerste grote naam de knuppel in het hoenderhok gooide, door mee te schuiven in de vroege vlucht. Ook Gall zat daarbij, en nog een heel stel andere interessante namen, zoals Jorgenson, O’Connor, Arensman en Lenny Martinez. Laatstgenoemde ging weer voor de bergpuntjes, maar had een paar wel heel dubieuze plakbidonnen nodig om de groep überhaupt te kunnen volgen, en kwam op hangen en wurgen nog met die groep boven op de eerste klim van de dag. Daarna ging snel het licht uit. Ook Arensman bleek geen wonderdag te hebben vandaag, zodat het wel heel waarschijnlijk wordt dat Pogacar ook de bergtrui binnen gaat hengelen.

Vervolgens werd het volop oorlog tussen de overige klassementsrenners op de Madeleine. Vingegaard en Pogacar waren zoals gebruikelijk de twee sterksten, en wisten het gat te overbruggen naar de koplopers: Roglic, Jorgenson, Gall, O’Connor en Rubio. Arensman kon die groep net niet volgen, maar haakte aan bij Lipowitz. Ver in de achtergrond verloren Onley, Johannessen, Vauquelin en Healy al vele minuten, en dan waren ze nog niet eens begonnen aan de Col de la Loze.

In de vallei gebeurde er evenwel iets vreemds. Bij de favorieten viel het helemaal stil, waardoor we aan de voet van de slotklim een hergroepering kregen. Op die slotklim was er verbazingwekkend weinig actie bij de favorieten, waar ze nogal moegestreden leken te zijn en elkaar compleet in de houdgreep hielden. Lipowitz was nog wel in de aanval gegaan, maar kwam zichzelf genadeloos tegen en bracht daarmee zijn witte trui in gevaar, hij hield slechts een handvol seconden over op Onley aan de finish. Dat kan nog pijnlijk worden voor Stefan, Emma en mij, want wij rekenden ons net rijk met onze wittetruivoorspelling na het wegvallen van Evenepoel.

O’Connor was ondertussen weggesneakt uit de groep gele trui, samen met Rubio en Jorgenson, al bleek Jorgenson al snel slechte benen te hebben. O’Connor was duidelijk sterker dan Rubio en ging onbedreigd op weg naar de ritzege; leuk nieuws voor Martijn, Emma en Jesse. Het was nog wel heel lang spannend of Rubio de tweede plek in koers kon vasthouden, vooral voor Fokke Jan, die hem als unieke renner heeft. Uiteindelijk gingen Pogacar, Vingegaard en Onley hem nog voorbij, maar Rubio levert vandaag toch een behoorlijke handvol punten op.

Zou Fokke Jan (met Rubio) of Emma of Jesse (met O’Connor) dan de dagwinst kunnen pakken in de Tour de Friends? Nee, daarvoor heeft slokop Steven toch opnieuw te veel klassementsmannen vooraan. Jesse en Emma zijn wel tweede en derde in het dagklassement, en daardoor springt Jesse ditmaal niet één, maar twee plekjes vooruit – voorbij Diana en Martijn. Emma maakt op haar beurt flink wat terrein goed op mij, en kan me nog gaan bedreigen voor de achtste plek. Dan moet ze wel hopen dat Roel van Sintmaartensdijk niet de rode lantaarn verliest aan Ballerini, want die is afgelopen bergritten dichtbij gekomen en kan de 25 bonuspunten nog aan William schenken. Als dat zou gebeuren, dan zou William Jolan virtueel voorbij gaan voor plek 3, zeker omdat Jolan vandaag een mindere dag kent!

Morgen is het tijd voor de laatste bergrit in de Tour! Vandaag hielden de klassementsrenners hun kruit wat droger dan verwacht, vooral in de finale. Zouden ze dan het lekkerste tot het laatst bewaard hebben, of is iedereen moegestreden en gaat de Tour als een nachtkaars uit? Het verschil dat Pogacar heeft op Vingegaard is riant, nog net iets rianter met de 9 seconden van vandaag erbij, maar hij mag niet zo’n inzinking krijgen als twee jaar terug, want dan kan het toch nog spannend worden. Na morgen ligt het klassement normaliter in de plooi. Graag tot morgen, als we richting de ontknoping van deze Tour gaan!

Beste deelnemers, ik houd het vandaag kort. Deels omdat het een etappe was om snel te vergeten, met een niet bijzonder inspirerend koersverloop met ook nog een massale valpartij. Deels ook omdat het vandaag onze trouwdag is, dus wij gaan gezellig iets samen doen met zijn tweeën! Dat neemt niet weg dat jullie nog wel een update tegoed hebben van mij, dus hierbij de uitslag van deze ontregelde massasprint en de bijbehorende implicaties voor het pooltje. Milan won voor Meeus, waardoor Milan zijn groene trui wat verder verstevigt en de kans verkleint dat Pogacar met álle truien naar huis gaat; verdere puntenpakkers voor de Tour de Friends zijn vooral Dainese (6e) en Penhoët (7e). Daarmee is de dagwinst voor Aurel, zoals hieronder te zien is:

In het klassement is maar één verschuiving te zien, want Martijn springt weer over Jesse heen, doordat Jesse niet over Meeus in zijn team beschikt. Jolan loopt nog iets verder uit in de strijd om het brons, en voor de rest blijft alles behoorlijk in evenwicht:

Morgen volgt er weer een langere update en hopelijk ook een wat leukere etappe. We gaan in ieder geval weer klimmen, en niet zomaar klimmen, want we gaan naar de Col de la Loze. Vingegaard zal hier een ultieme poging willen doen om Pogacar te kraken, deels ook omdat Pogacar daar al tweemaal eerder kraakte – vorige keer verloor hij daar zelfs de Tour, de eerste keer verloor hij alleen in de etappe van Roglic maar won hij wel diezelfde Tour (toen nog als jonge underdog). Gaat de Tour toch nog spannend worden? Graag tot morgen, dan gaan we het zien!

De Ventoux is een van de meest beroemde en beruchte beklimmingen in de Tour. De verhalen die erover verteld worden variëren van de tragische dood van Simpson, tot de slapstick van een rennende Froome, tot de heroïsche zegetochten van de winnaars door de jaren heen. Iedereen wil zo’n etappe natuurlijk winnen, en dus zagen we een waanzinnige strijd om de ritzege, meer dan in welke etappe dan ook. De bookmakers draaiden vandaag overuren om de veranderende koerssituatie bij te houden, en tot op het allerlaatst was het spannend wie er zou gaan winnen. Vanaf het begin was wel duidelijk dat het níet Mathieu van der Poel zou worden (al was vandaag sowieso niet zijn terrein), want hij is ziek naar huis gegaan. Voor veel mensen een uitvaller, voor mij alweer de achtste, 12 man over, nu in mijn eentje de minste. Au.

De eerste favoriet die langzaam boven kwam drijven was Arensman. We hoopten natuurlijk allemaal dat hij weer dezelfde vorm zou hebben als bij zijn prachtige overwinning van afgelopen zaterdag, maar naar eigen zeggen (na afloop van de rit) had hij totaal geen benen en zat hij vooral mee in de vlucht omdat niemand anders van zijn ploeg ging. Hij leek in het groepje van 7, dat zich had afgescheiden van een grotere kopgroep, de beste klimmer te zijn, maar moest al even passen toen Alaphilippe (die ook in dat groepje zat) versnelde, en kraakte uiteindelijk definitief toen Mas wegreed. Langzaam moest hij op de flanken van de Ventoux Mas steeds verder de ruimte geven.

Ging Mas dan de etappe winnen? De grotere kopgroep daarachter dacht daar anders over. Daarin zat in ieder geval Healy, die opnieuw zeer actief en attractief koerste, wat hem voor de derde maal een rood rugnummertje opleverde – zodat hij er nu in zijn eentje de meeste heeft, meer dan Martinez. Gunstig voor Martijn en Fokke Jan dus. Ook in die groep onder meer Valentin Paret-Peintre, die samen met Healy de beste klimmersbenen leek te hebben vandaag. Heel langzaam maar zeker reden ze het gat dicht, eerst op Alaphilippe en Arensman, later ook op Mas. Met nog 4 kilometer te gaan sloten ze bij elkaar aan, en toen bleek dat ze ook Buitrago stiekem in hun kielzog hadden meegenomen.

Visma had inmiddels ook snode plannen, want die kwamen aanzetten met een klassieke bruggenhoofdentactiek om Pogacar uit te roken. Zijn team oogde vandaag kwetsbaar, met een mindere Wellens en Narvaez, terwijl Visma nog een paar mannetjes in de kopgroep had zitten die langzaam aan het terugwapperen waren. Vingegaard plaatste aanval na aanval, eerst geholpen door Kuss vanuit het restje peloton, daarna door Benoot en Campenaerts vanuit de vlucht, maar Pogacar gaf geen krimp en zat steeds weer in zijn wiel. In tegenstelling tot vorige keer op de Ventoux wist Vingegaard zijn grote rivaal niet te lossen. Wel kwamen ze nog gevaarlijk dicht bij Healy, ‘VPP’ en Buitrago, die door al het hollen en stilstaan niet de meest imposante klimtijd neerzetten (Mas keerde ook nog meermaals terug).

Pas in de laatste 500 meter viel de beslissing, want Ilan van Wilder, ploegmaat van ‘VPP’, bleek óók nog ergens rond te fietsen vanuit die omvangrijke kopgroep en zette zich snel op kop toen Healy weer eens aan een sur-place bezig was. Daardoor kwamen Vingegaard en Pogacar er net niet bij en konden ze niet meestrijden om de ritwinst. Helemaal op de top ging Healy aan, maar vanwege de tegenwind bleek dat net te vroeg te zijn, en Valentin Paret-Peintre ging er in extremis nog voorbij. Een prachtige en onverwachtse ritzege voor de jonge Fransman in eigen land, knap gedaan! Ook Buitrago en Van Wilder kwamen nog binnen voor de twee grootste klimmers van dit decennium de flanken van de Ventoux in zijn geheel hadden bedwongen.

Wat betekent dit voor ons pooltje? Nou, van de vier mannen die vóór de klassementsrenners finishten zijn er twee van belang voor de Tour de Friends, en dat zijn Healy en Buitrago. Jolan heeft ze als enige allebei, en grijpt daarmee de macht. Jesse komt nog aardig in de buurt, omdat hij naast Buitrago ook nog scoort met Mas en Arensman; als de tweede groep een grotere achterstand had gehad, zou Jesse wellicht de dagwinst hebben gepakt, maar nu gaat-ie voor de derde maal naar Jolan. Knap gedaan!

In bovenstaand klassement is ook de meest actuele virtuele stand weer verwerkt, met o.a. nu Healy als enige eigenaar van de superstrijdlust (vooralsnog voor 25 punten, dat kunnen er nog 50 worden) en Pogacar in de bolletjestrui (want Martinez was al vroeg gelost en speelde vandaag geen rol van betekenis). Met de huidige ontwikkelingen doet Jolan een uitstekende zaak, dankzij zijn tweede dagwinst op rij, voor de bronzen plak. Aurel heeft nog wel een royale marge op hem voor het zilver. Verderop verlies ik mijn zevende plek aan Fokke Jan – het is lastig scoren als bijna je halve team naar huis is, ach ja. Jesse staat nu weer 11e voor Martijn, ook hij heeft een erg moeizame dag.

Morgen hebben we even de ergste bergen weer gehad, dus Vingegaard zal even geduld moeten hebben als hij Pogacar nog een keer aan wil vallen. Het is een stuk vlakker, met een kans op eindelijk weer eens een sprint, maar ook zeker kansen voor avonturiers. Wie gaan er maximaal profiteren van deze overgangsrit? We zien het morgen!

Vandaag heb ik alleen de eerste helft van de etappe kunnen zien, maar het moet gezegd worden: dat was ook de meest spectaculaire helft van de etappe. Er gebeurde namelijk van alles. Een zware strijd om de vroege vlucht, schermutselingen om de groene trui, valpartijen, waaiers, lekke banden, het peloton in stukjes en brokjes en klassementsmannen die constant dan weer wel, dan weer niet in het verkeerde stukje peloton zaten. Bijna niet bij te houden waar je allemaal moest kijken.

Laten we bij het begin beginnen. 13 dagen na zijn zware valpartij besloot Lennert van Eetvelt vandaag niet meer op te stappen. Hij was deze Tour goed voor een totaal van nul hele punten, en de beste klassering van dit grote klimtalent was 47e in de klimtijdrit. Dan zou je zeggen, stap dan meteen af als het niet meer gaat, maar goed, hij wilde het tegen beter weten in nog een tijdje proberen. Maarten, Diana, Emma en ikzelf noteren een extra uitvaller. Emma komt nu op 3 uitvallers en dus 17 renners in koers, nog altijd het team dat het beste presteert qua aantal uitvallers; met Van Eetvelt erbij kom ik nu op 7 uitvallers en daarmee sta ik onderaan in dit nevenklassementje, samen met Aurel.

Dan de valpartij. Het goede nieuws was dat er geen taferelen ontstonden zoals gisteren, toen Skjelmose scheel kijkend op de grond bleef zitten na zijn aanvaring met een vluchtheuvel. De valpartij gebeurde bij wat gladde kasseien en was in wezen een valpartij zonder erg, maar het halve peloton werd er wel flink door opgehouden. Vingegaard, die al alleen achterin het peloton gemeld was, zat aan de verkeerde kant van de streep, net als Lipowitz en Roglic. Hun ploeggenoten begonnen meteen aan een wilde achtervolging, en Pogacar was op zich bereid om op ze te wachten, ware het niet dat de strijd om de vroege vlucht nog volop bezig was en hij die groep niet zomaar ongecontroleerd minuten wilde laten wegrijden. Net toen Vingegaard, Lipowitz en Roglic de aansluiting maakten, reed Vauquelin lek, en vervolgens ontstonden er ook nog waaiers, zodat het de beurt was aan Vauquelin om samen met zijn ploegmaten een woeste jacht op het peloton te beginnen. Terwijl dit alles aan de gang was was er ook nog strijd om de tussensprint; Van der Poel haalde de maximale score vanuit de kopgroep, mede doordat Girmay er niet in slaagde om de oversteek te maken en Milan in de verkeerde waaier zat. Zoals gezegd, bijna niet bij te houden allemaal.

Uiteindelijk reed er dan toch een grote groep weg en keerde de relatieve rust terug bij de klassementsrenners. Op de klimmetjes onderweg bleek Van der Poel al wat te veel van zijn kruit verschoten te hebben, zodat hij niet meer in aanmerking kwam voor de ritzege of voor meer punten voor de groene trui. Van Aert zat er nog wel goed bij, net als onder meer Laurance, Carlos Rodriguez, Buitrago, Romeo, Nys (voor het eerst!) en Wellens. Laatstgenoemde beschikte vandaag, en eigenlijk de hele Tour al, over wonderbenen. Veelal had hij die ingezet om Pogacar over de heuvels heen te leiden, maar vandaag mocht hij voor eigen kans rijden, en niemand kon bij hem in de buurt blijven. Wellens won de etappe, en dat is leuk nieuws voor Stefan, die hem als enige in zijn team heeft. Tot op heden leverde dat nog geen punt op, en nu in één klap maar liefst 40!

Stefan pakt daarmee echter niet de dagzege; zoals hierboven goed te zien is, is die voor Jolan. De ereplaatsen voor Van Aert en Laurance leveren samen 41 punten op, en daarnaast pakt Jolan nog 6 puntjes met Buitrago. Daarmee behoudt hij een kleine voorsprong van 4 punten op Stefan, ondanks zijn eigen sprokkelwerk met Carlos Rodriguez en Guillaume Martin (eigenlijk mogen we gewoon ‘Martin’ zeggen sinds Tony en Daniel niet meer meedoen, toch?). Opmerkelijk is dat de top-3 van de Tour de Friends vandaag driemaal een nulscore behaalt. Hun klassementsmannen eindigen uiteindelijk, ondanks de hevige strijd onderweg, gebroederlijk in elkaars bijzijn en ze hebben verder niemand in de grote kopgroep vandaag.

Maar daarmee zijn we er nog niet! De tweede rustdag is bereikt, en zoals jullie van mij gewend zijn rekenen we vanaf nu met de virtuele eindklassementen en truivoorspellingen om te bepalen wie er nu écht op welke eindklassering afstevenen. Bij het algemeen klassement zien we dezelfde namen vooraan eindigen als bij de bergetappes, op zich logisch: Steven als eerste, voor Aurel en Andreas. Steven heeft ook de beste truivoorspellingen – voor de superstrijdlust ken ik voorlopig 25 punten toe aan zowel de mensen met Lenny Martinez als met Healy, want die hebben allebei twee dagzeges – maar daar zien we Martijn op de tweede plek staan. Er zijn hier natuurlijk nog wel wat ‘swings’ mogelijk; Milan en Lenny Martinez kunnen met name hun truien nog makkelijk kwijtraken aan Pogacar, wat 25 punten minder voor het groen of juist 25 punten méér voor de bolletjes zou opleveren in het overzicht hierboven. Martinez óf Healy óf iemand anders zal met de superstrijdlust ook nog wat verschuivingen teweeg gaan brengen.

Met de virtuele klassementen erbij ziet de tussenstand er nu zo uit. Steven en Aurel gaan net als vorig jaar onbedreigd op weg naar goud en zilver, maar daarachter wordt het nog een heel mooie strijd om plek 3, waarbij Jolan, William, Maarten en Andreas nu binnen 40 punten van elkaar staan. Jolan heeft met zijn dagzege van vandaag erbij nu voor het eerst zicht op het podium, maar is daar dus nog verre van verzekerd van. Maarten zakt wat weg door zijn magere score op de truivoorspellingen (slechts 50 voor het geel van Pogacar), terwijl Andreas nog behoorlijk in de buurt komt door zijn sterke klassementsscore. In de achterhoede zien we verder nog dat Martijn over Jesse heen springt naar plek 11 dankzij solide keuzes voor het ploegenklassement en voor het rode rugnummer.

Daarmee is deze extra lange update tot een einde gebracht! De Tour kent nog 6 etappes voor we eindigen in Parijs, dinsdag gaan we verder met de rit naar de mythische Mont Ventoux. Kan Andreas nog een slag slaan voor het brons, kan Steven op schema blijven om zijn eigen totaalpuntenrecord weer aan te scherpen, en gebeuren er verder achterin het peloton nog spannende dingen? Dat zien we in het restant van deze Tour!

‘Mag ik uw gebit even zien?’ Met die legendarisch geworden woorden werd door Mart Smeets meer dan twintig jaar geleden de prachtige zege van Michael Boogerd in de bergetappe naar La Plagne ingeleid. Nu zijn we nog niet aanbeland op La Plagne – die etappe staat pas volgende week op het programma – maar we hebben wel opnieuw een legendarische zege van een Nederlandse klimmer mogen aanschouwen in de Tour de France. Thymen Arensman, die een wat tegenvallende Giro kende na een uitmuntende voorbereiding daarop, was deze Tour niet bezig met een klassement, maar ging volle bak voor de ritzeges. Vorige week verloor hij in extremis van Simon Yates de rit, maar vandaag revancheerde hij zich op prachtige wijze en pakte hij de mooiste zege uit zijn carrière tot nu toe.

Het was beslist geen uitgemaakte zaak dat hij zou winnen. De kopgroep was behoorlijk omvangrijk, en daarin zaten een heleboel sterke klimmers die uitgeschakeld waren voor het klassement, en zelfs eentje die nog wél hoog in het klassement staat (Tobias Halland Johannessen). Voorin was ook Storer te vinden, die voor Arensman nog een beetje de rol van kwelgeest had in de Tour of the Alps, want hij werd door hem naar de tweede plaats verwezen in het eindklassement daarvan. Verder was Lenny Martinez weer op oorlogspad, die reed lang alleen voorop en raapte weer een flinke sloot bergpunten op. Maar in het slot was Arensman ze allemaal de baas.

Het was fortuinlijk voor hem dat de klassementsrenners vandaag relatief lang wachtten met hun aanval. Wellicht waren ze nog vermoeid van de klimtijdrit, want met nog ruim 5 kilometer te gaan reed slechts Gall een klein stukje voor de favorieten uit, die allemaal nog bij elkaar waren. Hoewel, allemaal? Evenepoel en Skjelmose zaten er niet meer bij, die waren namelijk al vroeg in de etappe afgestapt. In het geval van Skjelmose was dat vanwege een valpartij, bij Evenepoel… wellicht gewoon vermoeidheid? De man is soms wat enigmatisch te noemen, in ieder geval gaat hij ons allen (behalve Stefan!) geen punten meer opleveren. Maar liefst 9 deelnemers zijn daarmee ook hun voorspelling voor de witte trui kwijt, en in algemene zin worden de teams wel erg klein. Aurel heeft nu nog 13 man in koers, Emma staat er op dit gebied met 18 nog het beste voor. William heeft er nog 15, maar verloor vandaag 3 mannen: naast Evenepoel en Skjelmose verloor hij ook nog Coquard, die een paar dagen geleden zijn vinger brak toen hij een drinkbus probeerde aan te pakken. Knullig.

Door de slijtageslag die deze Tour langzamerhand begint te worden kan er voor Steven een kruis door de ambities om het dagpuntenrecord te pakken, en wordt ook het totaalpuntenrecord nu een stuk spannender. Hij pakte vandaag wel opnieuw de dagzege, maar scoorde voor zijn doen een vrij magere 127 punten. Na Aurel pakte Andreas opnieuw de derde score van de dag; de verschillen met de rest zijn niet enorm, maar hij is bezig met een heel voorzichtige opmars en loopt weer iets in op William en Jolan. Er zijn echter opnieuw geen verschuivingen te melden in het klassement. Jesse scoort overigens minder goed dan je zou verwachten op basis van het feit dat Arensman zijn unieke renner is; hij mist helaas vrij veel klassementsrenners.

Morgen staat er een overgangsrit in de planning, waarbij de kans groot is dat we een vluchtersgroep voor de winst zien strijden. Kunnen de teams met relatief weinig uitvallers wellicht een mooie slag slaan? We gaan het zien. Graag tot morgen! Het kan wel zijn dat de update dan pas vrij laat op de avond komt, maar dan hebben jullie wat om naar uit te kijken…

Tsja, zo’n klimtijdrit, wat moeten we daarvan nu eigenlijk vinden? Op zich is een gewone tijdrit vaak wel interessant omdat er net weer andere namen naar boven komen drijven, zoals een Affini. Bij een klimtijdrit zie je echter toch vaak dat de beste klassementsmannen vooraan meestrijden. Op papier is het echt een heel tof idee, en het levert ook wel mooie plaatjes op, maar het koersverloop is meestal niet zo spannend als je eigenlijk graag zou willen. En helaas voor de neutrale kijker was dat vandaag niet echt heel anders.

Eigenlijk was er maar één naam écht heel opvallend in de hoogste regionen, en dat was die van Plapp. Hij kwam al vroeg in het programma in actie, speelde deze Tour nogal verstoppertje tot op heden, maar is duidelijk wel degelijk in topvorm. De coureur heeft zich in veel wielerkringen niet populair gemaakt door zijn constante weigering om mee te draaien in het kopwerk als hij in de vlucht zit, maar in een tijdrit heb je daar natuurlijk geen last van, dan ben je op jezelf aangewezen. Hij zat vandaag urenlang in de hotseat, en lange tijd kwam er niemand in de buurt, behalve Lenny Martinez – nog zo’n coureur die beter in vorm is dan hij voordoet. Na de ritten van die twee was het lang wachten op de favorieten.

Dat Pogacar van die favorieten met afstand de sterkste is zal niemand verbazen, en dat Vingegaard als tweede eindigde ook niet. Op de derde plaats werd het wel interessanter, want daar vinden we Roglic, die gisteren nochtans heel kwetsbaar oogde en sowieso een stuk zwakker dan zijn ploegmaat Lipowitz. Roglic is natuurlijk geen onbeschreven blad als het aankomt op waanzinnig sterke klimtijdritten; hij won er niet zo lang geleden nog een Giro door, ondanks pech onderweg, tegen Geraint Thomas. Ook opvallend is dat Jorgenson vandaag weer helemaal boven water is gekomen na zijn slechte dag van gisteren, en ook Adam Yates levert vandaag een aardige sloot punten op.

Wat betekent dat voor de rituitslag in de Tour de Friends? Steven en Aurel hebben wederom de beste scores, in die volgorde, maar daarachter is Andreas vandaag spekkoper. Hij scoort 131 punten, de derde score van de dag, en dat is bijvoorbeeld 16 punten meer dan ik en 11 meer dan William, die respectievelijk direct onder en boven hem staan. Dit komt met name doordat hij Lenny Martinez heeft ten opzichte van veel concurrenten, en ook Onley en Vauquelin leveren opnieuw wat punten op. Verder haalt Diana wat meer punten dan haar directe concurrenten door de korte uitslag van Adam Yates. Verschuivingen in het klassement zijn er echter niet; Diana strandt vooralsnog op één puntje van Emma.

Ook morgen staat er weer een heftige dag qua klimwerk op het programma, al is dit wel weer een rit in lijn, zodat er iets meer opties zijn qua koersverloop. Krijgen we weer eens een vroege vlucht die gaat zegevieren, of slokt Pogacar, de kannibaal van de 21e eeuw, ook deze bergrit op? Dat gaan we zien. Graag tot morgen!

De handschoenen zijn uit. Vandaag kan niemand zich meer verstoppen, in de allereerste kennismaking met het echte hooggebergte van deze Tour. Op de mythische Hautacam, waar ooit Bjarne Riis de basis legde voor zijn (op 60% hematocriet gebaseerde) Tourzege, was het vandaag de beurt aan de klassementsrenners van 2025. We hadden weliswaar een enorme vluchtersgroep, bijna een half peloton, met daarin ook een aantal aansprekende namen als Carlos Rodriguez en Skjelmose, maar ze werden constant kort gehouden en wisten ergens wel dat ze niet voor de zege zouden gaan strijden. Met nog bijna 10 kilometer klimwerk voor de boeg werd de verrassend sterke Armirail als laatste ingerekend, net toen de beslissende aanval kwam onder de favorieten.

Ik wou dat ik kon zeggen dat er daarna een prachtige spannende strijd volgde om de winst in de etappe en in de Tour zelf, maar daar was eigenlijk weinig sprake van. Pogacar stak met kop en schouders boven de rest uit, hij liet werkelijk geen spaan heel van de concurrentie en reed er minuten van weg. Jammer dat we dus waarschijnlijk geen spannende strijd gaan krijgen om de gele trui dit jaar, tenzij er heel gekke dingen gebeuren in de komende 9 etappes. Daarachter gebeurde er wél van alles: Vingegaard was nipt de beste van de rest en stevent voorlopig af op de tweede plek, maar voor het brons wordt het nog heel interessant. Evenepoel is de naam die je daarvoor op voorhand wellicht het meeste zou verwachten, maar hij was vandaag kwetsbaar en moest meerdere malen lossen. Hij houdt met zijn tijdrijderskwaliteiten nog de schade redelijk beperkt, maar voelt de adem van met name Lipowitz in zijn nek.

De strijd om de derde podiumplek is daarmee nog helemaal open, en dat lijkt aardig gelijk te staan aan de strijd om de witte trui. Stefan, Emma en ikzelf hopen uiteraard dat Lipowitz deze lijn weet door te trekken, en daarmee de derde plek én de witte trui op Evenepoel weet te veroveren, want wij hadden Lipowitz als keuze voor het wit. De rest zal juichen voor de Belg, vooral Jesse, die Lipowitz helemaal niet in zijn team heeft. Jesse heeft, samen met Emma, Maarten en ikzelf, overigens nog een ander probleem, want Pogacar lijkt voorlopig zó sterk dat hij ook moeiteloos en passant de bolletjestrui meeneemt. Dat heeft hij al eens eerder gedaan, en de overige 9 deelnemers lijken daar voorlopig correct op geanticipeerd te hebben. Een andere ’trui’-voorspelling heeft de meerderheid van de deelnemers echter alvast fout, want Cees Bol is wegens ziekte uit de Tour gestapt en kan dus niet meer de rode lantaarn winnen. Emma staat er hier nu het beste voor met een derde plaats (van onderen) voor Roel van Sintmaartensdijk.

Dan de daguitslag. Het zal niemand verbazen dat Steven deze weer wint en dat Aurel weer tweede wordt; net als vorig jaar ontpoppen zij zich tot respectievelijk de Pogacar en de Vingegaard van de Tour de Friends. Opnieuw blijft de hoogste dagscore aller tijden van Martijn S. wel staan, want Steven komt vandaag tot ‘slechts’ 162 punten. Hij had de hele top-9 vandaag, dus daaraan ligt het niet, maar moet voor dat record hopen dat Johannessen, Onley of Vauquelin een keer een etappe wint vóór de andere klassementsmannen, omdat je vanuit categorie 3 natuurlijk meer punten krijgt. Met de huidige suprematie van Pogacar wordt dat lastig, dus die 173 is nog niet zomaar verbeterd.

Een opvallend goede score wordt vandaag ook gehaald door Emma. Zij profiteert vanaf vandaag in de bergritten maximaal van het wegvallen van Almeida, en slaat daarmee een flinke slag; ze springt voorbij Diana en Jesse naar plek 9. Laatstgenoemde twee scoren bovendien weinig punten door het missen van Johannessen en ofwel Gall, ofwel Lipowitz. Afgezien hiervan vinden er geen verschuivingen plaats in ons klassement.

Morgen hebben de renners weer een zware rit voor de boeg – maar gelukkig niet zo’n lange. We hebben namelijk een klimtijdrit op het programma staan! Die discipline komt niet iedere dag voor, al moet ik zeggen: met hoe de renners vandaag één voor één binnendruppelden leek het wel alsof we de klimtijdrit al een dag eerder hadden afgewerkt. Hoe dan ook, de verwachting is dat Pogacar ook hier wel weer de sterkste zal zijn, maar dat ze daarachter elkaar het vuur aan de schenen zullen leggen. Laten we hopen op een mooie strijd verderop in het klassement. Graag tot morgen!

Welkom terug! Na een rustdag vrij laat in de Tour, met al bijna een halve grote ronde in de benen, gingen de renners vandaag weer van start voor etappe 11. Het was te merken dat ze even de benen omhoog hebben gehad gisteren, want ze gingen weer als beesten tekeer in de etappe van vandaag. Zoals wel vaker in heuvelachtige ritten was er een zeer heftige strijd om in de vlucht te geraken, waarbij er daarnaast ook in het peloton meer dan voldoende gebeurde. Zo wapperden er al vroeg een aantal sprinters af, zoals Merlier en Milan, zodat duidelijk werd dat die in ieder geval niet gingen winnen vandaag. Interessanter was dat er ook wat klassementsmannen in de knoei leken te komen. Mannen als Lipowitz, Roglic, Jorgenson, Johannessen, Gall en Carlos Rodriguez zaten allemaal op enig punt aan de verkeerde kant van de streep, maar uiteindelijk keerde de rust een klein beetje terug in het peloton.

Daarmee was de vlucht dan toch vertrokken – die je gezien het moment in de koers niet meer echt een ‘vroege’ vlucht mocht noemen. Het ging praktisch gezien om twee groepen; een groepje van vijf met daarbij weinig spannende namen voor de Tour de Friends, en een groepje daarachter van opnieuw vijf mannen, met daarbij wél spannende namen als Van der Poel, Van Aert en Laurance (voor Jolan). Ook Simmons zat er weer bij, maar irritant genoeg voor mij was hij weer niet sterk of aanvallend genoeg om een rood nummertje in de wacht te slepen. We gingen ons opmaken voor een geinig potje 5 tegen 5 – ooit een quiz gebaseerd op het Amerikaanse Family Feud, nu een etappe in de Tour.

Op het laatste klimmetje bleken vooraan Schmid en Abrahamsen de sterkste uit de eerste vluchtersgroep, en door flink aan te zetten hadden ze de tweede groep op een bijna onoverbrugbare achterstand gezet. Ik zeg met nadruk ‘bijna’, want één man dacht daar anders over, een herboren Mathieu van der Poel. Hij is natuurlijk niet de sterkste tacticus en koerst vooral met zijn hart, anders had hij wellicht iets eerder zijn overschot ingezet en had hij iets meer winstkans gehad. Zoals het nu was strandde hij helaas op plek 3, een seconde of vijf achter de twee koplopers. Jammer, maar de zege is alsnog een interessante, want Uno-X wint met Abrahamsen voor de eerste keer ooit een etappezege in de Tour! Het is het Noors-Deense vrijbuitersgilde gegund.

In het peloton waren ook nog wat speldenprikjes van Vauquelin en later van Vingegaard, en een onfortuinlijk valpartijtje van Pogacar, zo op het oog zonder al te veel erg. De meeste grote namen voor het klassement kwamen echter in de finale weer bij elkaar. De enige verschuiving in het klassement is dat Skjelmose er nog wat verder tussenuit viel, hij had opnieuw een slechte dag en kan een goed klassement waarschijnlijk uit zijn hoofd zetten nu. Niettemin kon er nog een heel behoorlijke groep sprinten om de elfde plek, en van die groep waren Groves en Dainese het sterkst. Voor het eerst vandaag in de punten hebben we Barré (unieke renner van Andreas) en Champoussin (unieke renner van Emma), al blijft het in beide gevallen bij wat sprokkelwerk. Wat voor consequenties heeft dat voor de daguitslag?

De overwinning van vandaag gaat met overmacht naar Jolan, hij heeft natuurlijk Laurance als unieke renner én daarnaast zowel Van Aert als Van der Poel, ook een combinatie waar lang niet iedereen dit jaar voor gegaan was. William komt nog het dichtst in de buurt dankzij wat sprokkelwerk van Gregoire, maar strandt op 16 punten achterstand. De scores zijn door de wat ongebruikelijke combinatie van een vluchtersgroep en een sprintje met een uitgedund peloton laag vandaag, en we hebben ook voor het eerst deze Tour twee deelnemers met een nulscore. Fokke Jan en Stefan scoren helaas vandaag geen punten.

Mede door de lage scores hebben we vandaag geen verschuivingen in het klassement, al kruipt Jolan door zijn dagwinst wel een stukje dichter naar het podium toe. Zou hij dit jaar een rol kunnen gaan spelen in de strijd om de podiumplekken? William is de afgelopen etappes ook wat weggeslopen van Andreas en mij en heeft de 5e plaats aardig stevig vast inmiddels. Verder zullen we moeten afwachten wat de dag van morgen brengt, want dan gaan we voor het eerst écht het hooggebergte in. Dat betekent meestal een strijd tussen de grote mannen om de etappewinst, en daardoor ook hogere en meer uit elkaar liggende scores in de Tour de Friends. Heel graag tot dan!

Voor de fans van het Nederlandse wielrennen, met name van de klassementsrenners, zijn er wat meer magere tijden aangebroken ten opzichte van het tijdperk-Dumoulin, waarin natuurlijk ook o.a. Kruijswijk en Kelderman dicht bij eindzeges in grote rondes kwamen. De huidige lichting van eigen bodem is eerder sprinter, wat gegeven onze geografie wellicht ook logischer is. De uitzondering op die regel is Arensman, die al een paar keer een degelijk klassement heeft gereden. Deze Tour speelde hij echter nog verstoppertje, want na een zware en wat tegenvallende Giro is hij hier actief als vrijbuiter. En bijna was het vandaag in deze zware overgangsrit raak. Maar helaas, zijn vlucht kwam vandaag niet tot een succesvol einde, want uit de kopgroep van 29 was hij de op één na sterkste. Simon Yates, die de Giro dit jaar won, sloeg vandaag namelijk toe met een ijzersterke etappezege.

Het was echter een dag met een heleboel gezichten. In die kopgroep van 29 konden nog veel meer verhalen verteld worden dan alleen die van Simon Yates en Arensman. De opvallendste was wellicht die van Healy. Hij was ongetwijfeld de dag begonnen met in het achterhoofd een degelijke kans op een tweede ritzege, maar naarmate de vlucht meer en meer ruimte kreeg van het peloton vergooide hij het geweer opzichtig van schouder. De ritwinst kon hem spontaan een rotzorg zijn, hij deed al het kopwerk op de laatste twee beklimmingen, want hij rook een nog veel grotere prijs: de gele trui. En inderdaad, hij moest op het laatst lossen bij Yates en Arensman, maar wist wél die felbegeerde gele trui in de wacht te slepen. Als bonus pakte hij ook voor de tweede keer deze Tour de rode rugnummers, waardoor de kans langzamerhand steeds groter wordt dat Martijn en Fokke Jan hier 50 punten voor in de wacht gaan slepen aan het eind van deze Tour. Na de goede voorspelling van de rode lantaarn van vorig jaar heeft Fokke Jan de smaak wellicht te pakken met de obscuurdere nevenklassementen!

Maar wie scoorden er goed in de daguitslag? Simon Yates, Arensman en Healy zijn allemaal minimaal één keer gekozen door een deelnemer aan de Tour de Friends, maar ze zijn niet de enige vluchters die vooruit bleven. De nummer 4 van de daguitslag was namelijk Ben O’Connor, waardoor Emma en Jesse allebei twee mannen met een korte notering hadden. Emma heeft echter veel sterkere klassementsrenners dan Jesse, zodat zij dit jaar haar eerste dagzege weet te behalen. Op het moment van schrijven is ze druk aan telefoon, dus ik kan haar het goede nieuws straks pas vertellen!

Emma scoort dus sterk vandaag en neemt daardoor ook de 11e plaats weer over van Martijn, die een plaatsje zakt naar 12. Voor mij was het een moeizame dag, met de laagste score van allemaal, en samen met Aurel was ik vandaag de enige deelnemer met niemand in de vlucht. Aurel had zelfs een nóg slechtere dag als je het feit meetelt dat hij afscheid moest nemen van zijn sprinttroeven Waerenskjold en Van den Berg, die vandaag niet meer aan de finish kwamen (‘MvdB’ stapte zelfs niet eens meer op). Aurel heeft nu met 15 man ook het kleinste resterende team. Hij staat nog wel steeds 2e, maar ziet Maarten met rasse schreden naderen; zelf verlies ik de 6e plek aan Andreas en sta nu 7e, al komt ook Fokke Jan nu gevaarlijk dichtbij.

En daarmee zijn we nu eindelijk aanbeland bij de eerste rustdag! Morgen is er dus geen update, maar woensdag zijn we natuurlijk weer terug in actie. Heel graag tot dan!

Ze zeggen dat gezelligheid geen tijd kent. Vandaag heb ik bijzonder weinig van de Tour meegekregen vanwege wat minder wielerminnend bezoek aan huis, en op zich hadden we daarvoor een prima dag uitgekozen. Zoals gezegd hadden we opnieuw een vlakke rit voor de boeg, en dat zijn meestal niet de spannendste. Gisteren wilde er lange tijd zelfs helemaal niemand in de vlucht, maar vandaag bleek de situatie wel iets anders te liggen, want niemand minder dan Mathieu van der Poel wilde wel op oorlogspad, samen met een ploeggenoot. Zou hij dan een verrassende wending kunnen geven aan deze etappe?

Onderweg gebeurde er toch ook nog wel het een en ander. Allereerst ging Almeida dan toch naar huis na zijn eerdere valpartij – een extra uitvaller voor iedereen behalve Emma. Er waren ook nog nieuwe valpartijen waar Waerenskjold (unieke renner van Aurel) en Watson (unieke renner van Maarten) bij gingen liggen. Zij kwamen allebei wel aan de finish, maar sprintten vandaag niet mee. Ook in de etappes waar Steven niet per se volle bak kan scoren doet hij dus goede zaken op weg naar een nieuwe eindwinst, als zijn grootste concurrenten allebei een belangrijke man tegen het asfalt zien gaan.

Naast valpartijen hadden we ook waaiers. Wout van Aert zat lange tijd aan de verkeerde kant van de streep, wist met een ultieme krachtsinspanning nog wel het gat naar het voorste peloton te dichten, maar had ook niet meer de kracht in de benen om vandaag een rol te spelen in de eindsprint. Van de klassementsrenners leek Onley lange tijd een probleem te hebben, maar hij wist uiteindelijk ook het gat te dichten. O’Connor verloor wel veel tijd, maar zijn klassement stond er toch al niet heel fantastisch voor, dus het is de vraag hoeveel dat uitmaakt. Daarna had het peloton nog wel de grootste moeite om Van der Poel op tijd in te rekenen, maar ook dat lukte uiteindelijk wonderwel. Met de meeste belangrijke mannen vooraan bij elkaar gingen we dan toch toe naar de verwachte massasprint.

De beste pure sprinter van het peloton op dit moment is Merlier, en hij bewees toch maar eens weer zijn status als HC-renner in dit pooltje. Hij won vandaag de etappe, voor groenetruidrager Milan en de herboren De Lie. De 5^e plek van Penhoët was interessant voor Steven en Emma, al hebben zij allebei niet voldoende overige sprinters om de dagzege vandaag op te rapen. Nee, die is voor de tweede dag op rij voor Martijn, die nu echt op stoom begint te komen dankzij korte uitslagen van Girmay, Meeus, Groves en Renard. Een zeer nette 96 punten voor hem, genoeg om over Emma heen te springen naar plek 11 en Diana tot op 5 punten te naderen.

Er zijn voor de rest weinig verschuivingen in het klassement, behalve dat Jesse de negende plaats weer overneemt van Diana; zij heeft twee moeizame sprintritten achter de rug omdat ze zowel Milan als Girmay niet heeft. Aurel slaagt er net niet in om de gele trui te heroveren op Steven, en met de etappes die nog komen gaan zal zijn wat meer sprint-georiënteerde team het lastig krijgen om dat alsnog te doen. Andreas nadert ook mij tot op een paar puntjes in de strijd om plek 6.

Je zou verwachten dat er morgen een rustdag zou komen, maar de chauvinistische Fransen vinden dat er op de nationale feestdag gewoon gefietst moet worden. Die arme (en vaak nogal gebutste) wielrenners moeten dus voor de tiende dag op rij keihard aan het werk, voor er eindelijk een dagje gerust kan worden. Toch levert dat ook wel weer een interessante strijd op, want wie zal er onder die omstandigheden de vroege vlucht onveilig maken en op jacht gaan naar een ritzege in een typische overgangsrit? Het is behoorlijk heuvelachtig morgen, maar meer verspreid door de etappe heen in plaats van geconcentreerd in de finale, zoals we tot op heden vaak zagen. Dat belooft dus wat voor morgen. Tot dan!