Zo, beste deelnemers, wat een etappe was het vandaag. Een en al spektakel, pure poëzie, reclame voor het wielrennen. En dat met een parcours dat ook zomaar een saaie massasprint met een lange solo van Veistroffer had keunnen worden als je dit in etappe 3 had aangeboden. Zo zie je maar weer dat het parcours echt wel wat denkwerk vereist en dat de Tour echt een slijtageslag is, zeker in die laatste week. Dit etappeverslag gaat de werkelijkheid sowieso tekort doen, want het is nu eenmaal vooral mijn taak om verslag te doen van het pooltje en niet van het wielrennen zelf – dus kijk vooral eens een lange samenvatting terug als je niet live hebt kunnen kijken. Het is het waard, geloof me.
Laten we even beginnen met de openingsfase, want daarin leek het hele klassement al even ondersteboven gegooid te worden. Er was een vroege valpartij met Pidcock en Martinez, maar die kwamen er gelukkig allebei zonder kleerscheuren van af. Vervolgens kwamen er breukjes in het peloton op de kleine klimmetjes in de openingsfase, waar onder meer Del Toro lange tijd op achterstand leek te raken, samen met de rest van Emirates, behalve Pogacar zelf dan – maar die zat dus wel geïsoleerd. Ook een heleboel sprinters van de tweede lijn die gevaarlijk hadden kunnen worden, zoals Kanter, Godon, Waerenskjold maar ook Girmay, zaten al vroeg in de verkeerde groep. Del Toro kwam uiteindelijk wel terug, met een heleboel andere grote namen, maar de genoemde sprinters zagen hun achterstand op het eerste peloton verder en verder oplopen.
Ondertussen was er natuurlijk ook gewoon een vroege vlucht, maar hun voorsprong werd nooit extreem groot. Bovendien werd door de twee deelpelotonnetjes die elkaar aan het achtervolgen waren hun poging enigszins ondermijnd. Uiteindelijk waren ze binnen schootsafstand, wat het teken was voor een heel zwik sprinters om de oversteek te maken. Kooij en Philipsen waren de belangrijkste mannen die erbij kwamen, wat vooral Pedersen, die al in die vroege vlucht zat, niet zo leuk vond. Toen de groep eenmaal een man of veertig rijk was, ging in het eerste peloton eindelijk de vaart eruit en konden de meeste gelosten terugkeren. Rond dat moment bleek ook dat Yates vandaag vreselijk slechte benen had, hij kon het peloton niet meer volgen en verloor uiteindelijk een kwartier. Volgens berichten blijkt hij ziek te zijn, en dat betekent dat Stephane en Diana een paar klassementspuntjes verliezen en waarschijnlijk niet meer kunnen scoren in de resterende bergetappes met de Britse klimmer.
De grote kopgroep van 40 ging dus strijden om de winst, maar het was een behoorlijk onorthodoxe kopgroep met daarin diverse sprinters die meestal alleen in massasprints voorin te vinden zijn. Op een gegeven moment had een subgroepje van 6 zich losgemaakt van de rest, met daarin onder meer Pedersen en Healy. Vooral Healy was interessant; hij was de meest gekozen C3-renner (10 keer), maar komt al de hele Tour niet vooruit en staat nog altijd op nul punten. Het leek erop dat hij vandaag eindelijk betere benen had, maar helaas voor hem werd dat vluchtersgroepje teruggepakt. Ook voor Pedersen was dat een flinke aderlating met zijn groene trui-ambities, en voor Stuyven was het extra zuur omdat hij als laatste nog overbleef en met 4 kilometer te gaan werd teruggepakt. Het werd dus een sprint van een middelgrote groep.
De sprint werd uiteindelijk dan toch gewonnen door Philipsen, wat opmerkelijk is omdat hij nog niets gewonnen had dit jaar. Hij was afgelopen jaren standaard een van de grootste namen in de sprint, maar leek het nu nog niet helemaal te hebben. Nu pakt hij dan toch zijn ritje mee. Kooij werd uiteindelijk 3e, nog achter de verrassende Schmid, waar vooral Emma en Aurel garen bij spinnen. Pedersen strandt op plek 8, de massasprints vallen hem toch vaak zwaar dit jaar, ook als het eigenlijk geen massasprints zijn. Hij behoudt zeer nipt de groene trui, dat wordt echt nog nagelbijten tot in Parijs.
Aurel pakt vandaag dus de dagzege, voor Emma, William en Rutger. De daguitslagen leveren weinig noemenswaardige verschuivingen op in het klassement, maar de virtuele klassementspunten des te meer. Weliswaar wist Del Toro zijn witte trui te consolideren na even op achterstand te zijn gereden, en Pedersen behoudt dus ook nipt het groen. Ook het ploegenklassement blijft bij Lidl, sterker nog, die hebben een uitstekende dag gekend met ook Simmons en Gee goed voorin, en lopen meer dan 17 minuten uit op Emirates. Nee, de ’trui’ die van eigenaar wisselt is eigenlijk een niet-bestaande: de rode lantaarn. Bol verliest vandaag genoeg tijd op Gradek dat hij hem overneemt, en dat betekent op veel plekken een swing van 100 punten in de Tour de Friends (50 eraf voor de Gradek-kiezers, 50 erbij voor de Bol-kiezers). Het ziet er nu zo uit:
Steven en Aurel hadden Bol als rode lantaarn, waardoor Andreas (Gradek) 100 punten op ze verliest in het virtuele klassement. Daardoor staat Steven ineens riant aan de leiding en Andreas nu 3e achter Aurel – met natuurlijk de kanttekening dat die 100 punten morgen weer omgekeerd kunnen zijn. Ik sta nu weer achter William, die geen van beiden had als rode lantaarn; als ik de 50 voor Gradek terugkrijg, dan kom ik weer nipt boven hem uit. Jolan maakt ook een opmerkelijke sprong door Bol, en staat nu op plek 7.
We beginnen morgen aan een drieluik bergetappes, waarvan die van morgen wel de lichtste is. In de media wordt veelal gesproken over ‘de laatste kans voor de vluchters’, al zijn er in de koers wel gekkere dingen gebeurd natuurlijk. Ik ben benieuwd wat het wordt, hopelijk jullie ook!