Waarom hebben ze daar eigenlijk zo lang aan vastgehouden, aan die traditionele massasprint op de Champs-Elysees? Pas sinds de Montmartre een keer opgefietst werd in het kader van de Olympische Spelen werd die iconische heuvel opgenomen in het parcours, en sindsdien is de slotetappe van de Tour een heel stuk interessanter geworden. Het was vandaag ook weer nagelbijten tot het allerlaatste moment, met een soort afvalkoers die geen impact meer kon hebben op het klassement (want laatste 50 km geneutraliseerd) maar die alsnog iedereen graag wilde winnen. Zoals wel meer etappes in deze slotweek pure reclame voor de wielersport, de parcoursbouwers hebben toch maar mooi gelijk gekregen.
Voordat de koers begon werd alvast het laatste klassement beslist, want Richard Carapaz werd zoals verwacht uitgeroepen tot meest strijdlustige renner van de Tour de France. Dat is goed nieuws voor William, die dus 50 punten krijgt in plaats van 25 voor die voorspelling. Ook interessant voor hem was dat Mathieu van der Poel op voorhand werd getipt als topfavoriet voor deze rit, want die heeft hij wel, en ik (als concurrent voor plek 3) niet. Als hij dat waar zou maken zou hij nog maar 3 punten hoeven goedmaken op mij voor de bronzen medaille (nee, we hebben geen echte medailles). Ook om de eerste plek was het zoals gezegd nog spannend, met Steven die een marge van 17 punten verdedigde ten opzichte van Aurel.
Maar kon Van der Poel het waarmaken? Nog voor de eerste van de drie beklimmingen van de Montmartre was er wel een gunstige ontwikkeling voor hem, want Del Toro reed op het slechtst denkbare moment lek, en was in één klap uitgeschakeld voor de ritzege. Bovendien miste Pogacar daardoor zijn meesterknecht. Al bij die eerste beklimming bleek bovendien dat het met zijn vorm wel goed zat, hij kwam terecht in een elitegroepje dat weliswaar vrij snel weer werd teruggepakt. Een ronde later bij die tweede beklimming werd het al wat interessanter, want Van der Poel, Pogacar, Evenepoel en Pedersen kwamen met zijn vieren voorop te rijden – een kopgroep met vier wereldkampioenen! Ook toen werden ze weer teruggepakt, onder meer door het beulswerk van de mannen van Kooij, die ook duidelijk zijn zinnen op deze rit had gezet.
Toen kwam de derde passage, en daarin liet Van der Poel zijn meest splijtende demarrage zien. Alleen Pogacar kon zijn wiel nog houden, maar zelfs hij, die met overmacht zijn vijfde Tour won vandaag, had daar de grootst mogelijke moeite mee. Met zijn tweeën verdedigden ze een voorsprong van steeds zo rond de 15 seconden, tot de achtervolgende groep, met daarin nog diverse sterke sprinters, de definitieve eindsprint ging voorbereiden. Toen kwamen ze met rasse schreden dichterbij. En een opvallend beeld: Pogacar gaf het op! Hij kon niet meer, waaruit blijkt dat zelfs hij moe kan worden, een beeld dat we de hele Tour nog niet hebben gezien. Het groepje sprinters kwam nog ontzettend dichtbij, maar Van der Poel perste elke resterende druppel energie eruit en won de etappe. Wat een prestatie en wat een ontknoping!
Dan was het reikhalzend uitkijken naar de rest van dat groepje sprinters om de Tour de Friends te beslissen. Bittner kwakte nog in volle finale tegen het asfalt, wat met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid een einde maakte aan de ambities van Aurel om Steven nog bij te halen. Dat werd nog extra bekrachtigd doordat Pedersen nog 3e eindigde, en die heeft Aurel niet. In de strijd om het brons was het voor mij even nagelbijtend kijken waar Girmay zat, en die zat inderdaad nog vrij kort (11e), maar gelukkig eindigde Kanter nog een stuk hoger (4e), zodat ik toch William van me af weet te houden voor de derde plek. Andreas eindigt als 5e na een moeizame slotweek, al krijgt hij dankzij onder meer Kanter en Fretin nog wel een dagzege mee, een pleister op de wonde.
Het eindklassement dan! We hadden 16 deelnemers aan de Tour de Friends zoals gezegd, een record. Jesse is laatste geworden en heeft dus de dubieuze eer om als eerste deelnemer ooit 16e te worden in de Tour de Friends. Hij verliest in de laatste etappe toch nog weer van Rutger, onder meer door Mohoric, die dus als 15e eindigt. Jasper wordt bij zijn debuut 14e, de pechvogel van het jaar met de meeste uitvallers. Emma wordt 13e, naar eigen zeggen toch iets te haastig in elkaar gedraaid. Fokke Jan eindigt op plek 12, eigenlijk heel knap zonder de HC-renners Pogacar, Vingegaard, Evenepoel, Seixas en Merlier, al had hij ook wel veel geluk dat hij als enige geen enkele uitvaller heeft(!). Stefan eindigt op plek 11, en verliest dus de ‘hogeschoolstrijd’ nipt van Jolan, die 10e wordt. Het rechterrijtje wordt aangevoerd door Diana, een mooie prestatie voor haar: 9e, maar slechts minder dan 50 punten verwijderd van plek 6.
Martijn eindigt de Tour de Friends op plek 8, met opvallend vaak een score van exact 85 punten. Stephane, de ’tweede Steven’ die onder een andere naam meedeed aan het pooltje, wordt bij zijn debuut meteen 7e mét ook nog de groene trui voor de meeste dagzeges, knap gedaan! Maarten sluipt hem in de slotfase echter nog geruisloos voorbij, en wordt in extremis nog 6e. Andreas deed lang mee om de winst maar moet uiteindelijk genoegen nemen met plek 5, net achter William, die één ereplaats van Max Kanter verwijderd was van het podium in de slotrit. De 3e plek is echter dan toch voor mij, daar kan ik alleen maar tevreden mee zijn – ‘best of the rest’! Aurel maakte het nog even spannend maar belandt uiteindelijk op het zilver, 38 punten te weinig, terwijl Steven voor de derde maal op rij winnaar is van de Tour de Friends, met voor de derde maal op rij een puntenrecord – 2315, twee puntjes meer dan vorig jaar! Gefeliciteerd Steven!
Er kon natuurlijk nog veel meer gescoord worden dan die 2315. Laten we even nog kijken naar het ideale team. Dat bestond dit jaar uit 11 klassementsrenners en 9 sprinters – opvallend veel sprinters, meer dan wij allemaal hadden, als je nagaat dat er toch behoorlijk veel bergritten waren. De verklaring zit hem in het feit dat de klassementsrenners die leverden bijna allemaal HC-, C1- of C2-status hadden, terwijl er diverse sprinters uit C3 en C4 uitstekend scoorden en zich zo bij de bovenste 20 fietsten. Er zit geen enkele pure vluchter bij de best scorende 20 renners, al gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat Johannessen, Pidcock en vooral Carapaz natuurlijk een aanzienlijk deel van hun punten wel behaalden vanuit de vlucht. De best scorende pure vluchter strandt op plek 21, dat is Schmid (110 punten).
Artz, Russo, Pluimers en Jegat zijn door niemand gekozen (bij Jegat verbaasde me dat overigens aangezien hij het ook vorig jaar al heel behoorlijk deed). De andere renners waren over het algemeen wel behoorlijk populair: Kanter, Fretin en Waerenskjold behoorden tot de meest gespeelde renners uit de lagere categorieën C3 en C4, en de rest heeft domweg zijn hogere status waar kunnen maken. Merlier en Vingegaard missen in dit lijstje, deels door hun vroegtijdige uitvallen. Puntloos bleven onder meer Alaphilippe en De Lie (C2), evenals Caruso, Healy en Trentin (C3).
Daarmee is de Tour de Friends van 2026 nu toch officieel afgelopen! Jullie krijgen zo nog een mail ter afsluiting, en verder hoop ik natuurlijk dat iedereen het weer leuk heeft gevonden om mee te doen en dat jullie ook volgend jaar weer deelnemen. We zijn dan toe aan 20 jaar Tour de Friends, dat is natuurlijk een mooie mijlpaal. Heel graag tot volgend jaar!