Vercher en Burgaudeau, de twee ploeggenoten bij TotalEnergies, zullen vandaag rijkelijk zijn beloond. Niet alleen met het salaris dat ze toch al verdienden of met het prijzengeld dat komt kijken bij de juryprijs voor de strijdlust, maar er moet ze haast wel ergens een extra premie zijn beloofd. Anders is het lastig te volgen dat ze met zijn tweeën in de vlucht gaan zitten, niet vanuit de start maar ineens willekeurig halverwege de etappe, terwijl ze weten dat ze kansloos zijn voor de etappezege. Want iedereen wist het: vandaag gaan we eindelijk écht sprinten. Warm weer met wat tegenwind, dus geen weersomstandigheden die zich lenen voor waaiers of ander spektakel, en daarmee staan alle seinen op groen voor de massasprint.
Voor we naar de sprint toe gaan nog even de uitvaller van de dag. Dat is niet Almeida of Buitrago, zij leken gisteren het hardst onderuit te gaan maar gaan enigszins gehavend vandaag gewoon weer verder en hopen in dit niet heel uitdagende fietsweekend wat te herstellen. Nee, Dunbar, die er ook bij ging liggen omdat hij stom genoeg te hard remde om de val van Almeida en Buitrago te ontwijken, stapte vandaag niet meer op. Een pijnlijke aderlating voor Diana, Stefan en mij. Voor Diana is het de eerste uitvaller, zodat niemand nu meer een team van 20 heeft; voor mij is het zelfs al de derde, en daarmee ben ik ook mijn beide C4-troeven kwijt en heb ik de meeste uitvallers van iedereen. Zucht.
Met nog 12 kilometer te gaan had Merlier wat ongemak te verduren. Geen valpartij, maar wel materiaalpech, en zo dicht bij de finish is het dan heel lastig om terug te keren. Ook Penhoët had een leeglopende band, samen met nog wat minder belangrijke namen voor de Tour de Friends zoals Woods en Neilands. Merlier en Penhoët sprintten uiteindelijk inderdaad niet mee, net als Meeus, die nog teveel last had van zijn eerdere valpartij, en Van der Poel, die de groene trui uit zijn hoofd heeft gezet en nu zich weer een rol als knecht heeft aangemeten. Wie deden er dan wél mee?
In ieder geval deed Milan mee. Hij was een van de favorieten voor vandaag, nog meer nadat Merlier afhaakte, en was in de finale duidelijk de sterkste. Hij moest daarvoor wel een verrassend sterke Van Aert van zich af zien te houden, die nu dan toch zijn goede benen gevonden lijkt te hebben en als tweede eindigt. Na de lead-out van Van der Poel eindigt Groves uiteindelijk als derde. Als we dan kijken naar ons pooltje, dan is er één deelnemer die ze alle drie heeft. Dat kan alleen maar Martijn zijn, want Groves is zijn unieke renner. Hij had tot op heden een heel moeizame Tour de Friends en stond laatste, maar dankzij Groves heeft hij in ieder geval een dagzege binnen.
Daarmee is ook de enige verschuiving in het klassement besproken, want Martijn geeft de rode lantaarn weer terug aan Stefan, die niemand in de top-3 heeft en vandaag alleen wat puntjes sprokkelt met Van Poppel. Voor de rest verandert er niets. In de strijd om de eindwinst zal Aurel op meer gehoopt hebben, hij maakt slechts 7 punten goed op het punchers- en klimmersteam van Steven, want naast Merlier en Meeus blijft ook Waerenskjold vandaag puntloos. Tronchon en Watson eindigen binnen een plekje van elkaar in de tweede helft van de top-20, zodat Maarten ongeveer even veel scoort als Steven.
Maar voor de mensen voor wie de sprint niet gebracht heeft wat ze gehoopt hadden is er morgen een nieuwe kans. We gaan naar Cavendish City, oftewel Chateauroux, de vlakste rit van deze Tour. Kunnen Merlier, Meeus en andere tegenvallende sprinters zoals Groenewegen en Girmay zich daar revancheren? Of gaat Milan opnieuw een voorschot nemen op de groene trui? We zien het graag tegemoet!
Er was een tijd dat de eerste week van de Tour gevuld werd met 6 vlakke massasprints en een proloog en/of ploegentijdrit. Die tijden liggen nu ver achter ons, want ze hadden weer een pittig parcours neergelegd in Bretagne, om precies te zijn met finish op de befaamde Muur van Bretagne. De iconische beelden van de bijna verticaal omhoog lopende weg staan ons allemaal op het netvlies gegrift, en in 2011 was het nog een behoorlijk ambitieuze en baanbrekende finale, toen latere Tourwinnaar Cadel Evans met de zege aan de haal zou gaan. Inmiddels zit de Tour bol van dit soort finales, al is deze nog wel ietsje pittiger dan wat we tot nu toe hebben gezien.
De vroege vlucht was in ieder geval alvast een stuk minder kansrijk dan gisteren. Dat bleek onder meer al door de samenstelling, waar in principe ook niemand in de Tour de Friends heel blij van hoefde te worden. De meest interessante naam voorin was nog die van oud-Tourwinnaar Geraint Thomas, die in de herfst van zijn carrière zit en door niemand van ons nog erg aansprekend werd geacht voor een mooi resultaat. Inderdaad werd het groepje van vijf, Costiou als laatste, ruim voor de Muur voor de tweede keer van start zou gaan (er waren twee passages vandaag) ingelopen door de groep met favorieten.
Helaas werd er in volle finale ook weer volop gevallen. Er leek weinig aan de hand, het elitegroepje was niet extreem groot meer en stoof in volle vaart af op de slotklim. Ineens leek er iets glads op het wegdek te liggen, want een heleboel renners slipten weg met hun wielen en gingen hard op hun plaat. De voornaamste slachtoffers van vandaag zijn Almeida en Buitrago, die allebei moeite hadden om weer op te staan en te finishen, en in ieder geval een klassement rijden uit hun hoofd kunnen zetten. Het is de vraag hoe sterk ze nog zullen zijn na deze valpartij, en dat is vooral voor Jolan en Jesse een flinke aderlating, want die hebben ze als enige twee deelnemers allebei. Emma heeft in zekere zin geluk, want zij heeft Almeida als enige niet, al moet er gezegd worden dat ook haar troef Champoussin erbij ging liggen vandaag, maar die viel wel wat minder hard. Overigens was Haig er nog slechter aan toe, die moest worden afgevoerd, maar dat heeft, hoe vervelend voor hem ook, geen impact op ons pooltje.
Wie reden er wel goed vooraan op de slotklim? Niet de vorige winnaar op de Muur van Bretagne, want Mathieu van der Poel lijkt zijn beste dagen achter zich te hebben liggen deze Tour, en finishte slechts als 22e. Geen puntjes voor hem dus vandaag. Pogacar en Vingegaard waren natuurlijk weer de beste – het wordt meer dan een beetje eentonig, maar vooruit – en daarachter zagen we toch ook voor een groot deel weer dezelfde namen. Onley heeft zich wel ontpopt tot dé grote revelatie voorlopig, hij eindigt opnieuw heel kort, nu als 3e. Jorgenson, Vauquelin en Johannessen leveren ook weer een sloot punten op vandaag. De 4e plaats van Gall is wel opvallend, die begon nog magertjes aan de Tour maar drukt zijn neus steeds meer aan het venster. Daarnaast is Axel Laurance nog een interessante naam, de puncher van Ineos, die Jolan als unieke renner heeft. Wat is dan het resultaat?
Allemachtig, die Steven lijkt wel een kristallen bol te hebben gehad vorige week, niet te geloven. Hij verbetert opnieuw zijn puntenrecord onder het categorieënsysteem, en benadert het dagrecord aller tijden tot op één puntje. 172 punten! Daarmee neemt hij ook de gele trui van Aurel over, hoewel die ook opnieuw uitmuntend scoort met 145. Er worden in de breedte tot nu toe zeer sterke scores gehaald, iedereen wordt steeds beter in dit spelletje, geinig om te zien.
In het klassement naast de overname van de macht door Steven nog twee kleine verschuivingen. William scoort dankzij Onley, Gregoire en Gall meer punten dan ik vandaag met Jorgenson, Vauquelin en Johannessen, en daardoor neemt hij de 5e plaats weer van mij over, met 1 puntje verschil. Emma heeft ook een goede dag; zij mist Onley, maar heeft wel Gall, Evenepoel en Johannessen, en gaat daardoor over Stefan heen naar plek 11.
Morgen kunnen de sprinters eventjes opgelucht ademhalen, want al die muren liggen achter ons. In het weekend hebben we twee vlakke ritten, lekker gewerkt ASO. De finale loopt morgen alsnog wel héél iets op, maar niets waar de echte klimmers heel enthousiast van worden. Krijgen we dan eindelijk een onvervalste massasprint? Vroeger waren ze er echt te vaak, maar ik geef toe dat ik ze toch een beetje begin te missen, en daar denken mannen als Merlier, Milan en Girmay vast ook zo over. Laten we het aanschouwen. Tot morgen!
Pogacar mocht vandaag zijn vertrouwde gele trui weer aantrekken, de veelvraat, de Merckx van de 21e eeuw. Hij liet echter uit zijn mond optekenen dat hij die niet per se hoefde te verdedigen vandaag, en dat het wat hem betreft voor de vroege vlucht zou zijn. Nu is hij natuurlijk niet de enige in het peloton die daar iets over te zeggen heeft, en het was lange tijd onzeker of het zou kunnen om een kansrijke vroege vlucht te formeren. Nog tot over de helft van de etappe lukte het niemand om meer dan een minuut voor het peloton uit te rijden. Wél was het al heel snel duidelijk dat het geen sprint zou worden vandaag, want mannen als Merlier, Milan, Girmay en Groenewegen waren al vroeg gelost. Al was de finale sowieso te zwaar voor ze geweest natuurlijk.
Er reed uiteindelijk wel een groepje weg, met als belangrijkste namen voor ons pooltje Van der Poel, Healy en Dunbar. Een tijdje later sloot ook Simon Yates daar nog bij aan, en zelf was ik ook nog wel lichtjes enthousiast over de aanwezigheid van Quinn Simmons. Die heeft niemand in zijn of haar team, maar hij was wel mijn keuze voor het rode rugnummer. Helaas voor mij kreeg hij vandaag geen prijs van de strijdlust, zodat hij uiteindelijk geen impact heeft gehad op de Tour de Friends vandaag.
Het groepje kreeg heel langzaam maar zeker meer ruimte, en pas toen de finale naderde kon voorzichtig de conclusie getrokken worden dat het inderdaad voor dit groepje zou zijn. Dan kijken we wie er de meeste mannen voorin heeft, en dat is Diana, zij heeft als enige Van der Poel, Simon Yates én Dunbar. Het probleem voor haar is echter dat zij Healy dan weer net niet heeft, en laat dat nu net de sterkste man voorin zijn geweest vandaag.
Healy vertrok namelijk met 42 kilometer voor de boeg voor een lange solo. Zoals wel vaker het geval is, is een solo vanuit een vroege vlucht kansrijk, omdat de mannen daarachter dan snel de neiging hebben elkaar het licht uit de ogen te kijken. In dit geval was Healy echter ook domweg met afstand de sterkste, hij reed werkelijk minuten weg van de rest, en daardoor kon hij vrij eenvoudig de ritzege binnenhalen. Uitstekend nieuws voor Jolan, Fokke Jan en Maarten, de drie deelnemers die hem in hun team hadden.
Daarachter bleek Van der Poel helemaal niet zo’n sterke dag te hebben, want hij verloor in de finale veel tijd en moest ook normaal mindere renners als Barta en Tejada nu laten gaan. Het plannetje van Pogacar om zijn gele trui in bruikleen te geven faalde daardoor nog bijna, want de opstomende klassementsrenners maakten nog behoorlijk wat tijd goed in het slot, waardoor Van der Poel slechts één seconde overhield. In het pelotonnetje zagen we dezelfde namen vooraan als tot nu toe steeds het geval is deze Tour, met het verschil dat nu ook Gall en Buitrago voor het eerst wat puntjes opleveren.
Om de dagwinst was het vandaag heel spannend tussen Diana en Maarten, om de redenen die we hierboven al noemden. Diana had de meeste mannen in de vlucht, maar Maarten had dan weer de winnaar in de gelederen, en hij scoort ook goed bij de klassementsmannen met categorie 3-troeven Onley en Vauquelin in zijn team, die Diana mist. Diana sprokkelt echter nog net een paar puntjes met Mas en Roglic, en daarmee komt ze tot 95, net eentje meer dan de 94 van Maarten. Voor het eerst dit jaar gaat de dagzege naar iemand die niet de etappewinnaar in zijn of haar team heeft!
Diana springt met haar dagzege over Jesse heen en komt tot plek 9. Qua posities ben ik echter de winnaar van de dag, want dankzij de goede prestatie van Dunbar spring ik over William en Andreas naar plek 5. Sinds het bestaan van deze website heb ik zelf nog niet zo hoog gestaan volgens mij! Ook Emma wint vandaag een plekje dankzij de korte uitslag van Simon Yates, zij speelt de rode lantaarn kwijt aan Martijn, die niemand in de vlucht had en daardoor wederom een moeizame dag kende. De top-3 blijft ongewijzigd, al zorgt de goede score van Maarten en de wat mindere van Aurel er wel voor dat de top-3 angstvallig dicht bij elkaar kruipt; net als Van der Poel en Pogacar elkaar maar 1 tel ontlopen, ontlopen ook Aurel en Steven elkaar nu maar 1 punt…
Morgen hebben we alwéér zo’n pittige heuvelrit, het houdt maar niet op dit jaar. De Mur de Bretagne was voor Van der Poel al eens een plek waar hij kon juichen, al moet hij morgen wel beter in vorm zijn dan vandaag als hij dat kunststukje wil herhalen. Zal er morgen dan opnieuw een vroege vlucht op pad gaan voor de ritwinst, of is het nu dan toch weer voor de klassementsrenners (lees: Pogacar)? Dat zien we morgen, dus graag tot dan!
De race tegen de klok, ik vind het altijd een fascinerende discipline. Geen ploegentactiek, geen koersslimheid, gewoon zo snel mogelijk rammen naar de finish en moge de beste winnen. Meestal is dat ook het geval, en in die zin is het ook een heel eerlijke discipline – al kunnen veranderende weersomstandigheden gedurende de dag soms een rol spelen. Vraag dat maar aan Daan Hoole, die verrassend een tijdrit won in de Giro dit jaar daardoor.
Vandaag veranderden de omstandigheden niet zo extreem als in de Giro, maar de wind leek in het tweede deel van de middag wel wat aan te trekken. Movistar had die memo kennelijk van de week al ergens gekregen. Bijna hun hele team staat laag in het algemeen klassement en mocht dus vroeg aantreden, en daaronder viel ook Ivan Romeo. Hij zette een eerste sterke richttijd neer en dat is gunstig nieuws voor Fokke Jan en Andreas, de beide deelnemers met Romeo in hun team. Romeo werd uiteindelijk wel ingehaald door Affini, en later ook door Armirail. Dat laatste is dan weer prettig voor Stefan, die hem als unieke renner heeft en zo wellicht de rode lantaarn van zich af kan schudden. Al mist hij wel als enige de topfavoriet, Evenepoel.
In de tussentijd kwam daar dan het nieuws bij dat Emilien Jeannière niet was gestart. Hij lag ook bij een van de vele valpartijen in de eerste vier dagen, probeerde nog tegen beter weten in wat te herstellen, maar besloot om vandaag zich niet aan de proeve tegen de klok te wagen. Hij was de meest populaire renner in ons pooltje in categorie 4, een niet-zo-geheime geheime troef voor in de massasprints, maar tot sprinten is hij geen moment gekomen. Een roemloze aftocht en een extra uitvaller voor 7 van de 13 deelnemers.
Met Armirail en Romeo stonden er in ieder geval twee voor ons pooltje interessante namen in de top-3 toen de klassementsmannen van start gingen. Zoals gezegd hadden die wat moeite met de wind af en toe, maar Lipowitz was desondanks de eerste die zich ertussen wist te nestelen, hij reed trager dan Armirail maar sneller dan Romeo. Mooi gecompenseerd voor zijn mindere dag van gisteren. Vervolgens was het wachten op de topfavorieten. Van de grote drie leek Vingegaard onderweg de minste, en dat is natuurlijk jammer voor de spanning in de Tour. Evenepoel en Pogacar hielden elkaar in de houdgreep en hielden het ook lang spannend in de strijd om de ritzege met Affini. De ritzege wordt uiteindelijk binnengeharkt door Evenepoel, die een razendsnel slot kende en afrekende met de Sloveense… mogen we hem al viervoudig Tourwinnaar noemen? Wel bijna lijkt me. Maar wat gebeurde er daarachter, en welke impact heeft dat op ons pooltje?
We kunnen de dagzege vandaag uitreiken aan Andreas! Hij behaalt een mooie score, zoals gezegd met Romeo en Lipowitz, maar ook met Vauquelin, die vandaag een uitstekende tijdrit reed en zich laat zien als een van de belangrijkste troeven in ons pooltje. Daarachter houden de favorieten elkaar aardig in de houdgreep; het verschil tussen Aurel en Steven is slechts 2 punten in het voordeel van Steven, dankzij Van der Poel die nog net in de top-20 rijdt. De 111 punten van Steven haal ik trouwens ook, net als Jolan; wij hebben alledrie exact dezelfde 10 renners in de punten vandaag. Het klassement ziet er nu als volgt uit:
Aurel behoudt dus de leiderstrui, met de kleine verschillen van vandaag. Gaat de Tour de Friends dit jaar opnieuw een titanenstrijd worden tussen hem en Steven, of gaan er straks in de bergen nog gekke dingen gebeuren? Maarten staat voorlopig netjes 3e. Verliezers van de dag zijn William en Jesse, zij verliezen allebei een plekje ten opzichte van respectievelijk Jolan en Fokke Jan. Stefan weet dankzij Armirail inderdaad de rode lantaarn kwijt te spelen, die neemt Emma nu van hem over, al zijn de verschillen onderin klein.
Morgen gaan we weer door met een gewone rit in lijn, met opnieuw lekker veel heuveltjes onderweg, zoals we wel vaker zien dit jaar. Krijgen we weer eenzelfde beeld als in de vorige heuvelritten, of gaat er een keer een vroege vlucht met de zege vandoor? Dat zien we morgen, dus graag tot dan!
De Tour is nog maar vier dagen onderweg, maar zoals elk jaar is het nu al een slijtageslag aan het worden. Niet eens zozeer omdat het parcours nu zo zwaar is of omdat er zo hard gekoerst wordt – zeker gisteren fietsten ze niet bijster vlot – maar meer omdat het halve peloton al ergens in de bosjes heeft gelegen. Of gewoon op het asfalt natuurlijk.
De koers telde vandaag een aantal pittige heuvels in de finale, en in de aanloop naar het eerste heuveltje ging het alweer mis. Geen massale valpartij, maar wel een soort ‘wave’ die door het peloton trok en er een aantal onderuit kegelde. Cees Bol lag er onder andere bij, maar kon wel verder fietsen. De mensen die hem als rode lantaarn hebben in ons pooltje, maar liefst 7 van de 13 deelnemers, zullen hier enigszins met gemengde gevoelens naar gekeken hebben, want voor hen moet hij veel tijd verliezen maar natuurlijk nog wel de bergen over komen volgende week en de week erna. Er was ook nog een wat grotere val met nog ongeveer 25 kilometer te gaan, maar daarbij lagen verder geen mannen die direct invloed hebben op de Tour de Friends, al is het natuurlijk alsnog vervelend voor o.a. Cattaneo en Valentin Paret-Peintre.
In de kopgroep hadden ze hier geen last van. Vier mannen reden vooruit, en de interessantste naam daarbij was Lenny Martinez. De eerste drie dagen leek hij rond te fietsen als een dood vogeltje, maar blijkbaar heeft hij zitten sparen en richt hij zich puur op activiteit in de vlucht. De vlucht vandaag was niet bijster kansrijk, maar toch was dit interessant voor Andreas en Steven, die Martinez immers hadden ingevuld als rood rugnummer. Martinez bleef inderdaad over als laatste vluchter; de rit winnen was veel te hoog gegrepen, maar het rode rugnummertje was wel binnen, een mooie kans op 25 of zelfs 50 punten aan het einde van deze Tour voor Steven en Andreas.
Wat gebeurde er dan nog in de strijd om de ritwinst, waar nog veel meer punten te verzamelen zijn? Daar zagen we een beetje dezelfde namen als afgelopen zondag, op zich logisch. Almeida en Evenepoel kwamen wel beduidend sterker voor de dag – slecht nieuws voor Emma en Stefan – en ook Skjelmose eindigde in de top-10. Twee deelnemers presteerden iets heel bijzonders, want Maarten en Steven hebben allebei de volledige top-10 in hun team, ik herinner me niet dat dat ooit gebeurd is. Steven sprokkelde ook nog daarbuiten wat punten met Johannessen en Roglic, en komt daarmee tot 171 punten. Dat is niet alleen genoeg voor de dagwinst, maar ook de hoogste dagscore ooit in het huidige systeem, en de tweede dagscore ooit in de Tour de Friends-geschiedenis (in 2010 haalde mijn neef Martijn, een andere Martijn dan de huidige deelnemer, ooit 173 punten in de proloog). Het moet wel heel gek lopen wil Steven nog naast de bolletjestrui grijpen!
Steven is echter niet de enige die een lekkere score behaalt vandaag, want in de breedte wordt er zeer goed gescoord. Maarten behaalt een nog steeds bizarre 160 punten, en William (die alleen Jorgenson en Vauquelin bovenin mist) komt tot 144, allebei hoger dan de hoogste score van afgelopen jaar. Aurel komt tot 131 punten, nog steeds een uitstekende prestatie, en daarmee houdt hij nipt de leiderstrui vast, voor Steven en Maarten. Jesse is de verliezer van vandaag (al is 87 punten nog steeds een degelijke score); hij heeft 5 renners in de top-10, en zakt twee plaatsjes in het klassement naar plek 8.
De verschillen in het klassement zijn al behoorlijk groot, naar mijn idee groter dan gebruikelijk na 4 dagen Tour. De kans is niettemin groot dat er morgen weer wat verschuivingen gaan optreden, want er staat een tijdrit op het programma en die hadden we natuurlijk nog niet gehad. Wie komen er bovendrijven, en welke impact gaat dat hebben op het klassement? Dat zien we dan!
Op deze maandag fietsten ze gewoon weer verder, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik er niets van heb kunnen zien. Een drukke werkdag werd gevolgd door een borrel vanuit het lectoraat, zodat ik slechts uit de tweede hand mee heb kunnen krijgen dat deze vlakke rit voor het grootste deel werd verreden met een tempo dat voor de gemiddelde toerist ook nog te volgen was. De zogenaamde wandeletappe is natuurlijk al zo oud als de Tour zelf, want als er geen eer te behalen valt aan de vlucht rijden ze vaak heel gemoedelijk richting het terrein waar wél het verschil gemaakt kan worden. Maar ja, dan moet je daar natuurlijk wel heelhuids zien te komen.
Onderweg hadden we namelijk te kampen met de minst leuke traditie van de Tour de France: valpartijen. Net als in de eerste twee ritten wist niet iedereen de fiets rechtop te houden, en het voornaamste slachtoffer zat vandaag in het kamp waar juist de winnaars gevonden konden worden van de eerste twee ritten. Jasper Philipsen had een prima Tour tot nu toe, met een ritzege en een dag in de gele trui, maar ging vandaag op pijnlijke wijze onderuit en moest de strijd staken. Hij had gehoopt om ook in de pure massasprints en wellicht in de strijd om het puntenklassement een rol van betekenis te spelen, maar moet dit nu vanaf de bank thuis gaan aanschouwen. Sneu voor hem en voor de 9 Tour de Friends-deelnemers die hem in hun team hadden. Opmerkelijk is wel dat deze deelnemers bijna diametraal tegengesteld waren aan de mensen met Ganna in hun team; bijna iedereen heeft nu 1 uitvaller, alleen Jesse is de pechvogel die ze allebei had, en Diana heeft als enige nog 20 man in koers.
De etappe eindigde uiteindelijk dan toch in de geanticipeerde massasprint, zonder Philipsen dus, en ook zonder Meeus en Jeannière. Zij kwamen ook ten val in de finale, finishten nog wel, maar konden niet meer meesprinten. Ook Coquard leverde vandaag geen punten op na zijn betrokkenheid bij de val van Philipsen. De rit werd net als gisteren gewonnen door de topfavoriet: Merlier gold op voorhand al als de beste pure sprinter van dit seizoen, en wist die status dubbel en dwars te verzilveren. Hij pakte de ritzege voor Milan, Bauhaus en Waerenskjold. Laatstgenoemde sprinter van Uno-X heeft zich alvast ontpopt tot de grote troef van Aurel, die net als in de openingsetappe zegeviert vandaag, en daarmee zijn groene trui verstevigt en de gele trui terugpakt van Steven. Ook zonder Waerenskjold was hem dat trouwens (nipt) gelukt, want zijn andere unieke renner Dainese eindigt vandaag als 10e.
Martijn had een zeer moeizaam openingsweekend en stond na de eerste twee ritten laatste, maar eindigt vandaag als tweede in de rituitslag. Hij profiteert maximaal van het uitvallen van Philipsen, want zonder hem speelt Alpecin nu Groves uit in de vlakke ritten, en dat is zijn unieke renner. Martijn springt daarmee omhoog naar plek 10 en geeft de rode lantaarn af aan Stefan, die slechts 9 punten scoort vandaag voor een 14e plaats van Jake Stewart. Aurel doet voorlopig dus de beste zaken; hij verdedigt na deze sprintrit een voorsprong van 56 punten op Steven en 67 op Maarten, die het podium vervolledigen.
Morgen hebben we weer een heuvelrit voor de boeg, met diverse opeenvolgende klimmetjes in de finale net als in etappe 2. Zou Mathieu van der Poel, die zijn gele trui vandaag behoudt, opnieuw kunnen zegevieren? Of zijn er andere kapers op de kust? Morgen hoop ik weer wat vroeger in de avond de update te kunnen verzorgen, dus graag tot dan!
Bij Alpecin stonden ze vanmorgen vol vertrouwen aan het vertrek. Met succes hun overtal uitgespeeld in de rit van gisteren, met de etappewinst én de gele trui voor Philipsen als resultaat – daar kunnen ze bij Visma beslist nog een puntje aan zuigen, voor wie afgelopen voorjaar Dwars door Vlaanderen heeft gezien. Maar ook voor vandaag had Alpecin de topfavoriet in de gelederen, namelijk eenieders favoriete NederFransBelg Mathieu van der Poel. De vraag was, kan hij zijn status waarmaken in de heuvelachtige finale?
Dan moesten ze nog wel veilig aan de streep zien te geraken. Het weer was in Frankrijk, net als in Nederland, bar en boos vandaag; veel regen en wind, dus kans op opnieuw waaiers en valpartijen. Al zijn er ook met zonnig weer genoeg valpartijen in de Tour, helaas. De waaiers bleven ditmaal uit, maar ook vandaag waren er wel weer een paar renners die horizontaal gingen fietsen; Renard ging bijvoorbeeld onderuit, Van Eetvelt zag er wat duizelig uit en moest lang in de achtervolging, en Dunbar klapte zelfs twee keer tegen het asfalt. Iedereen kwam nog wel aan de finish, maar voor Van Eetvelt kan er wel een dikke streep door de klassementsambities, een aderlating voor Emma, Diana, Maarten en ikzelf (ja, alweer…).
Met de naderende klimmetjes in de slotfase werd er volle bak gekoerst, en uiteindelijk bleef er een elitegroepje vooraan over van ongeveer 25 mannen. Indrukwekkend en aanvallend in die groep waren met name Vauquelin, die om de meter demarreerde, de enigmatische Lutsenko, maar ook Jorgenson en topfavoriet Van der Poel zelf. Niemand kwam echter weg, zodat er met een heel klein pelotonnetje gesprint werd om de zege. Alle sprinters waren allang gelost, zodat Van der Poel met slechts de klassementsmannen als concurrentie relatief gemakkelijk de zege binnenhaalde. Na de twee kemphanen Pogacar en Vingegaard, die 2e en 3e eindigden en bonificaties in de wacht sleepten, waren Gregoire (4e), Onley (6e) en Vauquelin (8e) de belangrijkste namen voor ons pooltje.
Twee deelnemers aan de Tour de Friends hadden deze 6 renners allemaal, dat zijn Maarten en Steven. Als we verderop kijken in de daguitslag, dan missen ze allebei Mas en Buitrago ten opzichte van een of meer medespelers, maar vervolgens hebben ze allebei wél weer Almeida, Evenepoel en Jorgenson. Onderling komen ze er niet uit, zodat ze in deze tweede rit de dagzege mogen verdelen, én voorlopig zijn ze ook gezamenlijk drager van de bolletjestrui. Ik heb nooit tie-breakers bedacht voor de bolletjestrui, dus als niemand meer over die 125 punten heen zou gaan zouden ze allebei gewoon 2,5% bonus krijgen in de prijzenpot. Misschien volgend jaar toch iets op verzinnen.
Voor de gele trui is er wel een duidelijke leider, want Steven neemt zijn positie van vorig jaar weer in na zijn sterke prestatie vandaag. Hij houdt voorlopig een voorsprong van 5 punten op Maarten en 9 op Aurel, die iets minder scoort vandaag maar er toch netjes voor blijft staan. William en Andreas behalen heel mooie uitslagen vandaag en schuiven wat omhoog, maar blijven nog wel achter Jolan, die stabiel scoort en op dit moment de nummer 4 is. Achteraan hebben Diana, Emma en Martijn het zwaarder, na al diverse valpartijen en minder goed uitpakkende keuzes.
Morgen gaan we verder met weer een vlakke rit. De kans op waaiers is dan een stuk kleiner, zo lijkt het, dus zullen we dan eens een zuivere massasprint meemaken? Daar zijn er waarschijnlijk weinig van dit jaar, dus op zich zou het toch wel een keertje aardig zijn. Zeker voor pure sprinters als Merlier en Groenewegen, die anders toch weinig plezier aan deze editie van de Tour zullen beleven. Mijn update volgt wel wat later in de avond vanwege een werkborrel, maar toch zeg ik alvast: graag tot dan!
We zijn onderweg! De Tour de France begon vandaag na een lange neutralisatie in Lille, voor het eerst in vier jaar tijd weer eens een start op Franse bodem. Waar donderdag tijdens de ploegenpresentatie de focus nog vooral lag op de bobo’s die zichzelf graag hoorden praten, konden we vandaag eindelijk de focus leggen op de mannen om wie het écht draait, de coureurs die dit schouwspel de komende 3 weken weer tot een spetterend spektakel zullen gaan verheffen. Als het een beetje mee zit, tenminste, want de ene koers is nu eenmaal enerverender dan de andere.
Op zich vlogen ze er wel volle bak in vandaag, ondanks het behoorlijk vlakke parcours, dus in die zin is de voorbode qua spektakel alvast positief. Nog geen seconde nadat de vlag was gevallen voor de officiële start stoven vijf renners in volle vaart weg voor de vroege vlucht. Dat ze zin hadden om te koersen bleek wel nadat de laatste twee vluchters, Benjamin Thomas en Matteo Vercher, gingen sprinten voor een bergpuntje. Die gingen namelijk zó diep dat ze elkaar onderuit kegelden nadat de strijd om dat puntje was beslist. Voor de liefhebbers van slapstick is het zeker aan te bevelen om die valpartij nog eens terug te kijken.
Er waren meer valpartijen en die waren helaas vaak een stuk minder grappig. De hardste val stond op naam van Filippo Ganna, die enigszins groggy weer op zijn fiets werd gezet en nog wel een verwoede poging deed om verder te rijden. Dat werd echter geen succes, zodat hij de eerste uitvaller werd van deze Tour. Een pijnlijke aderlating voor Martijn, Emma, Jesse en ikzelf, want wij moeten meteen verder met 19 coureurs. Ook Bissegger viel hard en haalde de finish niet, maar dat heeft verder geen impact op de Tour de Friends. Verder viel Thibau Nys nog onderweg, en in volle finale was er ook nog een valpartij van Marijn van den Berg met Ben O’Connor, maar zij kwamen nog wel aan de finish. Voor de mensen die hen in hun pooltje hadden is het even afwachten hoe gehavend zij blijken te zijn de komende dagen.
De finale werd gelukkig niet alleen gekleurd door valpartijen, maar ook door waaiers. Hoewel ze zeker niet de voltallige ploeg mee voorin hadden besloten de mannen van Visma flink door te knallen toen de wind gunstig stond, en daarmee wisten ze toch een hele berg klassementsmannen een seconde of 40 aan te smeren. Evenepoel, Roglic, Lipowitz en Almeida zaten in de verkeerde waaier en lopen gelijk al averij op in de openingsrit. Vingegaard en Pogacar ontliepen elkaar echter geen milliseconde, zodat er nog niets te zeggen valt over de strijd tussen de twee topfavorieten – behalve dat ze samen alle outsiders dus al op achterstand hebben gezet. Twee grote klassementsmannen liepen nog meer schade op; Simon Yates en Lenny Martinez kwamen al binnen op respectievelijk 6 en 9 minuten en kunnen een goed klassement dus uit hun hoofd zetten, al kwamen ze misschien toch al niet met de grootste ambities op dat gebied aan de start.
Wie zaten er naast Vingegaard en Pogacar nog meer goed vooraan in de eerste groep? Qua sprinters deden de mannen van Alpecin vooral een uitstekende zaak, want hun drie grote namen zaten er meer dan prima bij. Van der Poel, Groves en Philipsen hadden het overtal, en wisten het op overtuigende wijze uit te spelen, zodat Philipsen uiteindelijk de rit won. Girmay werd 2e, voor de enigszins verrassende Waerenskjold, de unieke renner van Aurel. Dat heeft de viervoudig winnaar toch maar weer uitstekend gezien! Aurel pakt logischerwijs ook de eerste dagzege en de eerste leiderstrui in onze Tour de Friends, en de overwinning is extra eclatant omdat Aurel ook Philipsen en Girmay in zijn team heeft. Naast Aurel behalen ook Jolan, Steven en Maarten een respectabele score, dankzij hun respectievelijke troeven Teunissen, Penhoët en Watson.
Morgen gaan we verder met een heuvelrit. Kunnen ze bij Alpecin hun zegetocht dan voortzetten, of komen er andere kapers op de kust? En hoe doen onze teams het als het terrein wat geaccidenteerder wordt? Dat gaan we morgen zien. Graag tot dan!
Ook dit jaar zullen jullie op deze plek weer de etappeverslagen kunnen zien. Wie is er onderweg om de Tour de Friends van 2025 op zijn naam te schrijven? Op dit moment nog niemand, maar vanaf 5 juli komen we elke dag een stapje dichter bij het antwoord op die vraag!
De Tour is voorbij! Om de eindwinst was het op het laatst niet echt meer een spektakelstuk, maar toch hebben we wel weer een hoop moois en spannends gezien de afgelopen 3 weken. Het zegerecord van Cavendish, het grote succes voor Eritrea met Girmay, de overmacht van Pogacar maar toch ook Vingegaard die herrezen is uit de as en zelfs zijn grote rivaal nog een keertje klopt in de sprint. Evenepoel met een geslaagd Tourdebuut, Roglic met een jammerlijke val. Eén Nederlandse ritzege erbij voor Groenewegen, weinig vluchtersetappes maar toch een paar successen voor goed tijdrijdende vluchters als Vauquelin en Campenaerts. Laten we nog even in iets meer detail kijken naar de voorlaatste etappe, want die bevatte nog een flinke hoeveelheid gebergte, en we hebben die uiteraard nog niet besproken.
Etappe 20 was, net als de rit ervoor, een spannende strijd tussen de vluchters en de klassementsrenners. En net als de rit ervoor werd deze beslist in het voordeel van de Sloveense kannibaal, Pogacar. Hij pakte zijn vijfde ritzege, hoewel hij had aangegeven dat hij er niet vol voor zou strijden, maar Evenepoel en Vingegaard waren elkaar nog enigszins aan het bestoken voor plek twee, zodat Pogacar dan toch kon profiteren aan het slot. En zoals hij terecht aangeeft, waarom zou hij de ritzeges niet meepakken als ze zo gemakkelijk in zijn schoot worden geworpen? Vingegaard weet uiteindelijk Evenepoel te lossen en wordt tweede in de rituitslag én in de Tour. Carapaz, de sterkste aanvaller van gisteren én van de hele Tour, heeft gevochten als een leeuw. Het levert hem een derde plek op in de rituitslag, maar belangrijker nog, hij krijgt daarmee definitief de bolletjestrui én de prijs van de Superstrijdlust in zijn bezit. Dat is 50 punten voor Stefan vanwege de bolletjestrui, en 50 voor William vanwege de rode rugnummers.
Zoals bekend heet Steven het beste team qua klassementsrenners – en in het algemeen genomen – zodat hij ook hier de dagzege pakt. Nummer 6 voor Steven, een zeer sterke prestatie. Martijn weet in de strijd om plek 3 nog altijd heel behoorlijk te consolideren, hij verliest maar een paar puntjes op Fokke Jan en William, en wint zelfs wat op Andreas. Verder achteraan lopen Maarten en Raymond wat in op mij om plek 8, en loopt Stefan uit op Diana voor plek 13.
Dan etappe 21, de afsluitende tijdrit. Het blijft gek om niet op de Champs-Elysees te finishen, maar toch heeft zo’n tijdrit ook wel een keertje wat. Wel sneu voor de sprinters die niet hun laatste moment van glorie kunnen krijgen dit jaar. Eén van die sprinters licht ik er even uit, Cavendish, want die vertrekt als tweede voor zijn tijdrit, net na Ballerini – ze vertrekken immers in omgekeerde volgorde van het klassement. Het was oprecht al meteen heel spannend in deze tijdrit, en wel om de strijd om de rode lantaarn. Deze was dus in het bezit van Ballerini, maar als Cavendish meer dan 1 minuut en 3 seconden op hem zou verliezen, zou die hem overnemen. Als dat zou gebeuren, dan zou Fokke Jan in plaats van 25 nu 50 punten krijgen voor zijn truivoorspelling. Halverwege was het verschil ongeveer een halve minuut, dus het leek een dubbeltje op zijn kant te worden. Toen Cavendish ook nog daalde als een natte krant, was daarmee zijn rode lantaarn binnen, en daarmee ook de 50 punten voor Fokke Jan. Leuk begin!
Daarna was het lang wachten op de echte toppers. Lenny Martinez had onderweg een richttijd neergezet, waar specialisten als Campenaerts en Vauquelin zich op stukbeten. Dat is goed nieuws voor Raymond, die hem als unieke renner heeft, maar tot op heden nog geen punten met Martinez had binnengehaald. Martinez werd uiteindelijk uit de hotseat gereden door de verrassende Tejada, die niemand had. Langzaam maar zeker bleek die tijd van Tejada echt wel wat waard, al was de Astana-renner geen match voor de klassementsrenners, vooral de Grote Drie, die de concurrentie weer volledig verpletterden. De etappe werd gewonnen door Pogacar, die daarmee ook zijn zesde ritzege van de Tour meepakte, ongekend. Vingegaard en Evenepoel kwamen daarna keurig in slagorde binnen, voor Jorgenson, die ondanks een valpartij 4e werd. De volledige rituitslag ziet er als volgt uit:
Steven pakt zijn zevende dagwinst deze Tour de Friends, een suprematie die technisch gezien zelfs die van Pogacar overtreft. Ook Fokke Jan en Raymond doen uitstekende zaken, daarover zometeen meer. Natuurlijk zijn we vooral benieuwd naar de gevolgen voor het algemeen klassement van de Tour de Friends, maar eerst nog even de top-20 van de Tour de France inclusief truivoorspellingen:
Geen enorme veranderingen meer. Buitrago gaat ietsjes omhoog, Gall en Carapaz ietsjes omlaag. Over de rode lantaarn van Cavendish hadden we het al even, net als over Carapaz die de bollen en de strijdlust pakt. Maar wat zijn de gevolgen voor het eindklassement van ons pooltje?
We bespreken hem van onder naar boven. 14e is Diana, naar eigen zeggen niet goed genoeg voorbereid en te snel ingevuld, volgende keer beter. 13e is Stefan, hopelijk kijkt hij met veel plezier terug op zijn debuut in de Tour de Friends! 12e is Jolan, net een plekje boven zijn collega. 11e is Jesse, een flinke sprong voorwaarts na driemaal de rode lantaarn mét ook nog 3 dagzeges op zak, goed werk! 10e is Maarten, toch een wat fletse editie voor de winnaar van 2020. 9e ben ik, ook een moeizaam jaar, al kijk ik wel met veel trots terug op de organisatie aan de hand van deze website! 8e is Raymond, een evenaring van zijn beste prestatie dankzij een knap resultaat op de slotdag. 7e is Emma, net als vorig jaar netjes in het linkerrijtje. 6e is Martijn, lang op podiumkoers maar net niet sterk genoeg met de klassementsmannen. 5e is Andreas, die stiekem toch ook hoopte op meer, zelfs na het uitvallen van Ayuso en Roglic. 4e is William, zoals vaker moeite met de sprints maar goed gecompenseerd.
Dat betekent dat de strijd om het brons is beslecht in het voordeel van Fokke Jan! Hij wordt 3e, en mag vooral wel een bloemetje sturen naar de Isle of Man, naar zijn grote roodgelantaarnde vriend Cavendish, want anders was hij niet voorbij William gegaan. In zijn zestiende deelname eindigt hij nu dan toch voor het eerst op het podium! Zoals al even bekend pakt Aurel het zilver, hij was de koning van de eerste anderhalve week, met name dankzij revelatie Girmay. Maar hij kon niet op tegen Steven, die in een dik puntenrecord (2284!) de eindzege pakt in de Tour de Friends 2024!
Het prijzengeld wordt als volgt verdeeld:
Steven: 45+5+5% van €140 = €77 Aurel: 30% van €140 = €42 Fokke Jan: 15% van €140 = €21
Ik zal morgen het financiële plaatje even compleet maken, hiervoor neem ik nog even apart contact op indien nodig.
Laten we dan weer afsluiten, zoals gebruikelijk, met het ideale team! Welke 20 renners zouden je de zo hoog mogelijke score geven in de Tour de Friends dit jaar? Dat zijn:
Je moest dit jaar een team hebben met 11 klimmers/klassementsrenners (Pogacar, Vingegaard, Evenepoel uit HC; Landa, Adam Yates, Carlos Rodriguez uit C1; Almeida, Jorgenson uit C2; Gee, Buitrago, Ciccone uit C3). Daarnaast moest je ongeveer 6 sprinters hebben (Philipsen uit HC, Van Aert uit C1, De Lie uit C2, Girmay, Ackermann, Kristoff uit C3), waarbij Turgis uit C4 nog telt als halve sprinter en halve aanvaller. Vul aan met rasaanvaller Carapaz en aanvaller annex tijdrijder Campenaerts, en je hebt de 20 renners compleet. Met deze 20 renners kon je in totaal 2771 punten scoren. Tel daarbij de 350 punten op voor de truivoorspellingen, en de maximale score was dit jaar boven de 3000, namelijk 3121 punten! Daar zaten we allemaal nog een heel eind vandaan, dus genoeg te verbeteren.
Dat was het dan weer. Dank voor jullie deelname en heel graag tot de Tour de Friends van 2025!
Twee zware bergetappes in deze fase van deze toch al niet misselijke Tour. Het houdt niet op, niet vanzelf. Vandaag wordt opnieuw het kaf van het koren gescheiden, zowel bij de klassementsrenners als de aanvallers. Waar we afgelopen dagen een enorme groep de dienst zagen uitmaken, bleef vandaag al snel een heel select clubje over vooraan. Twee mannen van Visma, Kelderman en Jorgenson, reden voorop, met in het achterhoofd wellicht nog als bruggenhoofd te kunnen dienen voor Vingegaard. Ze kregen Simon Yates, Carapaz en Hindley met zich mee – drie voormalige winnaars van grote rondes die deze Tour meer vanuit de vlucht opereren – en ook de verrassende ‘CRod2’, Cristian Rodriguez. Dat laatste is vooral leuk voor Fokke Jan, die hem als unieke renner heeft. Er waren overigens wel meer renners die het probeerden, maar die waren al gelost voor de top van de Bonette, het dak van de Tour, dus die laten we verder buiten beschouwing.
Het verschil met het peloton was deze etappe dusdanig dat het oprecht spannend was. Vluchters of klassementsrenners? Het bleef een hele tijd lang rond de 4 minuten hangen, maar met nog een zware slotklim voor de boeg was dat zeker geen garantie voor succes voor de heren vooraan. Van die heren vooraan was het ook nog niet evident wie het sterkste was. Rodriguez ging als eerste eraf, geen verrassing, en daarna had ook Hindley het zwaar. Vervolgens kwam de aanval van Jorgenson, maar die werd langzaam maar zeker bijgehaald door Yates. In de achtergrond was echter inmiddels Pogacar weer ten strijde getrokken met een bizar snelle solo, waarmee hij die vier minuten binnen de kortste keren dichtreed. Pijnlijk en jammer voor Jorgenson en Yates, al eindigden ze wel nog steeds kort in de rituitslag, zodat ze alsnog een flinke berg punten binnenhalen voor ons pooltje.
Waar Pogacar tekeer ging als een kannibaal, deelt onze kannibaal in de Tour de Friends, Steven, vandaag dan toch een klein cadeautje uit. Hij heeft namelijk Simon Yates niet, en daardoor eindigt hij tweede in de daguitslag. De winnaar is Fokke Jan, en het saillante is dat hij niet eens de extra puntjes voor zijn vluchter ‘CRod2’ nodig blijkt te hebben. Met 132 punten komt hij wel 5 punten tekort om de bolletjestrui van Steven in te pikken.
Even deze update ook weer erbij, want er zijn toch behoorlijk wat verschuivingen. Jorgenson loopt dus de ritzege mis, maar maakt wel een sprong in het klassement, naar plek 9. Ook Simon Yates en Carapaz stijgen wat, maar belangrijker nog, Carapaz neemt de bergtrui over van Pogacar. Dat is heel gunstig voor Stefan, die vooralsnog daarmee 50 extra punten in de wacht sleept, al wordt het geen sinecure voor Carapaz om de bergtrui morgen te verdedigen. Gall heeft juist een zeer slechte dag, hij was vandaag al vroeg gelost en zakt naar plek 14. Healy was nóg vroeger verdwenen en staat niet langer bij de bovenste 20.
Het klassement ziet er nu uit als hierboven. In de strijd om plaats 3 blijft het heel spannend; Martijn verdedigt vandaag keurig zijn positie en heeft een voorsprong van 17 punten op Andreas en 21 op William. Ook Fokke Jan kan nog een aanval doen op het brons als hij morgen weer zo’n ijzersterke dag kent. In de strijd om plek 8 verdedig ik een voorsprong van 9 puntjes op Raymond, terwijl Stefan door de bolletjestrui van Carapaz nu wat afstand neemt van Diana in de strijd om plek 13.
Daarmee komt deze voorlaatste update tot een eind! Morgen hebben we volk over de vloer, en voor de wat minder Tourminnende gasten lijkt het me niet zo sympathiek om een uur achter mijn laptop te gaan zitten. Daarbij is het natuurlijk extra spannend om de laatste twee etappes in één keer te doen. Jullie kunnen dus allemaal nog eenmaal uitkijken naar een extra lange blogpost, komende zondag als de Tour ten einde is. Tot dan!
In het moderne wielrennen zijn grote vluchtgroepen die al snel een enorme hoeveelheid ruimte krijgen zeldzaam. Vandaag hadden we echter eens zo’n rit te pakken. Er was nog wel wat strijd om in die vlucht te geraken tussen de renners, maar vergeleken met eerdere heuvelritten waren ze redelijk snel vertrokken en werd de voorsprong ook behoorlijk ver uitgebouwd. De winnaar zat dus vooraan, dat was al snel duidelijk, en na het enigszins zure wegvallen van Onley wegens materiaalpech waren er 36 renners met kans op de ritzege.
Laten we die zo eens bespreken, maar niet voor we een achterstallige uitvallers-update hebben gehad. Maxim van Gils, die toch al een handjevol punten opleverde voor een vijftal deelnemers (46 punten in totaal), was eergisteren al naar huis. Gisteren gingen er daarnaast diverse sprinters naar huis, met name omdat natuurlijk de traditionele eindsprint op de Champs-Elysees ontbreekt, waaronder Bauhaus en Bennett. Andere uitvallers waren Harper, Reinders, Gaviria en Lutsenko, maar die had niemand verder. En oh ja, ik werd erop geattendeerd dat op alle spreadsheets nog ‘Tour de Friends 2023’ stond, oeps – dat is ook meteen aangepast bij dezen.
Van de renners vooraan liet de etappewinnaar van gisteren, Carapaz (gekozen door William, Stefan en Maarten), zich weer erg nadrukkelijk zien, al werd hij om de bergsprintjes wel vaak afgetroefd door Lazkano (gekozen door Andreas en mij). Met nog een kilometer of 60 te gaan, op het pittigste klimmetje van de dag, plaatste Healy (gekozen door William en Diana) een veelbelovende aanval – maar even later moest hij dan weer lossen als een baksteen. Ook Johannessen (gekozen door Aurel en mij) liet zich van voren zien op dit klimmetje. Andere interessante namen voorin waren Van Aert, Matthews, Kwiatkowski, Poels, Hindley, Houle en Martin.
In de finale knokte zich een klein groepje van drie los van de rest van de mannen vooraan, met daarbij Kwiatkowski, Vercher en Campenaerts. Toch wel verrassende namen, zeker niet de sterkste klimmers van het stel, maar wel degenen die het tactisch het slimst gespeeld hebben vandaag. Even leek Johannessen zich nog hierbij te voegen, maar die schatte een bocht verkeerd in bij een afdaling en liep wat schaafwonden op. De groepjes erachter werkten niet goed genoeg meer samen om de drie terug te pakken en de ritzege was voor Campenaerts. Vercher ging te vroeg aan, Kwiatkowski kon niet meer en Campenaerts won de sprint van de stervende zwanen. Toch een mooie en knappe zege voor de ervaren Belg!
Weinig grote namen voorin vandaag, dus lage scores. Ondanks dat Kwiatkowski de sprint verloor doet Jesse toch de beste zaken, want hij heeft de oude Pool als enige en scoort daar 37 nette punten mee. Samen met nog 10 puntjes sprokkelwerk van Van Aert – die eigenhandig 6 nulscores voorkomt vandaag – komt hij op 47. De laagste winnende score van deze Tour, maar niettemin een mooie dagzege voor Jesse! Wél een nulscore behaalt Fokke Jan, aangezien hij Van Aert niet heeft en ook nergens anders mee kan compenseren vandaag.
Er zullen ongetwijfeld opnieuw wat verschuivingen zijn in het klassement zo rond de plekken 11-20, maar die verwerk ik morgen even, want dan gaan we wat serieuzer klimmen. Grote kans dat de boel dan toch nog even wordt opgeschud. Met de klassementen van gisteren ziet de stand er dan nu als volgt uit:
Toch een paar kleine veranderingen dus. Andreas gaat over William heen, ik over Raymond – in onze beide gevallen dankzij de 5e plek van Lazkano. Daarnaast hebben we een nieuwe rode lantaarn, want Stefan staat nu één puntje boven Diana! Heel spannend dus nog om de plekken 13 en 14. Daarmee sluit ik af voor vandaag. Tot morgen!
We hebben er lang op moeten wachten, maar daar is-ie dan: de heuveletappe voor de vroege vluchters! Dat was beslist geen sinecure, want het duurde een behoorlijke tijd voor die vlucht van de dag weg was. Diverse kleine groepjes van een renner of vier reden vaak een half minuutje voor het peloton uit, en even leek het erop dat Pogacar toch voor drie op een rij wilde gaan. Maar toen zich een grote groep van een man of 40 losmaakte, die bovendien heel behoorlijk samen bleken te kunnen werken, lieten de mannen van UAE en ook de overige klassementsrenners het tempo wat zakken, zodat de vluchters hun gang konden gaan.
Wat er volgde was een mooi tactisch steekspelletje. Het ‘oudste’ groepje van vier, met onze blauwgesnorde vriend Cort, Jungels, Benoot en de piepjonge Gregoire, werd als eerste bijgehaald door twee achtervolgers, Madouas en Guillaume Martin (het noemen van zijn voornaam is eigenlijk niet meer nodig nu Daniel en Tony niet meer meedoen, maar het is een beetje macht der gewoonte). Deze groep van 6 voelde echter al snel de hete adem van de grote groep daarachter in de nek, en de eerste grote aanval uit die groep kwam van Simon Yates. De kopman van Jayco rijdt een wat tegenvallend klassement (voorlopig 14e), ondanks dat 9 van ons hem in hun basisteam hadden, maar zou zo toch nog wat extra puntjes kunnen opleveren. Hij ging al snel op en over de oude kopgroep, maar toen kwam Carapaz (mooi voor William, Steven, Maarten) opdoemen met Stephen Williams (unieke renner van Raymond). Laatstgenoemde moest echter lossen bij een versnelling van Carapaz, en Carapaz ging op en over Yates. Vervolgens kwamen ook nog Mas (gunstig voor Martijn), Onley (gunstig voor Andreas, Raymond en mij) en De Plus (gunstig voor… niemand!) zich ermee bemoeien.
De etappe werd uiteindelijk gewonnen door Carapaz, die goed stand wist te houden op het laatste korte klimmetje, en daarmee de ’trilogie’ volbrengt: etappes gewonnen in de Giro, Tour en Vuelta. Een mooie prestatie, al moet ik bekennen dat ik persoonlijk Carapaz toch liever zie meedoen in de top van het klassement, want dat kan hij ook. Simon Yates, voor wie eigenlijk min of meer hetzelfde geldt, wordt 2e voor Mas. Toch de renners uit C1 en C2 in de kopgroep die de rest verslaan dus! Wout Poels werd vandaag 8e, en daarmee hebben William, Stefan, Raymond, Jesse en Diana allemaal 3 mannen bij de bovenste 20. De dagwinst wordt uiteindelijk gedeeld door William en Stefan, met 69 punten! Toch een mooie dagzege, al is het dan gedeeld, voor onze debutant dus. En een geinig feitje: Aurel en Steven halen allebei een nulscore vandaag, wat uiteraard te verklaren is door het feit dat al hun potentiële aanvallers al bezig zijn een goed klassement te rijden.
In het klassement gebeurde echter ook nog het een en ander. Ze hielden hun kruit lang droog, maar vlak onder de top van het voorlaatste klimmetje viel Pogacar dan toch aan, met nog een dikke 10 kilometer te gaan. Evenepoel en Vingegaard bleven het dichtst in de buurt, maar moesten toch passen, een vergelijkbaar beeld als wat we zagen vóór de rustdag. Vingegaard leek zelfs iets zwakker dan Evenepoel, en dat werd na de afdaling nog even bevestigd, toen Evenepoel zelfs nog wat verder wegreed op het laatste klimmetje. Kan hij dan toch nog naar plek 2 kijken? Voor nu zijn er geen verschuivingen in de posities in de top-10, maar wel verder naar achteren in de top-20, zodat ik de ‘blauwe’ scores even opnieuw heb berekend. Healy zakt bijvoorbeeld iets weg doordat hij vandaag niet in de vlucht zat, en veel van zijn concurrenten voor plek 13 t/m 20 wel. Daarmee ziet het klassement er nu als volgt uit:
Martijn houdt voorlopig nog stand in de strijd om plek 3, maar voelt de hete adem van William en Andreas in zijn nek. Emma doet het ook netjes en gaat voorbij Fokke Jan. Raymond doet goede zaken en neemt wat afstand van mij en Maarten voor plek 8, en Jesse wipt over Jolan heen voor plek 11. Zelfs om de rode lantaarn is het nog heel spannend, want Stefan loopt vandaag weer een stukje in op Diana door zijn dagwinst, dat verschil is nog maar 8 punten.
Nog 4 ritten te gaan en er kunnen nog zeker wat veranderingen plaats vinden in ons Tour de Friends-klassementje. Ook voor morgen is er weer een rit met een grote kans op vluchters gepland, maar of dat dezelfden zijn of heel anderen is natuurlijk de vraag…
Welkom terug in de laatste week van de Tour! Vandaag stond er een vlakke etappe op het programma. Nu is een vlakke etappe in deze fase van de Tour beslist geen garantie voor een massasprint, zoals we in voorgaande jaren vaak hebben gezien. Echter, zoals bekend eindigen we dit jaar een keer niet met de traditionele koningssprint op de Champs-Elysees, vanwege de Olympische Spelen. Dat maakt dit de laatste echt vlakke rit, de laatste kans voor de sprinters, en dus was het bijna onbegonnen werk om een vlucht op te zetten met zulke grote belangen in het peloton.
De enige die een halfslachtige poging waagde was Gachignard. Diana had deze renner als enige, en zal wellicht heel even ‘het zal toch niet waar zijn’ gedacht hebben. Maar nee, hij werd met nog 25 km te gaan teruggepakt. Voor de rest was het enige spannende dat onderweg gebeurde een bijna-botsing tussen twee volgauto’s, waar de na een valpartij terugkerende Kulset (unieke renner van Fokke Jan) bijna slachtoffer van werd. Het liep echter met een sisser af, en met een compleet peloton gingen we sprinten.
Althans, compleet? Er was wel een valpartijtje op 1500 meter van de finish. Daar viel niet zomaar iemand, maar ieders favoriete Eritreër, Girmay. Ook Marijn van den Berg lag erbij, tweemaal zeer slecht nieuws voor Aurel, die zijn laatste sprankje hoop op de gouden plak ziet wegvliegen op een onooglijke rotonde nabij Nimes. Ook Raymond, Martijn en Jesse zullen flink balen van deze val. De rit wordt uiteindelijk gewonnen door Philipsen, voor Bauhaus en Kristoff, zodat toch ook het puntenklassement nog heel spannend kan worden. Laten we voor de koers hopen dat Girmay in ieder geval niet teveel last ervaart van zijn val zodat het inderdaad een mooie strijd op zal leveren.
De dagwinst is vandaag voor… Steven!? Als die jongen nu ook al vlakke ritten gaat winnen is het einde wel een beetje zoek. Daarmee lijkt de Tour de Friends wel definitief beslist te zijn, althans, als het gaat om goud en zilver. Daarachter wordt het nog wél heel interessant, want Martijn pakt een mooie en broodnodige buffer in de strijd om het brons. Die gaat hij nodig hebben, want zijn klimmersteam is niet zo sterk als die van de nummers 4, 5, en 6. Van de wat meer klim-georiënteerde teams op die plekken incasseren William en vooral Fokke Jan vandaag gevoelige klappen, zodat Andreas nu 4e staat en voorlopig voorzichtig de beste kans lijkt te hebben op brons. Al kan er dus nog een hoop gebeuren komende dagen!
We gaan dus nog flink de bergen in, maar de komende twee etappes staan beide meer te boek als heuveletappes. Bij allebei is er een degelijke kans op een succesvolle vroege vlucht, al hangt vooral veel af van hoe happig een Vingegaard of een Evenepoel nog is op een grootse aanval. Of wil Pogacar nóg harder uithalen? We gaan het meemaken. A demain!
Twee weken Tour achter de rug, eentje te gaan! Met de zwaarste bergetappe van de Tour net verreden en nog slechts 6 ritten voor de boeg is het een mooi moment om, zo vlak voor de tweede rustdag, de balans eens wat uitgebreider op te maken. Hoe staat iedereen ervoor, en op welke posities zouden we finishen als de Tour vandaag zou eindigen? Zoals de vaste deelnemers inmiddels gewend zijn post ik dus ook de virtuele klassementen in dit overzicht, om een zo accuraat mogelijk beeld te geven van waar we op dit moment op koersen.
Laten we beginnen met de uitvallers, want die had ik gisteren verzuimd te noemen. Vergeleken met de vorige update hebben we 4 relevante uitvallers, het begint nu aardig aan te tikken. Pidcock, Bettiol, Capiot en Thijssen zijn inmiddels niet meer in koers. Het grootste slachtoffer binnen de Tour de Friends is Fokke Jan, die 3 van deze 4 namen in zijn team had, en nu nog 14 renners in koers heeft. Alleen Pidcock had hij niet. De eerlijkheid gebiedt wel te zeggen dat dit niet de best scorende renners zouden zijn geworden als ze nog wél in koers waren gebleven, want ze lieten tot op heden al geen van allen hun absolute topvorm zien. In het geval van Thijssen kwam dat ook deels doordat hij zich onverwachts meer weg moest cijferen voor Girmay, die veel beter is dan op voorhand werd gedacht, zelfs door het team zelf. Ook Boivin, Vervaeke en Welten hebben opgegeven inmiddels, maar die had niemand. Martijn en Raymond hebben samen nog de minste uitvallers, zij hebben beiden nog 18 renners in koers.
Dan de etappe-uitslag van vandaag. De zwaarste klimopgave van deze Tour, of in ieder geval de rit met de meeste hoogtemeters, was uiteraard voor de klassementsrenners. Er ontstonden flinke verschillen voorin, waarbij Pogacar dan nu toch echt het algemeen klassement naar zijn hand lijkt te zetten. Vingegaard heeft het de laatste weken nog een behoorlijke tijd spannend gemaakt, is veel beter van zijn blessures hersteld dan hij zelf een paar maanden geleden had durven dromen, maar lijkt geen partij te zijn voor de ontketende Sloveen. De kopgroep was eveneens geen partij vandaag, al streden Carapaz, Mas en Johannessen er wel dapper voor, en uiteindelijk eindigden ze nog wel in de top-20 voor wat waardevol sprokkelwerk voor de deelnemers die ze in hun team hadden. (Ook De Plus zat hier nog bij, maar die had niemand)
Steven lijkt de boel langzaam maar zeker steeds verder om te keren, waar aanvankelijk Aurel op weg leek naar de winst. Hij pakt in ieder geval alvast de dagwinst en de groene trui, maar als we daarna kijken naar de virtuele klassementen wordt het voor hem nóg interessanter. Aurel pakt namelijk slechts 125 punten op de truivoorspellingen, waar Steven er 100 meer op zijn naam lijkt te schrijven, als alles tenminste grofweg zo blijft als het nu is. Overigens doet Fokke Jan het nóg beter op de virtuele truivoorspellingen, met maar liefst 250 punten. Alleen voor de strijdlust krijgt hij voorlopig niets.
De standen zien er dan als volgt uit:
Steven lijkt momenteel dus op weg te zijn naar een sweep: hoogste totaalscore, meeste dagwinsten en hoogste dagscore. Aurel moet hopen dat er nog wat sprints komen met een uitgedund peloton, waar hij ten opzichte van Steven kan inlopen met grote troef Girmay, Marijn van den Berg en, nu Roglic naar huis is, wellicht ook Van Poppel. Steven zelf kan consolideren in de bergen, en wellicht nog wat verder uitlopen met goede prestaties van Almeida en Adam Yates. De rest speelt geen rol van betekenis meer voor goud en zilver, maar het wordt nog wel héél spannend voor brons, met William, Fokke Jan, Martijn en Andreas allemaal binnen 20 punten van elkaar.
Het had natuurlijk allemaal nog veel beter gekund. Wie waren de best scorende renners voor het basisteam geweest als de Tour nu voorbij was? Dat zijn deze 20:
Voor het klassement had je moeten opschrijven: Pogacar, Evenepoel, Vingegaard (HC), Carlos Rodriguez, Landa (C1), Almeida (C2), Gee, Ciccone, Buitrago, Healy (C3). Voor de sprints had je moeten opschrijven: Philipsen (HC), Van Aert (C1), De Lie, Gaviria (C2), Girmay, Ackermann, Kristoff, Van den Berg (C3) en Turgis (C4). Vul aan met aanvaller Vauquelin en je zit aan de 20!
We hebben natuurlijk nog een week te gaan, dus deze analyse kan nog een behoorlijk eind overhoop worden gegooid. Maar dat zien we dinsdag en verder. Eerst tijd voor de rustdag, dus tot ziens allemaal!
Het is nog geen heel aangename Tour voor de sterk klimmende vluchters onder ons. Pogacar en zijn ploeggenoten van UAE zijn de hele tijd buitengewoon actief in het peloton en houden de aanvalslustige types binnen schootsafstand. Die arme Healy was vandaag de beste in de vroege vlucht, hield behoorlijk lang stand op de slotklim, maar zag eerst Adam Yates en daarna ook Pogacar in zijn achteruitkijkspiegel opdoemen. Hij was zichtbaar aangeslagen en teleurgesteld, maar zijn 16e plek in de daguitslag betekende wel dat hij voor William en Diana nog een páár puntjes opleverde. Lazkano ging ook wederom lang mee, maar fietste rustig aan nadat hij werd ingelopen, tot groot verdriet van Andreas en mij. Hij rijdt oprecht een heel goede Tour, maar heeft helaas nog geen punt opgeleverd.
Nee, vandaag was gewoon weer voor de klassementsrenners. Wie zou hem dan gaan winnen, Pogacar of Vingegaard? Nou, vandaag was het weer de beurt aan de Sloveen. Hij ging zoals gezegd samen met Adam Yates in de aanval en daarna solo verder; waar dit voor Vingegaard in etappe 11 nog het teken was om langzaam aan het elastiek terug te keren, verloor hij nu juist wat tijd richting het einde. Het lijkt voorzichtig toch de kant van Pogacar op te vallen in de strijd om de gele trui, al moeten we natuurlijk nog 7 etappes fietsen, waarvan 4 á 5 met kansen voor de klimmers én nog een tijdrit. Helemaal gespeeld is het dus nog niet, maar de voorsprong is inmiddels wel opgelopen tot dik twee minuten.
Steven bewijst andermaal het sterkste klimmers- en klassementsrennersteam te hebben van onze deelnemers aan de Tour de Friends. Hij pakt vandaag zijn derde dagzege, verstevigt zijn bolletjestrui en kan ook nog serieus mee gaan doen voor de gele én groene trui. Van de mannen in de top-12 mist hij alleen Ciccone en Gall – en Landa, maar die mist iedereen. Fokke Jan en William doen ook uitstekende zaken met hun klimmersteam.
De strijd om goud en zilver wordt dus nog heel interessant, want Aurel scoort niet heel slecht in de bergen, maar toch wel structureel een stukje minder dan Steven. Morgenavond bij etappe 15, als de tweede rustdag nadert, zal ik de virtuele klassementen en truivoorspellingen meenemen in de berekening, en dan kunnen we iets concreter zien wie er koersen op een goede eindklassering. Kijkend naar de prestaties in de bergritten verwacht ik vooral sprongetjes omhoog van William, Fokke Jan en Raymond. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat dit voor mij dan ook de laatste dag in de top-5 zal zijn, want ik ga genadeloos de boot in in de bergen… afijn, gelukkig kan ik beter Tourpooltjes organiseren dan winnen ;). Tot morgen!
Roglic en de Tour de France, het is geen gelukkig huwelijk. Gisteren kwam hij ten val, vanmorgen leefden zijn fans (waaronder ondergetekende) nog even tussen hoop en vrees, maar rond een uurtje of half 12 kwam dan toch het bericht dat hij niet meer opstapt vandaag. Eén van de Grote Vier is naar huis, nog drie zijn er over. Roglic is echter niet de enige klassementsrenner die de Tour moet verlaten vandaag, want in de beginfase van de etappe moest Ayuso als allereerste lossen – altijd een slecht teken, maar zeker als je een talentvolle klimmer bent. Hij bleek ziek te zijn, corona, en stapte even later ook af. 2 man uit de top 10 verdwenen dus. Emma en Andreas zijn de grote verliezers in de Tour de Friends, zij hebben als enige twee deelnemers zowel Roglic als Ayuso. De meeste anderen hebben één van beiden, alleen Jolan, Martijn, Raymond en Jesse hebben ze allebei niet. Qua uitvallers doet Raymond het op dit moment het beste, hij mist alleen Pedersen en heeft nog 19 renners over.
Maar alleen finishen levert geen punten op, je wil natuurlijk ook nog dat je renners in de top-20 eindigen. Wie komen daar vandaag voor in aanmerking? Zoals voorspeld was het vandaag spannend tussen de vroege vluchters en de sprinters met inhoud. Er reed een grote groep van 21 weg, en uit die grote groep reed later weer een klein subgroepje van 4 weg, met daarbij Cort, Bernard, Kwiatkowski en Gregoire. Omdat onder meer Adam Yates bij die andere 17 zat, lieten de overige klassementsmannen die groep niet zomaar rijden, zodat ze met nog zo’n 70 kilometer te gaan weer werden ingerekend. De 4 eerder genoemde vluchters hielden heel wat langer stand. Vooral voor Jolan en Jesse was dit een zeer interessant groepje; beiden hebben ze Cort, Jolan heeft daarnaast Gregoire als unieke renner en Jesse heeft als enige Kwiatkowski. Ook Emma en Maarten hebben Cort, en zullen dus ook gehoopt hebben dat de vroege vlucht vooruit zou blijven. Maar lukte dat ook?
Nee, en dat was vooral te wijten aan het weer. Er ontstonden namelijk zowaar waaiers, en een paar interessante namen waaiden eraf. Allereerst misten er een aantal sprinters, waaronder Cavendish, zodat de sprinters die er wél bij zaten door wilden trekken. Daarnaast kon Adam Yates het tempo even niet volgen – waarschijnlijk teveel energie verspild in de sprint. De waaiers kwamen later wel weer bij elkaar, maar de kopgroep was bijgehaald door het hogere tempo.
Op de korte klimmetjes richting het einde vlogen er intussen allerlei sprinters af. Groenewegen, die aanvankelijk wel in de voorste waaier zat, klimt helaas niet goed genoeg om mee te kunnen in dit geweld. Ook renners als Kristoff deden niet mee vandaag. Er probeerden nog diverse mannen aan te vallen in volle finale, waaronder Carapaz en Johannessen, maar uiteindelijk werd er toch gesprint met een uitgedunde groep. Hoewel het pelotonnetje klein was, presteerden er toch een paar heren het om onderuit te kukelen, zodat bijvoorbeeld De Lie en Matthews niet aan sprinten toekwamen. Eigenlijk kwamen er nog maar 4 topsprinters wél aan sprinten toe, en dat waren, in volgorde van finishen, Philipsen, Van Aert, Ackermann en Girmay. Girmay dus vandaag iets minder, maar wel alsnog tot de finish erbij gebleven, dat is meer dan je van de meeste anderen kan zeggen!
Aurel, Martijn en Jesse hebben drie van die vier sprinters vooraan en strijden dus om de dagzege. Uiteindelijk pakt Aurel hem, doordat Coquard toch nog 8e wordt in de achtergrond. Van Gils sprokkelt ook nog wat puntjes mee voor een vijftal deelnemers, maar niet genoeg om Aurel nog te bedreigen.
Door de vierde dagzege van Aurel neemt hij de groene trui weer over van Martijn. In de achtergrond is Jesse bezig met een opmars; hij staat nu 6e, zo hoog heeft hij nog niet eerder gestaan! Morgen en overmorgen gaan we natuurlijk wel weer klimmen, dus dan zullen normaal gesproken William, Andreas en Fokke Jan weer hun slag gaan slaan, al is met name Andreas natuurlijk wel een paar belangrijke mannen kwijtgeraakt. Wat er in de bergen gaat gebeuren, dat zien we de rest van dit weekend. Veel Tourplezier gewenst!
Excuus! Toen gisteren het teamuitje achter de rug was, met bijbehorende afsluiting met karaoke, bedacht ik me dat mijn laptop nog in de kluis lag en een Tour de Friends-update hem dus even niet ging worden. Wat later dan gepland dus, the day after, hier het verslag van etappe 12.
Laten we het eerst eens hebben over een hele reeks uitvallers. Tot en met etappe 10 waren er in de hele Tour nog maar 4 renners naar huis gegaan, die we reeds besproken hadden. Nu is het toch ineens bijltjesdag, of eigenlijk een bijltjes-tweedaagse; zo halverwege de tweede week beginnen steeds meer mannen vermoeid en ziekjes te worden. In de heuveletappe die stiekem toch uitdraaide op een bergetappe, etappe 11, waren we onderweg Declercq, Renard en Izagirre al kwijtgeraakt. Dat heeft verder geen impact op het pooltje. Wél impact heeft het te laat finishen van Fred Wright, die toch al moeite had om mee te komen deze Tour. Emma verliest daarmee dan toch haar eerste renner, en ook meteen haar voorspelling voor de prijs van de Superstrijdlust.
Dit is echter niet de enige truivoorspelling die de prullenbak in gaat, want velen van ons zijn in etappe 12 de rode lantaarn kwijtgespeeld. Morkov besloot om niet meer op te stappen wegens ziekte; Fedorov fietste wel gewoon de etappe uit, maar kwam samen met nog 2 renners (Vermeersch en Kragh Andersen) te laat binnen. 6 van ons hadden ofwel Morkov, ofwel Fedorov als rode lantaarn en kunnen daar dus een nulscore opschrijven. Voor Maarten is het al zijn tweede truivoorspelling die in rook opgaat, want hij had Mads Pedersen als groene trui voorspeld.
Tot slot hebben we onze basisteams nog, ook daar zijn twee relevante uitvallers te benoemen. Jakobsen heeft gisteren zijn dagelijkse strijd tegen de tijdslimiet gestaakt, DNF. Stefan, Jesse en Diana gaan verder met een mannetje minder. Jesse heeft zelfs dubbel pech, want hij verliest ook nog Bilbao wegens ziekte, net als Jolan en William. Onze teams zien er nu als volgt uit (verschillende kleuren grijs alleen om de namen leesbaar te houden):
Dan de etappe zelf. Die was iets minder saai dan overige vlakke ritten, om zowel een goede als een slechte reden. De goede reden was dat er zowaar eens een vroege vlucht op poten werd gezet, waar de mannen een dappere maar uiteindelijk futiele poging deden om uit de klauwen van het peloton te blijven. De slechte reden was een flinke valpartij op 12 kilometer van de finish, waarvan Roglic het belangrijkste slachtoffer was. Hij kwam gehavend en met meer dan 2 minuten tijdverlies aan de meet. De Grote Vier lijken nu dan toch echt de Grote Drie te zijn geworden, maar laten we omwille van de koers hopen dat Roglic in ieder geval verder kan fietsen en nog een degelijk klassement kan rijden. Ook een paar andere renners gingen overigens onderuit, waaronder Vauquelin en Lutsenko, maar ook zij zijn nog wel gefinisht.
De etappe werd opnieuw gewonnen door Girmay, de verrassende Eritreër pakt alweer zijn derde. Bijzonder hoe in Afrika – niet eens alleen in Eritrea – deze man letterlijk volle bioscoopzalen trekt momenteel. Zijn successen konden weleens goed zijn voor de verdere mondialisering van de sport, ook aan de absolute top. Van Aert werd tweede, maar werd gehinderd door Demare, die daardoor zijn derde plaats in de rangschikking verloor aan Ackermann. Ook Cavendish werd gedeclasseerd, we zien deze Tour veel van dat soort fratsen. Dat brengt ons op deze uitslag:
Martijn pakt daarmee zijn derde dagzege, genoeg om de groene trui over te nemen van Aurel (omdat een van zijn drie dagzeges gedeeld was met Emma). Verder zien we geen grote verschuivingen, zoals hieronder te zien is:
Ook vandaag is het weer behoorlijk vlak, met wel af en toe een heuveltje. Op papier weer heel geschikt voor de man in het groen, Girmay, maar er wordt toch ook gespeculeerd over een vroege vlucht in plaats van een sprint. Philipsen is immers twee ploeggenoten kwijt die niet meer kunnen achtervolgen vanuit het peloton, en voor Girmay wordt het makkelijker om de groene trui te verdedigen als er een vroege vlucht weg blijft. Of zal hij toch wel heel graag voor nummer 4 willen gaan? De tijd zal het leren. Vanavond ben ik er in ieder geval wel tijdig bij, dus tot dan!
Het etappeprofiel van vandaag schreeuwde wat mij betreft ‘vluchtersrit’. De meningen elders waren daarover echter verdeeld; de diverse kortere klimmetjes in de slotfase waren zeker niet simpel, en zouden ook zomaar een prooi voor de hoge heren in het klassement kunnen zijn. De strijd om de vroege vlucht wees in eerste instantie op het gelijk van degenen die voor de vluchters gingen. Diverse mooie groepjes reden weg met enkele van de sterkste vluchters van deze Tour, zoals Vauquelin, Lazkano, Healy en Pidcock. Het probleem was echter dat Pogacar andere plannen had. Hij zette zijn knechten op kop van het peloton en hield het gat met de vroege vluchters altijd rond de twee minuten. Toen de beklimmingen aan de horizon opdoemden bleek de vlucht allang tot falen gedoemd. Als laatste werd Healy ingerekend en daarna was het aan de klassementsrenners.
Pogacar zette aan, en niemand kon direct volgen. Even leek het op een herhaling van deze Giro, waarin hij heer en meester was. Maar langzamerhand verloor hij weer wat van zijn vergaarde voorsprong op Vingegaard. Voor de vierde maal op rij lijkt het uit te draaien op een tweestrijd tussen deze twee kemphanen, waarover we al veel gezien en gelezen hebben. Het mooie is echter dat er nu meer gebeurde in de achtergrond; Pogacar en Vingegaard konden niet teveel naar elkaar kijken, want ook die andere twee van de Grote Vier, Evenepoel en Roglic, hielden de schade heel behoorlijk beperkt tot een slordige halve minuut. Hoewel Roglic nog wat materiaalpech had in volle finale, finishte hij ook nog binnen afzienbare tijd.
Vingegaard won ook nog het sprintje van Pogacar, zodat de vroege aanval van laatstgenoemde uiteindelijk geen enkele tijdwinst oplevert, zelfs een paar seconden verlies. De vele klassementsrenners die volgden waren goed nieuws voor onze Tour de Friends-deelnemers die wat meer op de bergen gefocust zijn, met name Steven, William, Andreas en Fokke Jan. Maar wie van die vier heeft vandaag gewonnen?
De winnaar van vandaag is Steven! Hij scoort 135 punten, de hoogste dagscore tot nu toe, met maar liefst 9 renners bij de bovenste 12 (en 11 bij de bovenste 20). Hij neemt ook de bolletjestrui over van Jolan na diens hoge score in de openingsetappe, een knappe prestatie.
Aurel blijft aan de leiding, maar lijkt op Pogacar, in die zin dat voor het eerst barstjes beginnen te komen in zijn aura van onoverwinnelijkheid. Steven heeft daarin de rol van Vingegaard; hij begon nog niet flitsend, maar blijkt het sterkste klassementsteam te hebben en kan nog een heel serieuze uitdaging gaan vormen in de komende anderhalve week. De Tour is nu op de helft, nog 10 etappes en het eindklassement + truivoorspellingen te gaan, en de voorzichtige conclusie is dat zowel de Tour de France als de Tour de Friends uitdraaien op een spannende tweestrijd. Of zijn er toch nog andere kapers op de kust?
We gaan het morgen zien, met dan weer een vlakke rit op het programma. Ik ben er dan waarschijnlijk pas later op de avond, in verband met een teamuitje, maar mocht ik toch eerder tijd hebben, dan zien jullie hem wel verschijnen. Tot gauw!
Soms kan de koers volgen heel frustrerend zijn. Niet alleen als je hopeloos achter de feiten aan kwakkelt bij de Tour de Friends, maar ook als je het pooltje even uit je hoofd zet en als neutrale kijker probeert van de koers te genieten. Vandaag was beslist zo’n dag. De etappe leidde vandaag naar Saint-Armand-Montrond, en kenners zullen dan onmiddellijk een lampje in hun hoofd aan voelen gaan: was dat niet die epische rit in 2013 waar Mollema 1,5 minuut pakte op Froome en 10 minuten op Valverde in een waar waaierspektakel? Jazeker! Hoewel Froome die Tour nog wel won werd het wel ineens weer een stukje spannender, en dat alleen al was reden genoeg om heel blij te worden van die ontwikkeling, zelfs zonder oranje bril. Ook vandaag werd er dan ook gehoopt dat ze de boel uiteen zouden slaan en er flinke tijdsverschillen zouden ontstaan.
Zo ver mocht het helaas niet komen. Het was eigenlijk een beetje als een stuk vuurwerk dat het niet bleek te doen. Je zag de lont branden en langzaam kleiner worden, wachtte op de explosie, maar er kwam niks. Zo fietsten de heren renners in volle vaart af op Issoudun, sloegen de bocht om richting de open velden, en toen gingen ze weer breeduit. De wind was net niet sterk genoeg, of net niet uit de juiste richting, of ze durfden gewoon niet volop oorlog te maken. Moeilijk te zeggen. In ieder geval, jammer dan, massasprintje.
Wie dat massasprintje overigens niet meer meemaakte was Aleksandr Vlasov. Goed, hij is geen sprinter, dus voor vandaag zouden we hem sowieso niet hebben opgeschreven. Niettemin is het noemenswaardig; hij ging hard onderuit in de Strade Bianche-rit van afgelopen zondag, finishte nog wel, maar besloot na de rustdag om niet meer op te stappen. Roglic moet het dus doen met een belangrijke knecht minder, en Fokke Jan, Martijn, Maarten en Diana moeten het doen met een man minder in hun pooltje. Voor Diana betekent dat overigens de eerste uitvaller; alleen Emma en Andreas hebben nog een compleet team van 20.
De etappe werd uiteindelijk gewonnen door Philipsen. Hij was vorig jaar constant en oppermachtig, maar moest dit jaar Girmay, Groenewegen en Cavendish al eens voor zich dulden. Nu pakt hij dan toch zijn eerste Touretappe van het jaar mee. Girmay wordt wel weer 2e, opnieuw een flinke sloot punten voor het goudhaantje van Aurel en Jesse, maar ook de 3e plaats van Ackermann (eveneens categorie 3) mag er zijn voor Martijn en mij.
Martijn pakt uiteindelijk de dagwinst vandaag! Weliswaar levert Ackermann 5 punten minder op dan Girmay, maar de 15 punten voor Bennett geven uiteindelijk de doorslag, zelfs al scoort Coquard ook meer dan De Lie. Jesse en ik stranden op de plekken 3 en 4 in de daguitslag.
In het klassement is nog wel iets interessants aan de hand. Aurel staat weliswaar voorlopig op eenzame hoogte, maar de nummers 2 en 3, Steven en Martijn, staan door de dagwinst van Martijn binnen 10 punten van elkaar; de nummers 4 en 5, ik en Emma, staan ook binnen 10 punten van elkaar; en de nummers 6 t/m 11 (!) staan met zijn allen binnen 10 punten van elkaar. Op diverse fronten dus een heel spannende strijd nu we bijna halverwege de Tour zijn. Morgen gaan we verder met een heuvelrit, dat zou zomaar eens een vluchtersgroep kunnen worden. Tot dan!
De Strade Bianche is de mooiste eendagskoers van het jaar. Vind ik zelf. Over diverse onverharde stroken en listige heuveltjes in het hart van Italië wordt deze koers jaarlijks verreden in het voorjaar, en bijna altijd is dat garantie voor spektakel. De editie van de Tour van dit jaar laat echter zien dat een dergelijk parcours niet alleen in Italië, maar ook in Frankrijk uit te tekenen is. Zo op de dag voor de eerste rustdag is dat een perfecte gelegenheid om volle bak te koersen voor alle typen renners. Waar de koers in Oostenrijk vandaag stil heeft gelegen door een tragisch dodelijk ongeval van André Drege, een Noorse renner uit het continentale circuit, ging men in Frankrijk er wel tegenaan. The show must go on!
Het duurde om te beginnen een hele tijd voor er een vroege vlucht los kwam van het peloton. Niet dat ze het niet probeerden, zoals in vlakke ritten de laatste tijd vaak het geval is, maar ze kwamen simpelweg niet weg. Uiteindelijk reed er dan toch een groep weg, maar of die weg zou blijven was lange tijd niet evident. De klassementsmannen besloten namelijk op meerdere momenten om elkaar te gaan bestoken met allerhande aanvallen, ondersteund door hun ploegmakkers. Pogacar, Evenepoel en Vingegaard trokken allemaal ten strijde op de heuveltjes en grindpaden die we onderweg tegenkwamen. Alleen Roglic leek toch opnieuw de zwakste van de Grote Vier en moest een paar keer passen; bovendien kwam zijn ploegmaat Vlasov hard ten val, toch een belangrijke kracht voor het klimwerk dat ons nog wacht deze Tour. Een paar knechten van Pogacar oogden ook kwetsbaar. Desondanks schoof alles na verloop van tijd wat meer in elkaar, waardoor de gelosten terug konden komen.
Vooraan werd er natuurlijk nog wel volop gestreden om de winst. Aanvankelijk lag Stuyven er het beste voor, maar die strandde in het zicht van de haven. De mannen die toen nog over waren hebben allemaal een degelijk eindschot, maar de verrassende Fransman Anthony Turgis was uiteindelijk de sterkste. Hij liet zich al een paar keer zien in de massasprints, maar dit terrein beheerst hij dus ook, op een niveau dat we nog niet van hem gezien hadden. Dat Turgis zo sterk zou zijn hadden wij in ieder geval geen van allen voorzien, want niemand had hem in zijn team. De nummers 2 en 3, Pidcock en Gee, waren wél door meerderen van ons gekozen. Vooral Aurel, Jolan, Steven en Maarten doen goede zaken vandaag, want zij hadden die allebei.
Aurel pakt uiteindelijk de dagwinst, omdat ook Girmay wederom voorin te vinden is in de tweede groep, en hij wint het sprintje bovendien van die groep. Die dekselse Eritreër is toch zijn gewicht in goud waard dit jaar. William doet ook goede zaken, omdat die naast Gee ook Healy heeft. Als we kijken naar kwantiteit in plaats van kwaliteit, dan scoort Stefan vandaag het beste, met als enige 5 mannen bij de beste 20 vandaag, waaronder Matthews, Fuglsang en Gaudu. Dat zijn drie renners die tot op heden totaal niet in vorm leken, maar zich dan nu toch in beeld laten zien. Verliezer van de dag is Andreas, die een pijnlijke nulscore behaalt vandaag, de eerste van dit jaar.
Met zijn derde dagwinst loopt Aurel nog een stukje verder weg van de concurrentie, en neemt hij bovendien de groene trui over van Jesse. Om een Merckxiaanse ‘grand slam’ ervan te maken zou hij nog wel een keer die score van 133 punten moeten verbeteren die Jolan in de openingsrit neerzette; afgezien hiervan krijgt hij voorlopig weinig concurrentie… Dit neemt niet weg dat Steven ook een degelijke score behaalt vandaag en zijn tweede plek weer wat verstevigt. Emma heeft een slechte dag en ziet Martijn haar voorbij gaan. Andreas keldert door zijn nulscore van plek 6 naar 9. Ook onderin is het wel interessant, want Stefan komt door zijn betere score van vandaag op gelijke hoogte met Diana, zodat het voorlopig gelijkspel is in de strijd om de rode lantaarn.
Morgen is de eerste rustdag, een mooi moment om in het kader van de beloofde extra lange update ook eens de rennersscores tot nu toe onder de loep te nemen. Hoe ziet het ideale team tot nu toe eruit, en welke renners vallen juist nog tegen?
Het zal niemand verbazen dat Girmay met afstand de beste keuze was tot nu toe. Sterker nog, hij is vrijwel eigenhandig verantwoordelijk voor de suprematie van Aurel dit jaar; als we zijn prestaties zouden wegdenken zou Aurel subiet wegzakken naar plek 3. Die nog grotere verrassing, etappewinnaar van vandaag Turgis, staat op plek 2. We zullen ons allemaal wel een beetje voor onze kop slaan dat we die hebben laten schieten. Bovendien vinden we verder veel sprinters en aanvallers, en nog wat minder klassementsrenners, wat logisch is zo vroeg in de Tour. Niettemin staan Pogacar en Evenepoel al in de top-10, die blijken hun HC-categorisering meer dan waard voorlopig. Iedereen in categorie HC en 1 is overigens al van de 0 af, al zal Pedersen door zijn vroege valpartij blijven steken op 26 punten en zitten er in C1 nog wel vijf renners onder de 10 punten, met Simon Yates als hekkensluiter met 2.
Voor de liefhebbers is de file ook te downloaden, dan kunnen jullie er morgen tijdens de rustdag wellicht ook nog even mee spelen. Normaal mailde ik die natuurlijk altijd, dus ik kan me voorstellen dat jullie de file al een beetje misten. In ieder geval, tot dinsdag bij de rit naar Saint-Armand-Montrond, een vlakke rit met kans op waaiers!
Recent is levende legende Peter Sagan met pensioen gegaan, de drievoudig wereldkampioen van halverwege vorig decennium. Sagan stond tijdens zijn carrière bekend als een begenadigd puncher, met name goed in sprintfinales met wat heuveltjes, al was hij veelzijdig genoeg om op veel soorten terreinen uit de voeten te kunnen. In de Tour won hij zevenmaal de groene trui, en in de Tour de Friends was hij jarenlang vaste waarde in HC, waar hij dan alsnog door (bijna) alle deelnemers werd gekozen. Waarom vertel ik dit? Omdat het etappeprofiel van vandaag een typische Sagan-etappe was geweest. Redelijk vlak, maar zeker geen biljartlaken, met diverse korte klimmetjes en een licht heuvelachtige finale.
Dat pure sprinter Cavendish dus geen nummer 36 aan zijn palmares kon toevoegen was zonneklaar. Normaal gesproken zou wel Mads Pedersen een belangrijke kanshebber zijn voor vandaag. Maar helaas, hij had teveel last van zijn valpartij in de rit die Cavendish won, en is vandaag niet meer opgestapt. Stefan, die inmiddels heeft toegegeven dat zijn keuze voor de eerder al uitgevallen Casper Pedersen inderdaad een vergissing was, zal opgelucht ademhalen. Helemaal gunstig is het voor Emma, Andreas en Diana, die als enige 3 deelnemers nog een volledig team van 20 hebben.
Van de rit zelf heb ik niet bijzonder veel kunnen zien, maar wat ik heb begrepen is dat Abrahamsen weer eens kilometers voor het peloton uitreed. Best een aanzienlijke kans dat hij de prijs voor de Superstrijdlust in ontvangst mag nemen aan het einde van deze Tour, wat overigens niemand van ons had voorspeld. Die 50 punten kunnen we dus vermoedelijk op onze buiken schrijven. Nadat Abrahamsen was ingelopen waren het inderdaad de punchers die vooraan te vinden waren. Geen Cavendish dus, ook geen Groenewegen, maar die andere sprinter die al eens gewonnen had verteert wél heel goed een heuveltje: onze donkere Afrikaan, Biniam Girmay. Girmay verslaat de hele Belgische armada, en Aurel en Jesse zijn opnieuw spekkoper.
Zoals hierboven te zien is pakken ze echter geen van beiden de dagwinst. Die is voor Martijn, die de nummer 1 miste, maar wel als enige de nummers 2, 3, 4 en 5 had. Ten opzichte van Aurel maakt hij vooral het verschil met De Lie en Ackermann.
De dagwinst van Martijn brengt hem naar plek 4 in het klassement, op schootsafstand van het podium. Aurel begint nu echt duidelijk weg te lopen van de rest; is zijn vijfde eindzege in de Tour de Friends in de maak? Steven heeft een wat mindere dag, en ziet vooral Emma heel dicht naderen voor de tweede plek. Verder naar onderen zijn de verschuivingen kleiner, en ook de groene trui en bolletjestrui veranderen niet van eigenaar.
Morgen zijn we er dus weer, dan gaan we lekker onverhard terrein over. Tot dan!
Iets later dan gebruikelijk, ook iets korter dan jullie gewend zijn, maar toch even een update! De Grote Vier maakten er vandaag in de tijdrit een mooi spektakel van, door inderdaad de eerste vier plekken te bezetten in de daguitslag. Het is ook wel bijzonder dat de beste klimmers van dit moment ook de beste tijdrijders zijn. Evenepoel won de etappe, zoals het de wereldkampioen betaamt. De daguitslag ziet er als volgt uit:
Aurel pakt dus zijn tweede dagzege, de eerste alleen voor hemzelf. Logischerwijs behoudt hij ook de leiding in het algemeen klassement. Ook verderop zijn er relatief weinig verschuivingen, maar Fokke Jan en William maken wel een sprongetje omhoog:
Ook morgen zal ik de update kort houden, maar zondag krijgen jullie een extra lange van me na de Strade Bianche-achtige rit. Tot gauw!
