Tour de Friends

De zesde etappe is voor de derde maal deze Tour een vlakke rit, en we weten inmiddels dat het geen sinecure is om daar nog een beetje spektakel van te maken. De vorige twee keer moesten ze de vluchters bijna vooruit schoppen, en ook dit keer lieten een paar potentiële avonturiers al binnen enkele kilometers zich weer terugzakken. Toch was er met nog ongeveer 70 kilometer te gaan toch ineens een moment van leven in de brouwerij. Het waaide namelijk net hard genoeg, en de ploeggenoten van Vingegaard en Evenepoel besloten waaiers te gaan trekken. Dat slaagde eventjes heel behoorlijk; Pogacar kon goed mee, maar al zijn ploeggenoten wapperden eraf, waaronder Ayuso, Almeida en Adam Yates. Het had interessant kunnen worden om ze uit het klassement te rijden, en het had ook een risico kunnen vormen als hij lek zou rijden of zou vallen.

De mannen van Emirates hadden echter geluk dat ook het halve sprintersgilde even niet kon volgen. Met flinke assistentie van een breed scala aan hardrijders wisten ze het gaatje van maximaal een halve minuut redelijk snel weer te dichten. Andreas, die al die heren van Emirates in zijn team heeft, zal opgelucht adem hebben gehaald. Na een kwartiertje volle bak koersen keerde de rust dus weer, en mochten we ons gaan opmaken voor massasprint nummer 3. De eerste twee sessies eindigden toch wel vrij verrassend en historisch met de eerste zege voor Girmay en de vijfendertigste voor Cavendish. Zou een van de topfavorieten het nu wel waar weten te maken? Philipsen, die vorig jaar de groene trui won? Of toch Pedersen, ondanks zijn zware val van gisteren?

De valpartijen van vandaag komen in ieder geval op andere namen te staan. Een stukje voor de finish gaan de heren van Uno-X onderuit, waaronder geen sprinter, maar wel Johannessen. Geen aangenaam nieuwtje voor Aurel en mij, maar hij kan verder. Iets verderop gingen ze bij EF-Education onderuit, waarbij Marijn van den Berg het voornaamste slachtoffers is. Ook die fietst weer verder, maar Aurel, Martijn en Raymond zien de sprintkansen van de Nederlandse outsider in rook opgaan. Bettiol en Bardet schijnen ook bij deze valpartij te liggen, maar op het oog zonder erg. Uiteindelijk is het echter niet een Nederlandse outsider, maar een Nederlandse wereldtopper die de ritzege in de wacht sleept voor de chauvinistische kijkers onder ons (waar ik stiekem zeker toe behoor). Groenewegen wint de rit, mooi om te zien!

8 van de 14 deelnemers aan de Tour de Friends hadden Groenewegen in hun team. Als we dan verder kijken naar wie hij verslaat, Philipsen op 2 en Girmay op 3, dan is Jesse de enige die ze alle drie heeft. Hiermee komt hij op een voorsprong die niemand hem meer uit handen neemt; ik kom zelf nog dichtbij door De Lie en Ackermann, maar de paar sprokkelpuntjes door de lead-out van Van der Poel geven de doorslag. 106 voor Jesse, 103 voor mij. Jesse verstevigt hiermee zijn groene trui, terwijl Aurel met 100 punten als derde eindigt in de etappe-uitslag en zijn gele trui meer dan prima consolideert. Voorlopig lijkt hij licht favoriet te zijn voor een nieuwe zege in de Tour de Friends, al kan er nog van alles gebeuren natuurlijk.

De komende dagen gaan we weer een heel ander beeld zien, want er staat een tijdrit op het programma in etappe 7, gevolgd door een heuvelrit in etappe 8. Beide etappes duurt het mogelijk iets langer voor ik een update post dan jullie van mij gewend zijn, aangezien ik beide dagen niet thuis ben rond dit tijdstip. Ik zal proberen jullie zo goed mogelijk van informatie te voorzien, al dan niet met een begeleidend verhaaltje erbij. Hoe het ook zij, maak er een mooi (Tour-)weekend van!

Na al het klimgeweld van gisteren hadden we vandaag weer een vlakke rit op het programma. Wie vlakke rit zegt, zegt natuurlijk massasprint, maar ditmaal waren er zowaar twee renners die daar geen directe boodschap aan bleken te hebben, namelijk Russo en Vercher. Geen renners die impact zouden kunnen hebben op ons pooltje, al was de kans natuurlijk heel klein dat deze twee vluchters sowieso iets zouden kunnen uithalen in een rit als deze. Desondanks is het wel leuk dat in ieder geval íemand nog zijn best doet om de sprint te ontregelen.

Dat lukte natuurlijk niet, al ruim voor de finish waren de twee bijgehaald. Daarna waren er helaas ook weer een paar valpartijen, een beetje een noodzakelijk kwaad met al dat gedrang in het peloton. Kristoff leek even een belangrijk slachtoffer hiervan te worden, want hij greep naar zijn arm en stond een tijdje stil; voor 6 van ons, die Kristoff in hun team hadden, toch een spannend moment. Hij stapte echter weer op en wist zelfs nog terug te keren naar het peloton samen met een knecht, nog op tijd voor de definitieve finale. Ook Laporte viel nog, maar die heeft niemand, dus dat is voor ons misschien minder interessant; bovendien keerde ook hij terug naar het peloton.

Dan dus de sprint. De winnaar van de rit is niemand minder dan… Cavendish!? Is het weer 2009 en is iemand ons dat vergeten te vertellen? Nee, hij kan het nog steeds, ook op zijn oude dag. Toch wel een daverende verrassing voor iedereen behalve Raymond en Diana, die zelfs nu nog genoeg vertrouwen hadden in de ‘Manx Missile’ om hem in hun teams op te nemen. Nummer 35 voor de beste sprinter in de wielergeschiedenis, daarmee is hij nu echt Merckx voorbij en heeft hij het record alleen op zijn naam. Opnieuw wielergeschiedenis dus na de vorige massasprint, die voor het eerst door een Eritreër gewonnen werd.

De dagwinst is echter niet voor Raymond of Diana, want er eindigen nog een hele hoop andere veelgekozen sprinters bij de bovenste 20. Belangrijkste ontbrekende naam is Pedersen, die zelf ook werd opgehouden door een valpartij ergens. Voor de rest zaten de meeste grote namen erbij. In totaal heb ik het meeste van deze namen, 7 in totaal, waaronder ook een paar renners uit lagere categorieën, namelijk Kristoff, Ackermann en Thijssen. Dit is ruimschoots voldoende om me aan de eerste dagzege van deze Tour te helpen! Martijn eindigt als tweede in de daguitslag, de enige andere boven de 100 punten vandaag, voor Jesse met 88.

De derde plaats in de rituitslag voor Jesse is genoeg voor hem om de groene trui weer terug te pakken van Steven. Er is nog niemand met twee dagzeges, en geen dagwinnaar die al eens tweede werd in een rituitslag, dus blijkt deze derde plaats ineens van belang. Aurel behoudt echter de leiding in het algemeen klassement, en verstevigt die leiding zelfs iets, doordat Maarten een slechte dag heeft en helemaal wegzakt naar plaats 7. Steven doet het wel prima en staat nu tweede (maar komt dus 4 puntjes tekort om de groene trui vast te houden). Martijn en ik profiteren allebei van onze ruime sprintersselectie; Martijn staat daardoor voor het eerst dit jaar virtueel op het podium, en ik heb de aansluiting met de middenmoot teruggevonden. Verliezer van de dag is William; zoals wel vaker heeft hij niet bijzonder veel sprinters, en daardoor zakt hij naar plek 9.

Morgen vermoedelijk nog zo’n sprint, er zijn er lekker veel dit jaar. Hopen op zo min mogelijk valpartijen en een eerlijke rechte lijn voor iedereen. A demain!

Kijk, dat is nou een etappeprofiel om je vingers bij af te likken. En dat zo vroeg in de Tour, atypisch. Vandaag stond de eerste serieuze bergrit op het programma, nadat we afgelopen weekend al enkele schermutselingen hadden gezien tussen de klassementsmannen (en zelfs gisteren eigenlijk nog een beetje, met Carapaz die op positionering de gele trui pakte). Eigenlijk is het geen seconde echt vlak geweest, vanaf de start was het pieken en dalen, van Italië naar Frankrijk. Nog vóór we van start gingen was er al wel weer een uitvaller te betreuren, namelijk Casper Pedersen, die gisteren hard onderuit ging en even groggy erbij zat. Het is niet de eerste uitvaller van de Tour, want dat was Gazzoli, maar wel de eerste met impact op ons pooltje. Stefan had namelijk de ‘verkeerde’ Pedersen in zijn team, en heeft nu nog 19 renners over.

In de rit zelf ontstond een omvangrijke kopgroep van 18, met daarin een heleboel interessante namen voor het pooltje. Onder meer Mathieu van der Poel, Gaudu, Williams, Cristian Rodriguez, Lazkano en Johannessen waren vooraan te vinden. Aanvankelijk zat ook Rui Costa bij die 18, maar die liet zich als eerste weer terugzakken naar het peloton, zodat er 17 overbleven. Dat was een teken aan de wand: Costa moest knechten voor kopman en gele trui Carapaz, oftewel, de klassementsrenners gingen de heren vooraan vandaag weinig ruimte gunnen. Inderdaad werd het nooit meer dan 3 minuten verschil. Lazkano hield het langst stand, maar tot verdriet van Andreas en mij werd hij ruimschoots voor de top van de Galibier bijgehaald.

Toen werd het echt oorlog. UAE-Emirates bewees dat ze met afstand het sterkste team zijn in deze Tour; onder afwisselend beulswerk van Ayuso en Almeida moest de ene na de andere kopman eraf. Carapaz verspeelde zijn gele trui, Bardet heroverde hem niet, Simon Yates herhaalt niet zijn mooie klassement van vorig jaar, Geraint Thomas is nu echt te oud, Jorgenson is niet zo sterk als zijn kopman. Heel veel van onze vragen worden vandaag beantwoord. De 8 beste klimmers net onder de top van de Galibier: Ayuso, Almeida, Pogacar, Vingegaard, Evenepoel, Roglic, Landa en Carlos Rodriguez. Vlak onder de top plaatste Pogacar zijn tweede splijtende demarrage van deze Tour, en in tegenstelling tot afgelopen zondag kon Vingegaard nu niet volgen.

In de afdaling naar de finish werd het nog wel even spannend. Vingegaard leek eerst tot op een paar seconden terug te komen op Pogacar, maar verloor daarna toch terrein op de Girowinnaar. Laatstgenoemde kon uiteindelijk relatief gemakkelijk de etappe op zijn naam zetten, maar voor de Tour de Friends maakt dat niet extreem veel uit, omdat we hem toch allemaal hebben. Welke namen daarachter maken wél wat meer uit, en wie profiteert daar het meeste van?

Dat leek lange tijd Andreas te zijn, die de nummers 1 t/m 6, 8 en 10 in zijn team heeft. Steven mist, ten opzichte van Andreas, Ayuso, maar sprokkelt nog wel een berg puntjes in de tweede helft van de top-20, dankzij Jorgenson, Bernal en Gee. Daarmee steekt Steven hem toch nog voorbij, een mooie prestatie. Omdat het bijna allemaal HC- en C1-renners zijn komen ze niet in de buurt van het puntenrecord voor een etappe, maar we zijn wel eindelijk in het domein van de solide 100+-scores beland, dat geldt tenminste ook voor Fokke Jan, Aurel, Emma en Maarten.

Jolan is de verliezer van de dag; na zijn uitstekende begin blijkt hij nu toch echt te veel klassementsmannen te missen, en daarmee verspeelt hij ook de leiderstrui. Hij zakt naar plek 6, maar omdat Steven 130 punten had vandaag tegenover de 133 punten van Jolan in etappe 1, behoudt hij wel de bolletjestrui. We hebben sowieso nu 3 verschillende truiendragers: Aurel voert na vandaag het algemeen klassement aan, en is dus weer terug op zijn vertrouwde positie van vorig jaar, terwijl Steven naar plek 3 stijgt en de groene trui overneemt (5e etappescore in etappe 3, beter dan Jolan of Jesse in niet-gewonnen etappes). Achteraan blijft het ook spannend; Raymond heeft een wat betere dag en probeert de aansluiting met de middenmoot te vinden, terwijl ik Jesse voorbij steek. Stefan zakt nog wat verder weg, maar houdt wel Diana achter zich.

De klassementsmannen zullen zich de komende dagen weer wat meer koest gaan houden, want we gaan op Franse bodem over op een tweeluik aan massasprints, als er geen hele gekke dingen gebeuren vanuit de vroege vlucht en/of waaierspektakel tenminste. Veel Tourplezier en tot morgen!

Na een enerverend openingsweekend hadden we vandaag een wat kalmere etappe. Het was de langste etappe van de Tour, een slordige 230 kilometer ver, naar het prachtige Turijn. Onderweg had werkelijk helemaal niemand zin om voor Jan met de korte achternaam in de vroege vlucht te gaan zitten, en dat is natuurlijk heel begrijpelijk. Abrahamsen en Kulset probeerden het heel even, maar zagen snel in dat het een stompzinnig idee was om dat met zijn tweeën te gaan proberen tegen een heel peloton dat graag eindelijk die eerste massasprint wil zien. En dus lieten ze zich weer uitzakken – of eigenlijk bleven ze gewoon plompverloren naast de weg staan tot het peloton weer aan kwam fietsen. Geen echte kopgroep dus vandaag, maar een heel langzaam crescendo op weg naar de massasprint.

Zoals wel vaker in de Tour was het een behoorlijk chaotische massasprint, met een paar valpartijtjes, ontsporende treintjes en verrassende namen op de voorposten. Philipsen, de gedoodverfde favoriet, was nergens te bekennen; vermoedelijk ergens opgehouden door een van de crashes of andere schermutselingen. Ook Kristoff werd wel naar voren gebracht door zijn knechten, maar was ineens spoorloos verdwenen na een valpartij aan de rechterkant van de weg. Wie wél vooraan zaten waren de mannen van Intermarché. Teunissen lanceerde Thijssen heel netjes, maar helaas eigenlijk te vroeg, zodat ze samen stilvielen toen het er écht om ging in de laatste paar honderd meter. Hun ploeggenoot Girmay timede het wél heel netjes, en maakte het verrassend af. De allereerste ritzege in de Tour voor Eritrea, toch wel heel bijzonder.

Aurel en Jesse zullen juichend voor de tv hebben gezeten, want zij scoren 40 heel verrassende punten met Girmay in deze etappe. Ze zullen juist afgelopen zaterdag op hem gerekend hebben, omdat hij eigenlijk normaal meer een puncher is dan een vlakke sprinter, maar juist in de vlakke massasprint slaat hij toe. De tweede plaats van Gaviria had al helemáál niemand verwacht, in die zin dat we hem met zijn allen geskipt hebben dit jaar. Pas daarna kwamen de verwachte namen: De Lie, Pedersen, Groenewegen.

De dagzege is vandaag voor niemand minder dan Jesse! Hij behaalde al driemaal de rode lantaarn in de Tour de Friends, maar heeft het dit jaar echt serieus aangepakt en laat zien dat hij niet van plan is een vierde rode lantaarn op zijn naam te schrijven. De eerste dagwinst is dus alvast binnen. Mijn sprintersteam, waarvoor ik gisteren al waarschuwde, eindigt op plaats twee vandaag; ik had stiekem nog iets meer gehoopt, maar toch biedt het een sprankje hoop. Aurel, Andreas en Steven scoren ook nog netjes, boven de 70 punten vandaag.

Jolan behoudt vandaag echter de leiding in het klassement! Hij vergroot zijn voorsprong op Maarten en William, die juist iets minder voor de dag komen in de sprint, maar ziet wel Aurel heel dicht naderen door Girmay. Jesse springt met zijn dagwinst van plek 13 naar plek 9. Stefan scoort vandaag niet veel punten, hij heeft vrij weinig sprinters en de sprinters die hij wél heeft, worden veelal net gehinderd door een valpartij. Daarmee zakt hij wat weg naar plek 11. Ikzelf schud na een wat betere dag de rode lantaarn van me af; 12e voorlopig. Onderaan zijn de verliezers vooralsnog Raymond en Diana, zij staan nu op de onderste twee plaatsen.

Morgen gaan we de eerste écht serieuze bergetappe krijgen, dus tijd voor de klassementsmannen. Hoe zullen we het er dan met zijn allen van afbrengen? We gaan het zien. Tot dan!

Met de onverwachte Bardet in de gele trui trok vandaag het peloton verder de Italiaanse heuvels in, langzaam maar zeker onderweg naar het thuisland van de Tour. Het parcours beloofde vandaag opnieuw mooie koers op te leveren; vergeleken met gisteren waren de beklimmingen wel minder lang, maar ook iets steiler en iets verder in de finale. Opnieuw een mooie strijd tussen de punchers en de vluchters dus, zou je zeggen.

Dat kwam inderdaad zo uit. Al vroeg in de rit werd er opnieuw een stevige kopgroep geformeerd van 11 renners, met daarbij ook 2 Nederlanders, al zijn Welten en Teunissen niet zulke klasbakken als Frank van den Broek. Stefan zal het daarmee oneens zijn trouwens, want hij heeft unieke renner Teunissen in zijn team. Belangrijke namen voorin zijn verder Vauquelin, vooral voor Emma en Aurel, Houle, unieke renner van Martijn, en Cristian Rodriguez, unieke renner van Fokke. De meeste deelnemers zullen denken ‘shit, verkeerde Rodriguez’, want de bij ons veel populairdere Carlos zat gewoon braaf in het peloton vandaag. Verder nog noemenswaardig is de aanwezigheid van Abrahamsen, niet zozeer voor ons pooltje, wel omdat hij dit jaar de obligate vroege drager van de bollentrui is, een opvolger van bijvoorbeeld Powless en Ide Schelling. Die zal wel moe zijn na dinsdag.

Maar ging de kopgroep het redden om vooruit te blijven, zoals Bardet en Van den Broek gisteren? Aanvankelijk leek dat gemakkelijk te lukken, want de voorsprong liep met nog 65 kilometer te gaan op richting de 9 minuten. Maar toen besloot Lotto-Dstny toch ineens oorlog te maken, waarschijnlijk in dienst van Maxim van Gils. De minuten vlogen eraf, meer dan je zou verwachten op basis van de befaamde ‘Wet van Herbert’, en toen werd het toch nog eventjes spannend op de flanken van de San Luca. Daar viel het echter weer helemaal stil bij de favorieten, terwijl de koplopers elkaar juist begonnen te bestoken met allerlei aanvallen, zodat ze noodgedwongen flink tempo moesten maken. Met nog 20 kilometer te gaan was er zekerheid dat de kopgroep het zou halen, en mochten dus vooral Emma, Aurel, Fokke en Stefan hopen op een mooie slag in ons pooltje.

Op de laatste passage van de San Luca werd duidelijk dat Vauquelin met afstand de sterkste was in de kopgroep. Hij reed uiteindelijk bijna een minuut weg van de rest, en behaalt hier de mooiste zege van zijn nog jonge carrière. Dat de kopgroep niet meer werd bijgehaald betekent echter niet dat het peloton stilzat, want Pogacar en Vingegaard deelden vast een eerste prikje uit aan de concurrentie. Ze reden op volle snelheid weg op het slotklimmetje en lieten de andere favorieten achter zich. Pijnlijk voor Jolan en mij, want wij hebben als enigen Vingegaard niet (Pogacar heeft iedereen). De twee worden uiteindelijk nog bijgehaald door Carapaz en Evenepoel, die beiden ook goed in vorm blijken en iets beter daalden vandaag. Wat betekent dit koersverloop in totaal voor de daguitslag?

Dit betekent dat etappe 2 eindigt in een gelijkspel! Emma en Aurel zaten nog even in spanning af te wachten omdat de nummers 18 t/m 20 even op zich lieten wachten in de daguitslag, maar die maken geen verschil meer tussen de twee. Een gedeelde dagwinst dus voor beide Vauquelin-kiezers. Met hun vluchters doen ook Fokke Jan, Stefan en Martijn goede zaken, en daarnaast doet William het heel netjes omdat Carapaz en Ciccone goed in vorm blijken. Jolan heeft vandaag een iets mindere dag, met alleen wat sprokkelwerk van Gregoire en Van Gils om wat verschil te maken. Kan hij de leiding in het klassement dan behouden na zijn winst van gisteren?

Jazeker, hij houdt 4 puntjes over op William! Maarten verliest een plekje vandaag, en Aurel en Emma maken een flinke sprong voorwaarts naar de plaatsen 4 en 5. Emma deelt die 5e plaats overigens met onze debutant Stefan, die tot op heden prima mee kan komen. Ik heb zelf opnieuw de laagste score, wat een beetje gênant is; nog niet eerder in 17 jaar begon ik zo slecht aan de Tour de Friends… maar er kan nog van alles gebeuren met mijn meer op de sprints ingestelde teams. Morgen gaan we sprinten, dus pas op, ik kom eraan!

Ik ben verheugd om voor het eerst voor jullie een etappeverslag te kunnen posten op deze prachtige (al zeg ik het zelf) Tour de Friends-site! Voorheen was dat altijd een dagelijkse email, maar nu kan in principe iedereen lezen over de prestaties van onze favoriete wielrenners in de Tour de France, én van onszelf in de Tour de Friends. We begonnen vandaag met de hoogmis van het wielrennen in het Italiaanse Florence, of Firenze; zoals jullie ongetwijfeld meegekregen hebben voor het eerst een Tourstart in Italië. Eigenlijk is dat natuurlijk ook gek, want meestal kleurt het wielergekke land eerder roze in plaats van geel, als ieder jaar hier de Giro wordt verreden in de maand mei. Zo was dat ook dit jaar het geval, en het zal jullie niet ontgaan zijn: Tadej Pogacar heeft daar flink huisgehouden. Met 10 minuten voorsprong won hij de Giro, en daardoor staat hij nu als topfavoriet aan de start van de Tour. Maar de eerste etappe zou normaal gesproken nog geen prooi zijn voor hem of de andere klassementsmannen.

Voor wie dan wel? Niet alleen de startplaats was namelijk onorthodox, maar ook het parcours van de eerste etappe. Meestal beginnen we met een vlakke rit, al dan niet met een klein heuveltje aan de finish, of met een tijdrit. Ditmaal begonnen we met een serieuzere heuvelrit, waarbij juist het middenstuk de stevigste beklimmingen had. Normaal gesproken zijn dit soort ritten vaak voor de vluchters, maar de openingsrit is eigenlijk nóóit voor een vluchter, want iedereen is nog fit en fris en iedereen wil die eerste gele trui pakken. Twee zaken die elkaar tegenspreken, en dat was al vanaf het begin te zien in de koersontwikkeling.

Want de strijd om de vroege vlucht was een stuk interessanter dan wat we normaal zien. Meestal rijden een aantal wat minder bekende renners een paar uur enigszins tegen wil en dank voor het peloton uit. Nu zagen we een aantal serieuze vluchters in de aanval, met types als Mohoric (een unieke renner van Martijn), Dujardin (een unieke renner van Aurel) en de verrassend genoeg door niemand gekozen Izagirre. Over de diverse heuvels heen dunde die kopgroep langzaam uit, en een verrassende naam bleek het sterkst vooraan, de talentvolle Nederlander Frank van den Broek. Ondertussen was zijn ploeggenoot Bardet bezig om de oversteek te maken, zodat er een tandem van DSM-Firmenich vooraan te vinden was. Healy probeerde ook nog aan te sluiten, maar slaagde hier niet in.

Achteraan het peloton gebeurde er ook van alles. Cavendish loste als allereerste, ging over zijn nek, en leek al meteen in de openingsrit in de knoei te komen met zichzelf en de tijdslimiet. Uiteindelijk lijkt hij met veel pijn en moeite nog wel aan de streep te komen, al is hij nog onderweg als ik dit typ, maar hij verloor met Gazzoli al wel meteen een ploeggenoot. Er gaat iets niet lekker bij Astana. Ook bij DSM-Firmenich was het niet overal feest, want Jakobsen klom ook achteruit, iets wat we hem ook al wel vaker hebben zien doen. Het is te hopen dat hij nog voldoende kracht heeft om mee te kunnen sprinten de komende weken, vooral voor Stefan, Jesse en Diana, die hem in hun team hebben. Na de twee zwakste klimmers en hun ploeggenoten losten langzamerhand ook de andere sprinters, behalve de oersterke Pedersen, en ook een aantal wat minder in vorm zijnde klimmers, zoals Lenny Martinez, Gaudu, Lutsenko en Lazkano. Wie hoopte op een klassement van een van deze mannen komt bedrogen uit.

Van den Broek en Bardet reden inmiddels nog steeds met zijn tweeën vooruit, en het was erg spannend of ze het zouden halen tot de finish. Vooral Jolan, die Bardet als unieke renner heeft, zal dit enorm gehoopt hebben. De coupe lukte uiteindelijk verrassend goed, maar voor de Nederlandse fan zijn de druiven wel heel zuur, want held van de dag Frank van den Broek mag de ritzege niet in ontvangst nemen, die is voor Bardet. Een vreemde en pijnlijke beslissing van de ploeg, zo lijkt het. Niettemin 30 hele mooie punten voor Jolan dus. Daarachter werd de pelotonsprint om plek 3 gewonnen door Van Aert, die lijkt dus weer behoorlijk op niveau te zijn.

Het zal niemand verbazen dat de etappezege van Bardet ruimschoots voldoende is om Jolan de eerste etappezege te bezorgen deze Tour de Friends! Zoals hierboven te zien is houdt hij Maarten en William ruim achter zich. Laatstgenoemde twee scoren nog wel goed door ereplaatsen van punchers Van Gils en Bettiol, plus nog een handjevol andere renners, maar Jolan heeft die óók (bijna) allemaal en houdt dus gemakkelijk stand. Gefeliciteerd met de ritzege Jolan! Ikzelf sta helaas laatste voorlopig, en Emma voorlaatste, maar wij troosten ons hier thuis met de gedachte dat Parijs, pardon, Nice nog ver is. A demain!